Θα είχε κάποιο νόημα όλη αυτή η «αλληλεγγύη» στο Ισραήλ και στο αόριστο δικαίωμα της «αυτοάμυνας» αν η ιστορία ξεκινούσε και ο χρόνος πάγωνε στις 7 Οκτωβρίου. Αν η Χαμάς εξαπέλυε επίθεση από κάποιο προάστιο των Βρυξελλών στο κέντρο της βελγικής πρωτεύουσας, εναντίον μιας δημοκρατίας. Θα μπορούσε να γίνει συζήτηση αποκλειστικά για τους Ισραηλινούς ομήρους και να ήταν παράξενο που οι Παλαιστίνιοι όλου του κόσμου βγαίνουν στους δρόμους για να καταγγείλουν τη σφαγή που συνεχίζεται. Θα είχε κάποια βάση όλη αυτή η συνειδητή απορρόφηση της ισραηλινής προπαγάνδας αν το Ισραήλ ήταν κάποιο Λουξεμβούργο που δεν πείραξε ποτέ κανέναν και ξαφνικά, δέχτηκε επίθεση. Θα είχαν κάθε δικαίωμα κι οι Ευρωπαίοι, να κρεμάσουν το άστρο του Δαυίδ στα μπαλκόνια τους δίχως να διερωτούνται οι γείτονες τους αν επικροτούν την τραγωδία που εκτυλίσσεται στη Γάζα.
Μα η ιστορία δεν ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου 2023 και η Χαμάς δεν ξεφύτρωσε από το πουθενά, ως προϊόν κάποιας ψευδεπίγραφης αραβικής άνοιξης. Οι κυρίως αγρότες Παλαιστίνιοι δεν γεννήθηκαν με όπλο μαχητή ούτε επέλεξαν τον ένοπλο αγώνα όταν άρχισαν οι πρώτες αγορές γης από Εβραίους πριν το τέλος του 19ου αιώνα ούτε όταν άρχισαν να μετακινούνται κατά χιλιάδες στην αγγλοκρατούμενη Παλαιστίνη, με σχέδια ίδρυσης κράτους του Ισραήλ. Αλλά κι οι ίδιοι οι Βρετανοί, μάστορες του διαίρει και βασίλευε, επέτρεψαν τη δημιουργία εβραϊκών ζωνών για να δημιουργηθεί η αίσθηση της εκκολαπτόμενης διχοτόμησης. Και από το 1947, το αίμα και ο θάνατος καθορίζουν την ημερήσια διάταξη σε αυτή τη διαρκώς φλεγόμενη γωνιά του κόσμου.
Ήταν τότε που ειδική επιτροπή του ΟΗΕ προτείνει σχέδιο διχοτόμησης το οποίο παρείχε, όλως παραδόξως, το 56,47% της Παλαιστίνης για τη δημιουργία εβραϊκού κράτους και το 44,53% για αραβικό. Φυσικά οι Παλαιστίνιοι το απορρίπτουν και οι Εβραίοι, όπως και η πλειοψηφία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, το αποδέχονται. Στις 14 Μαΐου 1948, μια μέρα πριν τη λήξη της βρετανικής κυριαρχίας στην Παλαιστίνη, ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ανακηρύσσει το κράτος του Ισραήλ. Αυτή η ημερομηνία, για τους Παλαιστίνιους, σηματοδοτεί τη «Νάκμπα» (καταστροφή-κατακλυσμός), που προκρίνει την εκδίωξη, τον εκτοπισμό 700.000 Παλαιστινίων από τα πατρογονικά εδάφη τους. Ακολουθούν τρεις αραβοϊσραηλινοί πόλεμοι (1948, 1956 και 1967), καθώς και η σύγκρουση του Γιομ Κιπούρ το 1973.
Η πρώτη Ιντιφάντα («εξέγερση» στα αραβικά) ξεκινά το 1987 με εξεγέρσεις στους παλαιστινιακούς προσφυγικούς καταυλισμούς στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη. Διαρκεί μέχρι το 1993 και αποτιμάται με περισσότερους από 1.000 νεκρούς Παλαιστίνιους. Ο λεγόμενος «πόλεμος των πετρών» γεννά τη Χαμάς, ένα ισλαμιστικό κίνημα, ενώ καταλήγει με την υπογραφή των Συμφωνιών του Όσλο. Όμως, οι πρωταγωνιστές αυτής της συμφωνίας πεθαίνουν: Ο πρώτος, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν δολοφονείται το 1995 από έναν Εβραίο εξτρεμιστή στο Τελ Αβίβ και ο Παλαιστίνιος ηγέτης Γιασέρ Αραφάτ πεθαίνει στο Παρίσι το 2004. Ήταν ήδη σε εξέλιξη η Δεύτερη Ιντιφάντα, μετά την πρόκληση της περιοδείας του Αριέλ Σαρόν στην τοποθεσία του τεμένους Al-Aqsa.
Εξάλλου, το 2001, ο Σαρόν εκλέγεται πρωθυπουργός του Ισραήλ και διακόπτει κάθε επαφή με τον Αραφάτ. Το 2002, το Ισραήλ ξεκινά την κατασκευή τείχους για να χωρίσει το Ισραήλ από τη Δυτική Όχθη, τείχος που πλέον δεν έχει σχέση με τα σύνορα των Συμφωνιών του Όσλο, αλλά με τη δημιουργία κράτους-απαρτχάιντ στη Μέση Ανατολή. Ο πολυετής και απάνθρωπος αποκλεισμός της Γάζας, αλλά και η άρνηση του Ισραήλ να αναγνωρίσει το δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν κράτος, γιγαντώνει τη Χαμάς και ας δηλώνουν έκπληκτοι οι όπου γης αρνητές της εθνοκάθαρσης. Άλλωστε, το ίδιο το Ισραήλ δημιούργησε τη συνθήκη ριζοσπαστικοποίησης του παλαιστινιακού λαού, ενός καθόλα ειρηνικού λαού της Μέσης Ανατολής. Το Ισραήλ έστρωσε κόκκινο χαλί στη Χαμάς, με τον εποικισμό της Δυτικής Όχθης, την αποδυνάμωση της Παλαιστινιακής Αρχής και την άρνηση να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε ειρηνευτική διαδικασία από το 1996 με την πρώτη εκλογή Νετανιάχου.
alekos.mich@gmail.com
