Την 1η Μαρτίου 2023, πριν από ένα ακριβώς χρόνο, ο Νίκος Χριστοδουλίδης αναλάμβανε και επισήμως τα καθήκοντά του ως ο 8ος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η επιτυχία του, όπως διαφάνηκε, ήταν προδιαγεγραμμένη από νωρίς και ήταν κάτι που παραδέχονταν όλοι ανεξαρτήτως του τι ψήφιζαν ή πίστευαν. Είχε ένα λαϊκό έρεισμα το οποίο στις 12 Φεβρουαρίου του ιδίου έτους μετατράπηκε σε ισχυρή εντολή για να κυβερνήσει.
Για δεύτερη φορά, στην μετά το 1977, πολιτική ζωή του τόπου ο λαός δίνει εντολή διακυβέρνησης σε ένα υποψήφιο που δεν είναι αρχηγός ενός εκ των τριών πολιτικών κομμάτων και για πρώτη φορά εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας ένα άτομο το οποίο δεν τυγχάνει επίσημης στήριξης από τα δύο μεγάλα κόμματα. Για μια σημαντική μερίδα του εκλογικού σώματος η υποψηφιότητα Νίκου Χριστοδουλίδη ήταν εκείνη που προσέφερε μια ευκαιρία για να «τιμωρηθούν» τα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία ο μέσος πολίτης θεωρούσε υπεύθυνα για όλα τα κακώς έχοντα στον τόπο.
Η κοινή γνώμη όταν σχηματίσει μια συγκεκριμένη άποψη και στραφεί προς μία κατεύθυνση είναι δύσκολο να διαφοροποιηθεί. Μια κοινή γνώμη η οποία έβλεπε στον Νίκο Χριστοδουλίδη την ελπίδα και την προοπτική για να μπει ένα τέλος σε κατάσταση αρνητική κατάσταση πραγμάτων κυρίως στα ζητήματα διακυβέρνησης. Γεγονότα όπως τα «χρυσά διαβατήρια» στο πρόσφατο παρελθόν αλλά και το Μαρί μια και πλέον δεκαετία προηγουμένως, όπως και αρκετά άλλα μικρά γεγονότα, συνέβαλαν στο χαθεί η αξιοπιστία των πολιτών στα πλείστα παραδοσιακά κόμματα.
Η εκλογική επιτυχία του Νίκου Χριστοδουλίδη οφειλόταν κυρίως στο ότι οι πολίτες ήθελαν να τιμωρήσουν τα παραδοσιακά κόμματα για όλα εκείνα που του προκαλούσαν αγανάκτηση και τον ενοχλούσαν στο εσωτερικό. Αλλά την ίδια ώρα οφειλόταν και στο ποιοι ήταν απέναντί του τη δεδομένη στιγμή: από τη μια ήταν ο Αβέρωφ Νεοφύτου (τον οποίο καλώς ή κακώς οι πολίτες δεν εμπιστεύονταν και ο οποίος κουβαλούσε τα δικά του βαρίδια συν τα βαρίδια της δεκαετούς διακυβέρνησης Αναστασιάδη-ΔΗΣΥ) και από την άλλη ήταν ο Ανδρέας Μαυρογιάννης (πίσω από τον οποίο έβλεπαν το ΑΚΕΛ να επιστρέφει στην εξουσία και ήταν κάτι που δεν το ήθελαν).
Το κενό που είχε δημιουργηθεί στο Κυπριακό από το καλοκαίρι του 2017 συνέβαλε, ως ένα βαθμό, στην εκλογική επιτυχία του Νίκου Χριστοδουλίδη. Οι γενικές του τοποθετήσεις περί ανάληψης πρωτοβουλιών ήταν αρκούντως ικανοποιητικές για τον μέσο ψηφοφόρο, ο οποίος είχε στο προηγούμενο διάστημα εμπεδώσει πως η ευθύνη για το υφιστάμενο αδιέξοδο οφείλεται στην Τουρκία και δεν μπορεί να δοθούν άλλα «δώρα» για να καλοπιαστεί η τουρκική πλευρά να επανέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Οι αναφορές περί προσφορών προς την Τουρκία και η προσπάθεια σύνδεσης του φυσικού αέριου με νέα κινητικότητα στο Κυπριακό, δεν γίνονται αποδεκτές από τις ευρύτερες μάζες του εκλογικού σώματος. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι και στο παρελθόν, τουλάχιστον σε δύο περιπτώσεις, το εκλογικό σώμα κινήθηκε υποστηρικτικά προς υποψήφιους που έδειχναν διάθεση να πάνε έστω και μερικώς κόντρα στις τουρκικές αξιώσεις.
Με τα άστρα ευθυγραμμισμένα και με ισχυρή λαϊκή εντολή ο Νίκος Χριστοδουλίδης ανέλαβε την 1η Μαρτίου 2023 Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ήταν άραγε έτοιμος για να αναλάβει τα ινία του τόπου;
Οι πρώτοι που εκφράζουν αυτοί την απορία είναι εκείνοι οι οποίοι είχαν στηρίξει και υποστηρίξει την υποψηφιότητα Νίκου Χριστοδουλίδη. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι ούτως ή άλλως είχαν τη συγκεκριμένη θέση και προηγουμένως, και απλώς σήμερα αισθάνονται δικαιωμένοι. Εκείνοι όμως που νοιώθουν την μέγιστη απογοήτευση ήταν εκείνοι που θεώρησαν ότι η προεδρία Νίκου Χριστοδουλίδη θα έσπρωχνε τα πράγματα προς το καλύτερο. Υπάρχει η αίσθηση στον κόσμο πως η προσπάθεια που καταβάλλει ο ίδιος ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης και τα πλείστα μέλη της κυβέρνησής του είναι περισσότερο επικοινωνιακή παρά ουσιαστική.
Και όταν η κοινή γνώμη σχηματίσει μια εικόνα δύσκολα μπορεί να την αλλάξει.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης πέρασε τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής του. Απομένουν άλλα τέσσερα μέχρι να ολοκληρωθεί η θητεία του. Τα βαρίδια που έχει ήδη φορτώσει στον εαυτό του θα χρειαστεί ένα θαύμα για να τα αποσείσει και να αλλάξει την εικόνα που έχει σχηματίσει η κοινή γνώμη. Δύσκολο, απίθανο, αλλά όχι ακατόρθωτο.
