Το μεταναστευτικό ήταν και θα παραμείνει ένα από τα μεγάλα ζητήματα που θα απασχολούν την Κύπρο αλλά και ευρύτερα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για χρόνια ήταν για την Κύπρο ένα πρόβλημα που αφορούσε την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, αλλά όχι την ίδια. Πίστευε ότι η κατάσταση θα ήταν για πάντα ελεγχόμενη.
Έτσι αναλώνονται κυβερνώντες, συγκυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι σε διάφορες θεωρίες και τοποθετήσεις που μόνο την ουσία του προβλήματος δεν μπόρεσαν να αγγίζουν. Ουσιαστικά είχαμε τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις: α) Στη μια πλευρά είναι όλοι αυτοί που υποστηρίζουν την άνευ ελέγχου υποδοχή όλων όσων φτάνουν στο νησί και δηλώνουν πρόσφυγες ή αιτητές ασύλου ή ο,τιδήποτε άλλο, β) Στην άλλη πλευρά είναι εκείνοι που υποστηρίζουν την άνευ όρων και ελέγχου μαζική απομάκρυνση των μεταναστών από το νησί, και γ) Κάπου στη μέση βρίσκονται εκείνοι που διαφωνούν και με τις δύο θέσεις αλλά την ίδια υποστηρίζουν και τις δύο απόψεις ταυτόχρονα.
Το μεταναστευτικό δεν είναι ένα ακόμα ζήτημα ή ένα πρόβλημα κάποιας άλλης περιοχής. Ούτε και αντιμετωπίζεται μέσα από εικόνες που παίζουν στους τηλεοπτικούς φακούς και με χαλί μουσική υπόκρουση που προκαλεί λύπη και συμπόνοια. Ούτε και βεβαίως μπορεί να αντιμετωπιστεί με ακραίες τοποθετήσεις που προέρχονται είτε από το αριστερό είτε από το δεξιό άκρο.
Το μεταναστευτικό είναι ένα ζήτημα το οποίο χρειάζεται να προσεγγιστεί με τη μέγιστη σοβαρότητα μακριά από λαϊκισμούς και εκβιασμούς και κυρίως εκείνοι που θα λάβουν τις αποφάσεις να μην έχουν έγνοια τι θα λεχθεί και τι θα γραφεί στις σελίδες της λεγόμενης κοινωνικής δικτύωσης. Το μεταναστευτικό μπορεί να λυθεί με συγκεκριμένες πολιτικές οι οποίες σίγουρα δεν θα είναι και οι πλέον εύκολες, ούτε και θα δεν επηρεάσουν κάποιους αρνητικά. Πρέπει κάποιοι στιγμή να γίνει αντιληπτό πως δεν υπάρχον εύκολες πολιτικές και σίγουρα δεν υπάρχουν αποφάσεις που να μην επηρεάζουν κάποιους αρνητικά. Όμως στο τέλος οι αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα το γενικότερο και το ευρύτερο καλό και όχι μόνο μια μερίδα των πολιτών ή της κοινωνίας.
Από μια γενική ματιά θα πούμε ότι όλοι έχουν θέσεις. Λάθος. Όλοι έχουν άποψη και οι πλείστοι αρκούνται στο να ρίχνουν συνθήματα. Ελάχιστες είναι οι θέσεις που αγγίζουν την ουσία του θέματος και κυρίως προτείνουν λύσεις για το πρόβλημα. Ακόμα και τα κόμματα στην πλειοψηφία τους φοβούνται στην πράξη να πάρουν ξεκάθαρη θέση. Γιατί φοβούνται ότι αυτά που θα πουν μπορεί να προκαλέσει αναμπουμπούλα σε επίπεδο σελίδων λεγόμενης κοινωνικής δικτύωσης.
Αποτέλεσμα αυτού του φόβου των κομμάτων που μπορεί να παρουσιάσουν προτάσεις και να δουλέψουν για να λυθεί το πρόβλημα είναι να αφήνεται ένα κενό το οποίο σπεύδουν να εκμεταλλευθούν οι ακραίες καταστάσεις. Κυρίως όμως η εκμετάλλευση προέρχεται από τις δυνάμεις εκείνες που χρησιμοποιούν τον φόβο για να κερδίσουν πόντους, χωρίς την ίδια ώρα να είναι δε θέση να προσφέρουν λύσεις οι οποίες να μπορούν να υλοποιηθούν.
Εκεί λοιπόν που τα κόμματα με προτάσεις κομπιάζουν εμφανίζονται τα κόμματα που έχουν μόνο συνθήματα για να εκμεταλλευθούν την συγκεκριμένη κατάσταση πραγμάτων. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει.
Είναι καιρός να βγουν μπροστά εκείνα τα κόμματα που έχουν θέσεις και απόψεις και μπορεί να προτείνουν λύσεις. Είναι καιρός να βγουν μπροστά και να πουν την κοινωνία τι μπορεί να λυθεί και τι όχι, ποιοι μπορεί να φύγουν και ποιοι όχι. Είναι ο μόνος τρόπος για να ξεγυμνωθούν και όλοι εκείνοι που εκμεταλλεύονται το μεταναστευτικό για να κερδίσουν πόντος αρκούμενοι μόνο σε συνθήματα, ακραίες ρητορικές και ανεδαφικές προτάσεις.
Είναι καιρός και η κυβέρνηση να κάτσει μαζί με τα κόμματα σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας για να συζητήσουν με την ανάλογη σοβαρότητα το όλο ζήτημα το οποίο στο τέλος δεν βοηθά κανένα. Γιατί ούτε για την κυβέρνηση το μεταναστευτικό δεν προσφέρεται για να κερδίσει πόντους έναντι των κομμάτων.
