«Συλλογικά να αντιμετωπίσουμε τις όποιες εξελίξεις. Εκτιμούμε ότι θα έχουμε εξελίξεις. Εμείς θα είμαστε πάντοτε εδώ, υπεύθυνοι, σοβαροί, εποικοδομητικοί, όπως είμασταν πάντοτε. Ο στόχος είναι ακριβώς να επαννεκκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, να αρθεί το αδιέξοδο με βάση πάντοτε το συμφωνημένο πλαίσιο. Έχουμε ακούσει τις εισηγήσεις του Προέδρου Χριστοδουλίδη. Συμφωνούμε (;) όσον αφορά τον ενεργότερο (;) ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, και βεβαίως θα λειτουργήσουμε ενισχυτικά εκεί, και όπου μπορούμε, και παράλληλα θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε κάθε διπλωματικό μέσο, κάθε βήμα το οποίο προσφέρεται για να μπορέσουμε να ενημερώσουμε το τι τεκταίνεται καθημερινά εδώ στην Κυπριακή Δημοκρατία, και εννοώ για τις παράνομες ενέργειες της Τουρκίας, είτε για την πρόταξη της λύσης των δύο κρατών, κι ότι προχωράμε με βάση την νομιμότητα, το συμφωνημένο πλαίσιο, όλο αυτό το κεχτημένο (που ορθογραφικά και ηχητικά βγάζει μάτια και καίει αυτιά!) το οποίο έχουμε και θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε ένα βήμα παρακάτω.»
Πείτε μου τώρα, αν έχετε τον Θεό σας: Τι καταλαβαίνετε από όλο αυτό το κατεβατό που μας αράδιασε σχεδόν μονορούφι η κα Αννίτα Δημητρίου, 38, Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής και του κόμματος του Δημοκρατικού Συνασπισμού, λίγο μετά την ολοκλήρωση του Εθνικού Συμβουλίου στο Προεδρικό την περασμένη εβδομάδας; Λέξεις κενού περιεχομένου, ασύντακτες και, στην περίπτωση του «κεχτημένου», κακοποιημένες.
Και πείτε μου ακόμα, εάν αυτά τα χιλιοειπωμένα και τυπικά σας φέρνουν έστω την ελάχιστη ελπίδα ότι, και να θέλουμε να κάνουμε μια νέα προσπάθεια, μπορούμε;
Ανάρτηση της Ημέρας: Στο Facebook, από τον Κίμωνα Φραγκάκη, εκδότη και διευθυντή του andro.gr, ένα από τα καλύτερα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, και δεν είναι μόνο ανδρικό!:
«Θα ήταν ευγενικό, λέει, μέχρι να ανακαινιστεί – εκσυγχρονιστεί το φρικώδες αεροδρόμιο του Ηρακλείου, να μην ονομάζεται «Νίκος Καζαντζάκης». Δεν χρωστάει τίποτα ένας από τους λίγους παγκόσμιους συγγραφείς μας να δυσφημείται έτσι διεθνώς το όνομα και η μνήμη του».
Σκέψη της Ημέρας: «Αυτή είναι ακριβώς η στιγμή που οι πνευματικοί άνθρωποι και οι καλλιτέχνες πιάνουν δουλειά. Δεν είναι καιρός για απόγνωση. Δεν υπάρχει χώρος για αυτολύπηση. Καμία ανάγκη για σιωπή, κανένα μέρος για φοβία. Εμείς, μιλάμε, γράφουμε, παράγουμε γλώσσα. Έτσι θεραπεύονται οι πολιτισμοί» – Τόνι Μόρισον (1931-2019), σπουδαία Αμερικανίδα συγγραφέας.
Αν μου ζητούσε κάποιος μόνο ένα βιβλίο της να ξεχωρίσω και να προτείνω, όσο δύσκολο και να είναι το «ένα μόνο», θα επέλεγα το «Το Τραγούδι του Σόλομον». Ένα μυθιστόρημα τεράστιας ομορφιάς και δύναμης για έναν μαγικό κόσμο τεσσάρων γενεών Αφροαμερικανών.
«Ο Μίλκμαν Ντεντ, γόνος της πλουσιότερης μαύρης οικογένειας κάποιας πόλης των μεσοδυτικών ΗΠΑ, γεννιέται την ώρα που ένας εκκεντρικός γείτονας, στη μάταιη προσπάθειά του να πετάξει, πέφτει από μια στέγη και σκοτώνεται. Η άτυχη αυτή πτήση θα στοιχειώσει τη ζωή του, καθώς ο Μίλκμαν μεγαλώνει σε ένα σπίτι στοιχειωμένο από τον θάνατο, αλλά και από την απληστία του πατέρα του, παρέα με τις σιωπηλές αδελφές του και την παράξενα παθητική μητέρα του. Καθώς ο Μίλκμαν θα ταξιδεύει αναζητώντας τις ρίζες του, η Μόρισον θα μας εισάγει ολοένα και πιο βαθιά στον πολύπλοκο και αντιφατικό κόσμο των Αφροαμερικανών της μεταπολεμικής Αμερικής, έναν κόσμο όπου συμβιώνουν άνθρωποι του μόχθου και προφήτες, επαναστάτες και συμβιβασμένοι, ψεύτες και δολοφόνοι, άγιοι και δαίμονες. Ένα ταξίδι μύησης και ενηλικίωσης, γραμμένο με την τόλμη ενός Σολ Μπέλοου ή ενός Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, αλλά πάνω απ’ όλα με την καταπληκτική, λυρική πένα μιας μεγάλης νομπελίστριας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).
