Πάνω που βγήκε σε ραπ τραγούδι το περίφημο «Στο Σπρίνγκφιλντ τρώνε τους σκύλους, τρώνε τις γάτες, τρώνε τα κατοικίδια των ανθρώπων που ζουν εκεί», που είπε ο Τραμπ στο ντιμπέιτ του με την Κάμαλα Χάρις για τους λαθρομετανάστες που μπαίνουν στην Αμερική και αναστατώνουν, λέει, τις ζωές των ντόπιων νοικοκυραίων, είχαμε την Κυριακή δεύτερη απόπειρα δολοφονίας του. Η προηγούμενη ήταν πριν από περίπου 2 μήνες, σε πολιτική συγκέντρωση στην Πενσυλβανία.
Ευτυχώς, τη γλύτωσε πάλι. Ένα καρτούν τον εμφάνισε ανάμεσα σε γάτες (που δεν πρόλαβαν να φάνε οι μετανάστες), με τον τίτλο «Ο Εφτάψυχος».
Μετά την πρώτη απόπειρα, η δημοτικότητα του Τραμπ απογειώθηκε. Εν συνεχεία, με τις εμφανίσεις της Χάρις και κυρίως στο ντιμπέοτ, τα νούμερά του έπεσαν και η ηγέτιδα των Δημοκρατικών πήρε «γερό κεφάλι». Ο Τράμπ «κατάφερε» να αποδομήσει πλήρως τον Τζο Μπάιντεν, μετατρέποντας την ισχνή κατάσταση της υγείας του σε δικό του αβαντάζ.
Πολύ λίγοι, όμως, περίμεναν ότι η σχεδόν πάντα στην σκιά του Μπάιντεν, Κάμαλα Χάρις, με ελάχιστες «δυνατές» δημόσιες εμφανίσεις και παρεμβάσεις, μέσα σε χρόνο ελάχιστο θα κατάφερνε να δείξει και την ηγετική της πλευρά. Και, μάλιστα, με έναν τρόπο σεμνό αλλά και δυναμικό συνάμα.
Από τις πρώτες δημοσκοπήσεις φάνηκε ότι και με την επιλογή του υποψήφιου Αντιπροέδρου της, Τιμ Ουάλτς, είχε τα προσόντα, τυπικά και ηγετικά, για να εκπροσωπήσει τους Δημοκρατικούς και να διεκδικήσει στα ίσα με τον Τραμπ την Προεδρία της χώρας.
Έτσι όπως έχουν τα πράγματα μέχρι στιγμής και με όλα τα «απίθανα» που συνέβησαν τους τελευταίους μήνες, δεν αποκλείεται να έχουμε και άλλες εκπλήξεις ή και εντάσεις.
Ας μην υποτιμούμε και το γενικό περιβάλλον, διεθνώς. Με δύο μεγάλους πολέμους, στους οποίους η Αμερική εμπλέκεται άμεσα και έμμεσα. Με την οικονομική κρίση να έχει πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Και το μεταναστευτικό (που είναι και το γερό χαρτί του Τραμπ), να είναι πρόβλημα σχεδόν παντού. Ως και στην Γερμανία που, αγνοώντας την περίφημη Συνθήκη Σέγκεν (για ανοικτά και ελεύθερα σύνορα για πολίτες της ΕΕ), άλλαξε ρότα και τα έκλεισε προχθές, επαναφέροντας συνοριακούς ελέγχους για όλους.
Όπως λέει και η επικεφαλίδα μας σήμερα, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας
Ας κάνουμε εδώ, ένα διάλειμμα για καφέ…
Διαβάζω στο πρωτοσέλιδο των «Financial Times» του Σαββατοκύριακου (για μένα η πληρέστερη εφημερίδα που κυκλοφορεί), ένα κομμάτι για την αναστάτωση που έχει φέρει η απότομη άνοδος της τιμής του εσπρέσο στην Ιταλία. Στη διεθνή αγορά έχει πεταχτεί επάνω κατά 2/3 η αγορά κόκκων καφέ.
«Όλοι εδώ είναι αρκετά νευρικοί, φοβισμένοι και πανικόβλητοι για το πού θα φτάσει η τιμή του εσπρέσο», δήλωσε στην εφημερίδα ο Λουίτζι Μορέλλο, πρόεδρος του Ιταλικού Ινστιτούτο Εσπρέσο, το οποίο πιστοποιεί εδώ και πολλές δεκαετίες την ποιότητα του συγκεκριμένου καφέ. Χωρίς αυτήν την πιστοποίηση, που είναι δίκαιη και αυστηρή, κανένας τέτοιος καφές δεν φτάνει στον πελάτη.
Μακάρι να είχαμε και εμείς στα μέρη μας μια τέτοια Αρχή. Δυστυχώς, είμαστε και σε αυτόν τον τομέα «μπάτε σκύλοι αλέστε». Έτσι τη λένε την … ελεύθερη αγορά μας!
Οι Ιταλοί πίνουν ίσως από τους πιο φτηνούς εσπρέσο που κυκλοφορούν στην Ευρώπη, γράφουν οι «FTWeekend». Πληρώνουν περίπου €1,20 για το εσπρεσσάκι, και €1,50 για καπουτσίνο, που ως γνωστόν είναι εσπρέσο με λίγο αφρό γάλατος. Βεβαίως, οι περισσότεροι πολίτες στην Ιταλία πίνουν τον καφέ τους στο πόδι, πηγαίνοντας στη δουλειά – για αυτό και ονομάστηκε εσπρέσο, που σημαίνει «στα γρήγορα». Έχουμε και εμείς τέτοια στέκια, όπου παίρνεις τον καφέ σου στο χέρι και φεύγεις, αλλά το πιο σύνηθες είναι να το παραγγέλνουμε για ντελίβερι, γιατί ως γνωστόν είμαστε καλομαθημένοι.
Υπάρχει, επίσης, και το ραχάτι της καφετέριας, όπως το ονομάζω, όπου εκεί το εσπρέσο, σαν όνομα, είναι μάλλον περιπαίξιμο. Χάνει τη … γρηγοράδα του, και γίνεται λάου-λάου. Άσε που έχουμε εφεύρει και εξελίξει και το φρέντο πια, που είναι εσπρέσο παγωμένος, κατά τα πρότυπα του φραπέ, που μάλλον είναι ελληνική εφεύρεση, με κτυπημένο, κρύο νεσκαφέ ή όποια άλλα μάρκα.
