Μην κρίνεις συναισθηματικά λένε οι ορθολογιστές, είναι θέμα δικαίου. Και διαβάζεις την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου, η οποία βρίθει από συναίσθημα. Τόσοι χαρακτηρισμοί μαζεμένοι σε μια νομική απόφαση, δεν πρέπει να υπήρξαν ποτέ προηγουμένως για κανένα καταδικασθέντα για όποιο αδίκημα.
Όταν πριν μήνες εξαγγέλθηκε η δίωξη του Οδυσσέα Μιχαηλίδη και έγινε γνωστό πως οι κατηγορίες περιστρέφονταν γύρω από ανάρμοστη συμπεριφορά που στοιχειοθετείτο ακόμα και από αναρτήσεις γνωστών και αγνώστων ή μελών της οικογένειας του, ακουγόταν αστείο. Κι όμως τελικά, όχι μόνο ανάρμοστη ήταν η συμπεριφορά του, αλλά κατάπτυστη. Κι αυτός ανίκανος να ασκεί τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν. Δρούσε με αλλότρια κίνητρα με στόχο την αποδόμηση των επικεφαλής της Νομικής Υπηρεσίας. Του έλειπε το μέτρο, η σύνεση και η ευθυκρισία. Ήταν εμπαθής και προκατειλημμένος. Δεν είχε αντίληψη των ορίων της αρμοδιότητάς του, ούτε σεβασμό στους πολιτειακούς Θεσμούς. Προσέφευγε σε αμετροεπείς δηλώσεις και ανακοινώσεις, πολλές φορές, παραπλανητικού χαρακτήρα. Η στάση του, απέναντι στο γενικό και στο βοηθό γενικό εισαγγελέα ήταν μεμπτή και κατώτερη των περιστάσεων και του επιπέδου του αξιώματος που υπηρετεί. Προσέδωσε στον εαυτό του το ρόλο του μοναδικού, αδέκαστου, προασπιστή των συμφερόντων των πολιτών. Παρασύρθηκε από τις Σειρήνες της δημοφιλίας και των δημοσκοπήσεων και σύγχυσε τα όρια του θεσμικού του ρόλου εκθέτοντας τη θεσμοθετημένη λειτουργία των επικεφαλής της Νομικής Υπηρεσίας, παραβλέποντας ότι η όποια προσωπική αντίληψη και τυχόν διαφορά του με τα εν λόγω πρόσωπα, δεν αφορούσε τους Θεσμούς του Κράτους, απρόσωπους εκ της φύσεώς τους και την αποστολή τους».
Προκλητικά αγνοούσε τις γνωματεύσεις του γενικού εισαγγελέα, προσέφευγε σε απρεπείς χαρακτηρισμούς, ανεπίτρεπτα σχόλια και υπαινιγμούς αποδίδοντας αλλότρια κίνητρα. Παρέσυρε και ενέπλεξε πολίτες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε μια απαράδεκτη και επικίνδυνη για το κράτος δικαίου συμπεριφορά. Ξεπέρασε τη γραμμή, παραβίαζε το τεκμήριο αθωότητας άλλου αξιωματούχου, με εμμονή μάλιστα, παραπέμποντας σε λαϊκά δικαστήρια. Απέτυχε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Απαξίωσε τους θεσμούς στα μάτια των πολιτών χωρίς να αντιλαμβάνεται πως όταν διαβρώνονται οι Θεσμοί, απαξιώνονται στα μάτια των πολιτών και «επακολουθεί χάος». Με όλα αυτά που το καταλογίζονται, όχι μόνο πρέπει να παυθεί από τα καθήκοντα του, αλλά πρέπει να καταδικαστεί σε ισόβια ή καλύτερα να σταλεί εξορία. Ένα τέτοιο άτομο, με τέτοιες συμπεριφορές, είναι όχι μόνο ανίκανο αλλά και επικίνδυνο. Θέτει σε κίνδυνο την τάξη και την ησυχία. Αν και είναι αμφίβολο πως με την παύση του Οδυσσέα θα σωθούν οι θεσμοί ή θα ανακτήσουν οι πολίτες την εμπιστοσύνη τους σε αυτούς.
