Προσπαθούν να μας πείσουν ότι ένας «ανίκανος» για 10 χρόνια έπειθε την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών για τις ικανότητες του, αλλά, θέλουμε να συνεχίσουμε στα βήματα του. Τα συμπεράσματα δικά σας…
Με την ετυμηγορία του Ανωτάτου Δικαστηρίου προφανώς κλείνει άλλο ένα κεφάλαιο της διαφάνειας, το μεγαλύτερο ίσως τα τελευταία 10 χρόνια στον τόπο. Αυτό που γνώρισε ο πολίτης στο πρόσωπο του Οδυσσέα Μιχαηλίδη.
Το ερώτημα που προκύπτει από όλη αυτή την ιστορία είναι η αντίφαση που υπάρχει στην αξιολόγηση του Οδυσσέα Μιχαηλίδη μεταξύ Ανωτάτου Δικαστηρίου και λαού. Πώς γίνεται η ετυμηγορία του Δικαστηρίου στην απόφασή της να παρουσιάζει τον Οδυσσέα ως τον χειρότερο αξιωματούχο την ίδια στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου τον θεωρεί ως τον καλύτερο; Δηλαδή, ένας «ανίκανος» για 10 χρόνια μας έπειθε για τις ικανότητες του; Τόση παραπλάνηση και δη σε ένα κοινό που και μόρφωση και αντίληψη έχει; Εκτός κι αν υπάρχει άλλη άποψη;
Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης έχει απορριφθεί και «φαγωθεί» από ένα πολιτικό σύστημα που δεν μπορούσε να ανεχθεί τον έλεγχο και τη διαφάνεια. Ένα σύστημα στο οποίο όλοι διακρίνονται ως εξαίρετοι και άριστοι, με μοναδική εξαίρεση μετά και από την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου και μάλιστα με αξιολόγηση ως ανίκανος, ο άνθρωπος για τον οποίο η λαϊκή καθολική παραδοχή είναι πως επιτελούσε άψογα τα καθήκοντά του.
Ακόμη και δια στόματος υπουργού Δικαιοσύνης λέχθηκε πως η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι ο κ. Μιχαηλίδης είχε αναβαθμίσει την Ελεγκτική και αυτό θέλει να συνεχιστεί ώστε να κτυπηθεί η διαφθορά όπου κι’ αν υπάρχει στη δημόσια ζωή.
Δηλαδή, θέλουμε να συνεχίσουμε στα βήματα ενός «ανίκανου»; Τα συμπεράσματα δικά σας…
Βέβαια, οι δικαστές στην απόφασή τους τονίζουν το σημείο αυτό, αποδίδοντάς το στο γεγονός ότι «παρατηρείται το φαινόμενο μιας έντεχνης παραποίησης των γεγονότων, μέσω αποσπασματικής παράθεσης και/ή προβολής του μέρους που στηρίζει τις θέσεις της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, χωρίς να μεταφέρεται προς τα έξω ολοκληρωμένο το πραγματικό ζητούμενο σε κάθε περίπτωση ή η ουσία του θέματος που αφορούσε. Με αυτό τον τρόπο δεν παρεχόταν στο κοινό σφαιρική και αντικειμενική πληροφόρηση, με αποτέλεσμα να οδηγείται, όχι μόνο σε λανθασμένα συμπεράσματα, αλλά και να διαμορφώνει εσφαλμένη γνώμη ως προς την όλη λειτουργία των κρατικών υπηρεσιών ή την ακεραιότητα των επικεφαλής τους».
Το εν λόγω σκεπτικό για το πιο πάνω αιτιολογικό της απόφασης, παραπέμπει κατ’ αρχάς σε άβουλο κοινό και κατ’ επέκταση υποτίμηση της νοημοσύνης. Αναφερόμενος στις εκθέσεις της Ελεγκτικής Υπηρεσίας επί διαφόρων θεμάτων που έβλεπαν το φως της δημοσιότητας και για τις οποίες το κοινό σχημάτισε αυτή την εικόνα για την Ελεγκτική Υπηρεσία εδώ και 10 ΟΛΟΚΛΗΡΑ χρόνια, ήταν λεπτομερείς –όπως και η εν λόγω δικαστική απόφαση- τεκμηριωμένες και με εισηγήσεις. Μάλιστα, οι Υπηρεσίες ή οι επικεφαλής τους είχαν τη δυνατότητα του αντίλογου, ό,τι πιο υγιές σε μια δημοκρατία, τουλάχιστον όσον αφορά την ύπαρξη της σφαιρικής και αντικειμενικής πληροφόρησης του κοινού. Και όμως, σ’ αυτά τα 10 χρόνια μέσα από τα ευρήματά του και της Υπηρεσίας του έπεισαν έναν ολόκληρο λαό για την ικανότητά τους και τον ζήλο που επιδείκνυαν.
Τι είναι ο δημοφιλής;
Πώς κάποιος γίνεται δημοφιλής; Ασφαλώς για τις ικανότητές του στον τομέα του. Οπόταν, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η δημοφιλία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ικανότητα. Είναι απλό. Χωρίς την ικανότητα του δεν θα ήταν δημοφιλής και ειδικά να πείθει την κοινή γνώμη για 10 χρόνια. Όπως είπε και ο Αβραάμ Λίνκολν, «Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό». Αν «παρασύρθηκε από τις Σειρήνες της δημοφιλίας», όπως αναφέρεται στο αιτιολογικό της απόφασης και λέχθηκαν κουβέντες παραπάνω, αυτό δεν σημαίνει ότι ακυρώνει την ικανότητά του από την οποία αποκαλύφθηκαν πολλά σκάνδαλα και δέχτηκε μεγάλο πλήγμα η διαφθορά.
