Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, λέει ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου της προεδρίας, είχε αποφασίσει από την Κυριακή ποιον θα διορίσει στη θέση του γενικού ελεγκτή. Εντούτοις δεν ένοιωσε την ανάγκη να  πει οτιδήποτε ή έστω να αναθέσει σε κάποιον να μιλήσει με τον Ζαχαρία Κουλία, ο οποίος προειδοποιούσε πως μόλις αναλάμβανε ως προεδρεύων θα διόριζε γενικό ελεγκτή.

Ούτε κι η πρόεδρος της Βουλής επικοινώνησε με τον πρόεδρο για να του κοινοποιήσει την πρόθεση της, αλλά ούτε κι ο πρόεδρος επικοινώνησε μαζί της για να την παρακαλέσει να αναβάλει το ταξίδι της στη Μάλτα ώστε να σώσει την κατάσταση, όπως έκανε και λίγες μέρες πριν υπογράφοντας την απόλυση του γενικού ελεγκτή.

Σε ένα προφανές παιχνίδι εξουσίας, ο κάθε παίκτης προσπαθούσε να κάνει την κίνηση ματ. Κίνηση την οποία πέτυχε η Αννίτα Δημητρίου, αναγκάζοντας τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να ανακαλύψει –κάπως αργά- πως μπορεί να εργάζεται και από το εξωτερικό. Πως υπάρχουν στιγμές και θέματα που χρήζουν άμεσου χειρισμού. Πως μια κρίση που σοβείται στο εσωτερικό είναι πιο σημαντική από μια εκδήλωση στο εξωτερικό, όσο σημαντικό κι αν ήταν το τιμώμενο πρόσωπο (όπως ο Γιάννος Κρανιδιώτης στον οποίο ήταν αφιερωμένη η εκδήλωση στην Αθήνα, όπου βρισκόταν ο πρόεδρος όταν ανακοινώθηκε η απόφαση παύσης του Οδυσσέα Μιχαηλίδη). Πως ακόμα και από τη μακρινή Νέα Υόρκη μπορεί να παρέμβει.

Όπως εν τέλει έκανε ή (πιο σωστά) αναγκάστηκε να κάνει. Εν τούτοις ο χαμένος του παιχνιδιού παραμένει αυτός. Τα αντανακλαστικά του Νίκου Χριστοδουλίδη αποδεικνύονται πολύ αργά. Η εικόνα του έχει πληγεί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την ανάληψη της προεδρίας κι όχι από εξωτερικούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα ένα τρομερό ατύχημα, πτώση αεροπλάνου, πολύνεκρη έκρηξη, κατάρρευση τραπεζών ή άλλο τρομακτικό συμβάν. Η εικόνα του Νίκου Χριστοδουλίδη που με τόση επιμέλεια έκτισε τα προηγούμενα χρόνια, πλήγηκε με πράξεις κι απραξίες δικές του. 

Η απόφαση του Δικαστηρίου για τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη αποτελεί τομή, ανεξάρτητα από το ποια είναι η άποψη καθενός (υπέρ ή κατά). Ο πρόεδρος θα έπρεπε να το γνωρίζει. Θα έπρεπε να είχε προβλέψει και τις αντιδράσεις και να είναι έτοιμος να τις διαχειριστεί. Δεν είναι τόσο το πρόσωπο του Οδυσσέα Μιχαηλίδη, αλλά η αντίληψη που έχουν οι πολίτες για τη διαφθορά στον τόπο. Επέλεξε όμως να εξαφανιστεί αφήνοντας άλλους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά, πιστεύοντας έτσι πως δεν θα λερωθεί η εικόνα του και θα φτάσει αλώβητος στο ’28. Ο τόπος όμως, που μοιάζει στον αυτόματο πιλότο, χρειάζεται ηγέτη τώρα κι όχι σε τρία χρόνια.