Οι κήποι του ξενοδοχείου ήταν έτοιμοι να υποδεχτούν τους καλεσμένους για τη μεγάλη δεξίωση. Το γρασίδι φρεσκοκουρεμένο, πάνω στο οποίο στήθηκαν πάγκοι-νησίδες όπου θα σερβίρονταν τα εκλεκτά εδέσματα. Η ιαπωνέζικη γωνιά με sushi και sashimi, θα ήταν η πιο περιζήτητη, όπως και αυτή με τα στρείδια σερβιρισμένα σε πάγο με άφθονο χαβιάρι στο πλάι. Δεν έλειπε βέβαια η αγαπημένη κουζίνα των ελληνοκυπρίων, τα κινέζικα, με την πάπια να έχει την τιμητική της.
Πιο πέρα ιταλικά και γαλλικά εδέσματα, ενώ σε άλλους πάγκους οι καλεσμένοι μπορούσαν να γευτούν fusion cuisine. Κανένα ίχνος από κυπριακή κουζίνα, αφού το ταπεινό σουβλάκι, το σιεφταλί και η παραδοσιακή «κούπα» θα έριχναν το επίπεδο του πάρτι. Η νησίδα με τα γλυκά, σαν έργο τέχνης, macaroons σε όλα τα χρώματα, τάρτες, καρδινάλιοι, τρούφες και ένα συντριβάνι σοκολάτας με φράουλες.
Η σαμπάνια έρεε άφθονη, όπως και τα πεπαλαιωμένα ουίσκι ενώ τα πούρα έπνιγαν τους παρευρισκόμενους μη καπνιστές, αφού σε κάθε νησίδα τα «ποφυσούσαν» με αναίδεια στα μούτρα των συνδαιτημόνων. Οι κυρίες από την άλλη κάπνιζαν λεπτά πουράκια που κρατούσαν με χάρη ανάμεσα στα δάχτυλα με τα μονόπετρα και τα άρτια βαμμένα νύχια, τριγωνικού σχήματος όπως το απαιτεί η μόδα του 24.
Στην είσοδο περίμενε τους καλεσμένους το ζευγάρι που παρέθετε το κοκτέιλ πάρτι , ντυμένο με σμόκιν και μάξι τουαλέτα με στρασάκια η κυρία, ειδικά σχεδιασμένο για την περίσταση από νεοκύπρια σχεδιάστρια, απ’ αυτές που κατεβάζουν το ντύσιμο σε επίπεδο ρόμπας ή νυχτικού. Η στιγμή του καλωσορίσματος θα ήταν και η μοναδική που θα έβλεπαν τους καλεσμένους τους, εφόσον το ζευγάρι θα στεκόταν εκεί όλο το βράδυ, στην αρχή για να τους υποδέχεται και στη συνέχεια για να τους αποχαιρετά. Περίπου όπως κάνει το ανδρόγυνο στον γάμο, που είναι απλά παρατηρητές, του πάρτι της ζωής τους, δίνοντας τα χέρια, σε αγνώστους καλεσμένους που ήρθαν να τους χαιρετίσουν και να τους αφήσουν ένα φακελάκι.
Εδώ βέβαια δεν επρόκειτο για γαμήλια δεξίωση αλλά για επετειακή, γι’ αυτή «του ρουμπινιού», αφού το ζευγάρι κλείνει σαράντα χρόνια γάμου και σήμερα θέλει να δείξει σε όλους ότι τα κατάφερε, παρά τις αμφίδρομες εξωσυζυγικές σχέσεις. Κοινά μυστικά που όλοι γνωρίζουν στο νησί, μ’ αυτά θρέφονται και ασχολούνται, μόλις γυρίσει την πλάτη του από «ο φίλος» . Κατά τα άλλα συναναστρέφονται μεταξύ τους γιατί θέλουν να ανήκουν σε συγκεκριμένους κύκλους, «φαύλους κύκλους»!
Η ορχήστρα έπαιζε τραγούδια της δεκαετίας του ’70 κι ενώ η τραγουδίστρια ερμήνευε το «Dancing queen» των Abba και στην πίστα χόρευαν οι drama queens με τα φουστανούδκια τους σαν baby-doll ή τις μάξι τουαλέττες τους, ο κόσμος πάγωσε από τη ρίψη πυροβολισμών. Ο ουρανός φωτίστηκε με μιας. Δεν ήταν φωτοβολίδες από κάποιο σκάφος λαθρομεταναστών, ούτε τηλεκατευθυνόμενοι πύραυλοι και drones απ’ αυτά που φωτίζουν τον ουρανό του Λιβάνου, της Παλαιστίνης και του Ισραήλ, αλλά βεγγαλικά που έκαναν ξαφνικά τη μέρα νύχτα. Ο ουρανός γέμισε για λίγο με φαντασμαγορικά σχήματα και χρώματα, έγινε ένα μεγάλο καλειδοσκόπιο, απέραντης φευγαλέας ομορφιάς. Μαγικά λαμπερά σχήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο φωτίζοντας τη νύχτα. Ο κόσμος έβγαζε επιφωνήματα χαράς και ενθουσιασμού. Όταν κόπασαν ο ουρανός έμεινε μαύρος κι ασέληνος.
Η ορχήστρα ξανάπιασε να παίζει, ενώ το γνωστό άσμα της Gloria Gaynor “I will survive…” τράβηξε στην πίστα ενθουσιασμένους χορευτές. Άραγε κάποιοι από τους παρευρισκομένους στο πάρτι να έκαναν παραλληλισμούς με τον φωτισμένο ουρανό στην εγγύ Μέση Ανατολή και τους χιλιάδες πολίτες ταμπουρωμένους αυτή την ώρα σε καταφύγια ή απλά στην παραλία της Βηρυτού αφού βομβαρδίζονται τα σπίτια και η συνοικία τους; Πόσοι από αυτούς θα επιζούσαν της σημερινής επίθεσης και αν ναι, πόσο αβέβαιο θα ήταν το αύριο; Όλα αυτά διαδραματίζονταν λίγα μόνο χιλιόμετρα από τις ανατολικές ακτές του νησιού, στην απέναντι όχθη της θάλασσας της Λεβαντίνης.
Το επόμενο πρωί θα ανακοινωθεί στο διαδίκτυο και στις ειδήσεις, ο αριθμός των νεκρών, των τραυματιών και των αγνοούμενων από τις νυχτερινές στρατιωτικές επιχειρήσεις και τους βομβαρδισμούς. Η εισβολή σε μια ξένη χώρα μπορεί πλέον να ονομάζεται «ειρηνική επιχείρηση για πάταξη της τρομοκρατίας». Οι πολεμικές επιχειρήσεις συντηρούν τους δισεκατομμυριούχους του πλανήτη συνδράμοντας σε απρόσμενα κέρδη στις πολεμικές βιομηχανίες. Μια επικερδής «επιχείρηση» ο πόλεμος που εκμηδενίζει την ανθρώπινη ζωή.
Άλλοι γιορτάζουν τα 64 χρόνια της Κυπριακής Ανεξαρτησίας, άλλοι τα 40 του εικονικού γάμου τους, ενώ κάποιοι προσπαθούν να σβήσουν από το χάρτη χώρες, επιφέροντας γεωπολιτικές αλλαγές στη Μέση Ανατολή. Αυτά συμβαίνουν με τις ευλογίες ή απλά την αδιαφορία και την απραγία των μεγάλων δυνάμεων και της επίσης μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας που όπως και στο θέμα του Κυπριακού προβλήματος, αποδείχθηκε για ακόμη μια φορά πολύ πιο μικρή των περιστάσεων.
