Αυτό είναι το πνεύμα ενός άρθρου του οικονομικού συντάκτη, Νίκου Φιλιππίδη, στα «Νέα» των Αθηνών, που συζητήθηκε πολύ τις τελευταίες μέρες στην Ελλάδα και δεν νομίζω ότι πολυάρεσε στην κυβέρνηση.

Απλές αλήθειες παρέθεσε ο έγκυρος αναλυτής. Κατ’ αρχάς και επιγραμματικά, για τα επιτεύγματα της Κύπρου:

> Πέτυχε διπλή αναβάθμιση του δικού της αξιόχρεου κατά δύο βαθμίδες από τον οίκο Moody’s. (Την ίδια στιγμή που ο ίδιος οίκος, κρατά επίμονα τα ελληνικά ομόλογα στην κατηγορία «σκουπίδια»).

> Ο οίκος επιβράβευσε τη μείωση του δημοσίου χρέους της Κύπρου κάτω από το 60% του ΑΕΠ, καθώς και τη σταδιακή επέκταση της οικονομικής ανάπτυξης από τους τομείς υπηρεσιών υψηλής παραγωγικότητας, οι οποίοι υποστηρίζονται από τη μεταφορά έδρας πολλών εταιρειών, την καθαρή μετανάστευση, τις σημαντικές ξένες επενδύσεις και τις μεταρρυθμίσεις που σχετίζονται με το Ταμείο Ανάκαμψης. (Σε αυτήν την παράγραφο είναι όλο το ζουμί. Τόσο για τα «υπέρ» της Κύπρου, όσο και για τα «κατά» της Ελλάδος).

> Την ίδια ημέρα με την αναβάθμιση της Κύπρου (βράδυ Παρασκευής), ο οίκος Fitch που έχει δώσει οριακά την επενδυτική βαθμίδα στην Ελλάδα, δεν έκανε κάτι παραπάνω για το ελληνικό αξιόχρεο.

> Κι ο τρίτος μεγαλύτερος οίκος, η Standard & Poor’s, πριν από έναν μήνα είχε επιλέξει να προσπεράσει, επίσης, την προγραμματισμένη αξιολόγηση της Ελλάδος.

> Κοντολογίς, η Κύπρος πατάει σε πιο στέρεο έδαφος. Κάτι που αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία εάν καταλάβει κάποιος ότι τα έργα είναι πιο σημαντικά από τα λόγια. Στην Ελλάδα, μιλάμε πολύ…

Πριν από περίπου έναν μήνα (στις 5 Οκτωβρίου, συγκεκριμένα) συμπληρώθηκαν 13 χρόνια από την ημέρα που πέθανε, από καρκίνο του παγκρέατος σε ηλικία μόλις 56 ετών ο Στιβ Τζομπς – Αμερικανός επιχειρηματίας, εφευρέτης, επενδυτής και, πάνω απ’ όλα, συνιδρυτής της τεχνολογικής εταιρείας Apple Inc. Νομίζω ότι έχω διαβάσει και ακούσει όσα έχει πει στην τόσο σύντομη, δυστυχώς, αλλά και τόσο πρωτοποριακή και αποδοτική σταδιοδρομία και πορεία του.

Σήμερα, αναδημοσιεύω κάτι που ο ίδιος μας υπενθύμιζε όποτε αναφερόταν σε θέματα ψυχολογίας. Είναι απόσπασμα από κείμενο του μέγα Ντοστογιέφσκι, που ήταν ο αγαπημένος του συγγραφέας:

«… Πάνω απ’ όλα, μην λέτε ποτέ ψέματα στον εαυτό σας. Όποιος το κάνει αυτό και ακούει τα δικά του ψεύδη, φτάνει σε τέτοιο σημείο που δεν μπορεί πια να αναγνωρίσει την αλήθεια, εντός του ή και γύρω του. Δίχως αυτοεκτίμηση, παύει να αγαπά και προκειμένου να αποσπά τον εαυτό του που δεν έχει αγάπη, πέφτει σε πάθη και εφήμερες απολαύσεις, βυθίζεται στην κτηνωδία και κακίες – όλα αυτά, ως αποτέλεσμα του ότι δεν είναι ποτέ ειλικρινής με τον ίδιο του τον εαυτό». 

Επί προσωπικού: Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο χαίρομαι που λαμβάνουμε, η γυναίκα μου, ο γιος μας και εγώ, κάθε χρόνο, σε ονομαστικές γιορτές, γενέθλια, Χριστούγεννα και Πάσχα, ευχετήριες κάρτες από τον αγαπημένο μας συγγενή και φίλο Δάμωνα από την Κύπρο. Είναι σταλμένες με φάκελο, κανονικά, με γραμματόσημα και με ευχές γραμμένες με το χέρι και με αγάπη.

Πραγματικά συγκινούμαι. Του είμαι ευγνώμων και τον θαυμάζω. Γιατί είναι σίγουρα από τους τελευταίους των Μοϊκανών που ακόμα βάζουν τόση αγάπη και κόπο στο να πουν τις ευχές τους. Να πας να επιλέξεις και να αγοράσεις τις κάρτες. Να γράψεις τις ευχές σου. Να μεταβείς στο ταχυδρομείο, να βάλεις γραμματόσημα στον φάκελο και να τον στείλεις.

Σε μια εποχή που όλα διατυπώνονται με πληκτρολόγιο, copy+paste, και αποστέλλονται με ένα «κλικ», η «διαδικασία του Δάμωνα», έχει όλα εκείνα που λείπουν από τα τυποποιημένα και …αστραπιαία. Εκτός από αγάπη και τρυφερότητα, είναι και ο ανιδιοτελής κόπος να κάνεις αυτό που λέει η καρδιά σου, και να υπερβείς το εύκολο. Να το αγνοήσεις, ή και να μην θέλεις να το μάθεις και να το συνηθίσεις κιόλας.

ΥΓ: Τα γράφω αυτά σήμερα, γιατί μόλις λάβαμε, φρέσκες από την Λεμεσό, τις ευχετήριες κάρτες του για τα Χριστούγεννα. Είναι για μας, πάντα, το «εναρκτήριο λάκτισμα» για να μπούμε σε εορταστικό κλίμα. Και πόσο πολύ το θέλουμε. Καλά Χριστούγεννα, αγαπημένε μας.