«Γράψε ότι έχουν κάνει το σπίτι μας… Κεντρικές Φυλακές και μας έχουν φυλακίσει μέσα και δεν μπορούμε να βγούμε λόγω των τεράστιων σωρών χώματος που μετέφεραν μπροστά στην είσοδο…», μου είπε αγανακτισμένος κάτοικος της περιοχής αναφερόμενος στα έργα ανάπλασης του δρόμου. «Ε όχι και Κεντρικές Φυλακές!» σχολίασα…και το σχόλιο μου…φάνηκε να του κακοφάνηκε πολύ, παρά το ότι λέχθηκε με χαμόγελο και σε φιλικό τόνο.
Δεν ξέρω αν οι υπερβολικές αντιδράσεις, όπως εκδηλώνονται τουλάχιστον λεκτικά στις μεταξύ μας συζητήσεις και βέβαια στον δημοσιογραφικό λόγο, είναι μέρος της ψυχοσύνθεσης μας ως λαού. Είναι πάντως μέρος της καθημερινότητας μας, η ανάγκη μας να καταφεύγουμε συχνά σε υπερβολές για να μας ακούσει ένας κρατικός μηχανισμός συχνά…κωφός στα αιτήματα των πολιτών, παρά την απομάκρυνση της χώρας μας από το τριτοκοσμικό και αργόσυρτο παρελθόν της και τη μετάβαση σε ένα ταχύτερο και πιο…ευρωπαϊκό παρόν.
Θυμάμαι ζωηρά την ακόμα πιο…πιασάρικη ατάκα ενός άλλου συμπολίτη μας, που παρομοίασε το προάστιο όπου κατοικεί, με φυλακές πολύ…χειρότερες από αυτές της Κύπρου. «Ζούμε σε συνθήκες Γκουαντάναμο», έγραψε σε επιστολή του στον Τύπο, που έγινε και εντυπωσιακός δημοσιογραφικός τίτλος. Αναφερόταν σε νύχτες αϋπνίας των κατοίκων, εξαιτίας του θορύβου των αυτοκινήτων που ανέπτυσσαν μεγάλες ταχύτητες στην κεντρική λεωφόρο, παρόμοιες με τις νύχτες αϋπνίας των φυλακισμένων στη διαβόητη αμερικανική στρατιωτική φυλακή για ισλαμιστές τρομοκράτες.
Αλλά βέβαια, καμιά σχέση δεν είχαν οι νύχτες στο κυπριακό μεσοαστικό προάστιο, όπου κάποιοι κάτοικοι ενοχλούνταν από τα μαρσαρίσματα αυτοκινήτων, με τις νύχτες στο Γκουαντάναμο, όπου οι φυλακισμένοι υποβάλλονταν τουλάχιστον τα προηγούμενα χρόνια, σε συστηματική στέρηση ύπνου και ξυλοδαρμούς.
Άλλο η ενόχληση από το θόρυβο αυτοκινήτων και άλλο τα βασανιστήρια. Όμως μέσω της υπερβολής, το ένα και το άλλο, γίνονται ένα και το αυτό. Η ιστορική διαδρομή του τόπου έκανε ίσως την υπερβολή ένα από τους… εθισμούς μας κι ελπίζω να μην είναι…υπερβολικός αυτός ο ισχυρισμός της στήλης.
