Είναι επικίνδυνος, αν και φοβούνται όλοι να το αναφέρουν ευθέως. Ο Ντόναλντ Τραμπ άφησε τα προσχήματα, που κρατούσαν οι προκάτοχοι του και ξεκίνησε τον πόλεμο. Δεν θέλει ισχυρή Αμερική μέσα από ένα απομονωτισμό, αλλά δυνατές ΗΠΑ, παντοκράτορες διά του επεκτατισμού και της επιβολής. Η παγκοσμιοποίηση διευκόλυνε τον οικονομικό επεκτατισμό.
Τώρα ο Τραμπ βομβαρδίζει, απαγάγει, δίνει συνταγές για «λύση» προβλημάτων και βγαίνε μπροστά. Δεν μπαίνει στη λογική να χρησιμοποιήσει κράτη- δορυφόρους για να του κάνουν την όποια… βρωμοδουλειά. Την κάνει ο ίδιος. Και δεν τον ενδιαφέρει τι λένε οι υπόλοιποι. Ακόμη και οι σύμμαχοι του. Του αρέσει να απομυθοποιεί συνεχώς του Ευρωπαίους, τους οποίους δεν συμπάθησε ποτέ. Τους θεωρεί κακομαθημένους και περιορισμένων δυνατοτήτων.
Εάν μελετήσει τα όσα αναφέρθηκαν με την απαγωγή του Μαδούρο, θα διαπιστώσει κανείς ότι δυο ήταν οι λέξεις- κλειδί: Πετρέλαιο και ναρκωτικά. Δεν απέφυγε να πει ότι θα ελέγξει πλήρως τη Βενεζουέλα. Ούτε για δημοκρατία μίλησε, ούτε για διαδικασίες αποκατάστασης της στη συγκεκριμένη χώρα. Αυτά τα λένε όσοι δίνουν κάλυψη στις, εκτός διεθνούς δικαίου, πρακτικές του Τραμπ. Αν τον ενδιέφερε η «αποκατάσταση της δημοκρατίας» δεν θα άφηνε το καθεστώς Μαδούρο στο απυρόβλητο και την αντιπρόεδρο του να ορκίζεται Πρόεδρο. Δεν τον ενδιαφέρει εάν υπάρχει δημοκρατία ή όχι και ποιος κυβερνά. Τον ενδιαφέρουν τα πετρέλαια και προφανώς θεωρούσε τον Μαδούρο εμπόδιο.
Πως αντιμετωπίζουν, όμως, οι απέναντι από τον Τραμπ τις πρακτικές του, την εν γένει συμπεριφορά του; Τους φοβίζει ή θα επιχειρήσουν και οι ίδιοι να αντιγράψουν το μοντέλο του; Και τους φοβίζει, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να θεωρούν πως η απαγωγή Μαδούρο δημιουργεί ένα προηγούμενο. Με αυτές τις πρακτικές και τις μεθόδους θα «καθαρίζουν» το τοπίο από τους… ενοχλητικούς. Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται να συνεχίσουν στο δικό τους τέμπο. Άλλωστε στο μπλοκάκι του Αμερικανού Προέδρου υπάρχουν οι επόμενοι στόχοι, που έχουν καθοριστεί από τον ίδιο και το μενού περιλαμβάνει Κούβα, Κολομβία, Γροιλανδία, Ιράν… Οι ΗΠΑ, αναφέρθηκε από την Ουάσινγκτον, θέλει να αγοράσει (!) τη Γροιλανδία. Η επόμενη φράση, ωστόσο, εμπλέκει και το στρατό, που παραπέμπει σε κατάληψη του νησιού!
Στην Κύπρο, παρακολουθούμε από απόσταση τα όσα διαδραματίζονται. Μπορεί να μην μας «αγγίζουν» ευθέως τα όσα συνέβησαν στη Βενεζουέλα και το χολιγουντιανό σενάριο, που στήθηκε από τους επιτελείς του Τραμπ, αλλά προφανώς και μας αφορά.
Όταν ένας ηγέτης μεγάλης δύναμης, της υπερδύναμης, λειτουργεί με αυτό τον τρόπο και δεν είναι τούτο αποσπασματικό αλλά μόνιμο, τότε ανά πάσα στιγμή, κοιτάζοντας προς την περιοχή μας, μπορεί να διαμορφώσει ένα παρόμοιο σενάριο. Δεν αναμένονται προφανώς απαγωγές αλλά δεν αποκλείεται να διαλέξει τους παίκτες και να γίνει διαμοιρασμός των… σφαιρών επιρροής, των «οικοπέδων». Ήδη φαίνεται να επέλεξε τους χωροφύλακες για να προσέχουν τα συμφέροντα του.
Όταν παρεμβαίνει, προφανώς και δεν ασχολείται με λεπτομέρειες, που είναι πάντα και η ουσία. Έδειξε ότι δεν ασχολείται με το διεθνές δίκαιο, με τον ΟΗΕ, τις αποφάσεις του. Είναι, όπως θα μπορούσαν να πουν οι θαυμαστές του, «πρακτικός άνθρωπος». Της λογικής του «ότι δεν λύνεται κόβεται». Και δεν κόβεται ούτε καν στη μέση.
Γίνεται λόγος για μια ανεξέλεγκτη δύναμη, που χρησιμοποιείται με ακραίο τρόπο. Και θα ήταν προφανώς λάθος να πιστεύει κάποιος ότι από τη στιγμή που δεν ασχολήθηκε μαζί μας δεν το κάνει. Και προφανώς δεν αναμένεται να σταματήσουν τον Πρόεδρο Τραμπ γλοιώδεις τοποθετήσεις, όπως αυτές που έγιναν στην Αθήνα.
Θα ήταν, επίσης, λάθος να θεωρήσει κανείς ότι μέχρι τώρα οι διεθνείς σχέσεις στηρίζονταν σε ένα αξιακό σύστημα το οποίο εφαρμοζόταν. Η διαφορά τώρα είναι πως καταργείται με βάρβαρο τρόπο.
Υ.Γ. Σε σχέση με το βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας, πολλά έχουν αναφερθεί. Μένει να ξεκαθαρίσει το τι ισχύει και τι όχι, ποιος ο στόχος. Ώστε να διαμορφωθεί πλήρης εικόνα. Επί του θέματος θα επανέλθω.
