Στην ραδιοφωνική μου εκπομπή «Καθρέφτης» στο ERTNew Radio (αλλαγή branding σε αγγλικούρα, αντί του Πρώτου Προγράμματος!…), 4 σπουδαίοι άνθρωποι, μας μεταφέρουν την δική τους Σκέψη της Ημέρας.
Είναι κατά σειρά: Δευτέρα, ο μουσικοσυνθέτης και θαλασσοπόρος μας, Δημήτρης Οικονομάκης.
Κάθε Τετάρτη ο Γιώργο Λιγνός, πρώην manager και δάσκαλος, νυν παρατηρητής των ανθρωπίνων πραγμάτων
Κάθε Πέμπτη από τον εκπαιδευτικό (Βιολογία) και συγγραφέα μας, Θάνο Καψάλη.
Και, κάθε Τρίτη, η συγγραφέας και στατιστικολόγος μας, Βίβιαν Αβραμμίδου – Πλούμπη, προσωρινά στην Πράγα της Τσεχίας, μέχρι να δώσει ο Θεός αλλά και οι πολιτικοί, να επιστρέψει στην Αμμόχωστό της.
Σήμερα, θα μοιραστώ μαζί σας την προχθεσινή της Σκέψη με τον τίτλο που βλέπετε στη Στήλη σήμερα:
«Χωρίς μεγάλες υποσχέσεις. Και να ’μαστε στο 26…
Δίπλα μου, στην καρέκλα, ο γάτος μου ο Πεπίνο, κοιμάται απλωμένος με εκείνη τη σιγουριά που έχουν μόνο όσοι δεν χρειάζεται να εξηγούν τίποτα στον εαυτό τους.
Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεται ότι τελειώνει μια μέρα και αρχίζει μια άλλη. Πόσο μάλλον ότι τελειώνει ένας χρόνος και ξεκινά ένας καινούργιος. Υποψιάζομαι πως όχι. Για εκείνον υπάρχει μόνο αυτό που υπάρχει: Φως, ζέστη, πείνα, ύπνος. Ροή. Κι εγώ. Αν και για αυτό το τελευταίο, μπορεί να είναι μόνο δικό μου wishful thinking όπως λένε και οι πρώην συνεταίροι μας, οι Εγγλέζοι.
Κι όμως, εμείς οι άνθρωποι, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, αισθανόμαστε σχεδόν την ανάγκη να σταθούμε ξανά. Να μετρήσουμε. Να κλείσουμε κύκλους και να ανοίξουμε καινούργιους, σαν να πρόκειται για πόρτες που αν δεν τις σφαλίσουμε προσεκτικά, κάτι θα μείνει ανοιχτό μέσα μας και θα μας τρώει.
Οι κύκλοι αυτοί δεν είναι φυσικοί. Είναι ανθρώπινοι. Τους επιβάλαμε στον χρόνο για να μπορέσουμε να αντέξουμε τη συνέχεια του. Γιατί η ζωή, αν τη δεις χωρίς αρχές και τέλη, μπορεί να γίνει τρομακτική: Όλα μαζί, όλα διαρκώς, χωρίς ανάσα. Αντίθετα, ένας ημερολογιακός κύκλος είναι κάτι που χωράει καλύτερα στο μυαλό. Μπορείς να τον χαρακτηρίσεις· να τον δαμάσεις ακόμα, λέγοντας: “Αυτός ήταν δύσκολος”, ή “αυτός μου ξέφυγε”, ή “αυτός με άλλαξε”.
Οι κύκλοι μάς βοηθούν και σε κάτι ακόμα: Να δίνουμε νόημα. Δεν ζούμε μόνο γεγονότα· ζούμε ιστορίες. Τα γεγονότα γεννούν το ένα το άλλο, μα κάπου η ιστορία ολοκληρώνεται. Και τότε, θέλουμε να ξέρουμε τι να πάρουμε μαζί μας και τι να αφήσουμε πίσω. Τι αξίζει και τι όχι. Θέλουμε να μετρήσουμε ποιοι άνθρωποι από όλους αυτούς γύρω μας μένουν για την επόμενη ιστορία και ποιοι έφυγαν χωρίς τελετές και χωρίς αποχαιρετισμούς.
Και ίσως, το πιο σημαντικό, οι κύκλοι μάς δίνουν άδεια να αλλάξουμε. Όχι επειδή ο καινούργιος χρόνος φέρνει από μόνος του κάτι καινούργιο, αλλά επειδή μας επιτρέπει να πούμε: “Τώρα μπορώ να πάρω τα πράγματα από την αρχή. Μπορώ να συγχωρήσω, να φύγω. Να ξεκινήσω κάτι μικρό, χωρίς μεγάλες δηλώσεις. Και θα δω στο επόμενο τέρμα πού θα με βγάλει”.
Ο γάτος στην καρέκλα δεν χρειάζεται τίποτα από αυτά. Δεν κλείνει χρονιές, δεν ανοίγει λογαριασμούς με το μέλλον. Ζει μέσα σε ένα ατέρμονο παρόν που εμείς το κοιτάζουμε με ζήλια και τρυφερότητα μαζί.
Ε, λοιπόν, ίσως τελικά οι κύκλοι να μην υπάρχουν για να αλλάζει ο χρόνος, αλλά για να αλλάζουμε εμείς – πιο ανώδυνα. Να σταματάμε για λίγο, να κοιτάμε πίσω χωρίς θυμό και μπροστά χωρίς μεγάλες υποσχέσεις. Να ακούμε τι μας λένε οι άλλοι, όχι για να συμφωνήσουμε απαραίτητα, αλλά για να αναγνωρίσουμε αν κάπου αγγίζουν μια αλήθεια που μας αφορά. Και ύστερα να συνεχίζουμε. Όχι καλύτεροι, όχι σοφότεροι· απλώς λίγο πιο συνειδητοί για το πού βρισκόμαστε και γιατί.
Καλή χρονιά!».
ΥΓ μου: Αμήν! Γιατί έτσι όπως μπήκε με το Proedriko Gate, δεν τα βλέπω και τόσο καλά τα πράγματα. Αύριο, θα πω και εγώ την προσωπική μου ιστορία με τον Γιώργο Βασιλείου, σε ένα off the record briefing του στο Λονδίνο, προς τα τέλη της 10ετίας του ’80. Τον αποχαιρετώ με ένα υπέροχο έργο τέχνης, μιας γάτας, από το Smithsonian American Art Museum.
