Δεν γινόταν να μην με επισκεφθεί η γρίπη και φέτος! Έκανα όσα έπρεπε να κάνω, εκτός από τα εξής:
Λίγες μέρες αφότου επέστρεψα από την Κύπρο στην Αθήνα, στις 4 Ιανουαρίου.
Ήμουν από τους ελάχιστους στο αεροπλάνο που φορούσαν μάσκα. Θα πεις: «Καλά, όλες τις προηγούμενες μέρες στην Κύπρο δεν βρέθηκες με κόσμο;». Ασφαλώς και βρέθηκα. Αλλά όχι τόσο κοντά στους διπλανούς μου, σε ένα υπερ-γεμάτο αεροδρόμιο.
Την επόμενη μέρα, πήγα στην ΕΡΤ να κάνω την εκπομπή μου. Μπήκα σε ένα στούντιο ολίγων τετραγωνικών, που όλη μέρα, όλη νύχτα, έχει κάποιον ή κάποιους μέσα. Χωρίς μάσκα, σε έναν χώρο που δεν αερίζεται ποτέ.
Έκανα, όμως, το αντιγριπικό εμβόλιο έγκαιρα. Τρέφομαι καλά και (ως επί το πλείστον) υγιεινά. Κάτι σιεφταλιές του Μελή. Κάτι φαλάφελ και κοτόπουλα σχάρας στο συριακό εστιατόριο της Λεμεσού. Κάτι καταπληκτικά μπιφτέκια και πλιγούρι στης πεθεράς μου. Ε, και κάτι θεϊκά sushi στο Zen, πάντα στη Λεμεσό, όπως Asahi Rolls και, πάνω απ’ όλα τα φημισμένα Wasabi Prawns, που από μόνα τους με αυτήν την πηχτή σος Wasabi και πνευμονία και covid να έχεις ταυτόχρονα, σου περνάνε αμέσως!
Τέτοιας λογής αποκοτιές στοχάζομαι, λοιπόν, για να καταστείλω τον πυρετό και τη ζοχάδα μου, που υποχρεώθηκα να περιοριστώ στο σπίτι. Και, μάλιστα, Home Alone.
Όμως, αποζημιώθηκα γενναία:
Δεν βγήκα από το σπίτι. Ηρέμησα από το μποτιλιάρισμα και τα εκτυφλωτικά φώτα των SUV’s, που κάθε πικραμένος έχει από 2.
Διάβασα 2 βιβλία, πολύ ωραία:
1. Το απολαυστικό μυθιστόρημα «Όλοι Φοβούνται τον Έρωτα», της Μάρως Βαμβουνάκη (Εκδόσεις Αρμός). Πρωταγωνιστής, ένας νέος άνδρας που δεν μπορεί να κάνει σοβαρό και μακροχρόνιο δεσμό, μπαίνει στην τροχιά της κατάθλιψης και καταλήγει στο ντιβάνι της ψυχανάλυσης. Πρωτότυπο, δεν είναι το θέμα. Αλλά η αφήγηση της Βαμβουνάκη δεν σε αφήνει να κλείσεις το βιβλίο ώσπου να το τελειώσεις.
2.Το «Οδηγός Επιβίωσης για τον 20ο Αιώνα», του Ρωμανού Γεροδήμου, που είναι καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Μπόρνμουθ στην Αγγλία. Ο Ρωμανός είναι αυτό που λέμε «ωραίο μυαλό». Από τι, άραγε, να επιβιώσουμε; Απορεί κάποιος βλέποντας μόνο τον τίτλο του βιβλίου; Ορίστε:
> Παγκόσμια Αταξία (με μαέστρο τον Τραμπ).
> Κλιματική Κρίση (με ένοχο τον άνθρωπο).
> Ψηφιακή Κουλτούρα (που θέλει ψάξιμο και ηρεμία).
> Τεχνητή Νοημοσύνη (που αν κάποιος δεν έχει κανονική, δεν θα καταλάβει ούτε την αυτήν).
> Εργασιακή Αβεβαιότητα, για πολλούς λόγους. Που αφορούν εκείνον που την προσφέρει, αλλά και εκείνον που την επιζητά. Στην Ελλάδα, αυτές οι δυνάμεις είναι αντίρροπες. Δυστυχώς.
> Ανισότητες. Γεμίζουν εγκυκλοπαίδεια. Το κακό είναι ότι δεν έχουμε καταλάβει πρώτα την ισότητα… Και, πάνω απ’ όλα:
> Μοναξιά. Εδώ, σημειώστε ό,τι θέλετε για αυτόν τον όρο. Όχι με κατεβατά. Επιγραμματικά.
Θα χαρώ να φιλοξενήσω τις ιδέες και απόψεις σας στη Στήλη.
ΥΓ: Με έχουν κουράσει εκείνοι που προσπαθούν να δικαιολογήσουν ως θετικά (αν όχι και μεγαλειώδη), κάθε κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ. Σιγά-σιγά, μελετώντας προσεκτικά τι λένε αυτοί που τόσο τον θαυμάζουν (στην Ελλάδα και στην Κύπρο) καταλήγω στους εξής:
> Εκείνους που θέλουν να είναι σαν αυτόν, αλλά βαθιά μέσα τους ξέρουν ότι δεν μπορούν. Τόσο για τα απίθανά του, όσο και για τα «καλά» του. Όποια και αν είναι αυτά.
> Και εκείνους που τον απεχθάνονται. Αφήνουν στην άκρη τις όποιες ικανότητές του (όπως π.χ. να παρακάμπτει τη γραφειοκρατία, ενίοτε και τους νόμους, προκειμένου να εφαρμοστεί μία απόφασή του). Αλλά τους απωθεί το χυδαίο εγώ του. Η εγγενής του αγένεια. Το χαμηλό του πνευματικό επίπεδο (μην το μπλέκετε με το επιχειρηματικό – και σεις αν είχατε δισ. από τον πατέρα σας, το πιθανότερο είναι ότι θα τα αξιοποιούσατε. Αυτός τα σπατάλησε. Πώς να τον εμπιστευτείς ως Πρόεδρο της Αμερικής;).
> Και όμως…
> Για αυτό και επιμένω τελευταία ότι η ρήση «ο πολίτης (ή και ο πελάτης) έχει πάντα δίκιο», είναι μία μπαρούφα και μισή!…
