Κοντοστάθηκα στη διαδικτυακή ανάρτηση ενός χρήστη των κοινωνικών δικτύων που, εμφανώς θυμωμένος και αγανακτισμένος, έγραψε για τη μάνα του «που είναι άρρωστη και μόνη στο χωριό, με ψυχολογικά προβλήματα». Και ακόμα πιο θυμωμένος παρατήρησε ότι καμιά κρατική υπηρεσία δεν κάνει το παραμικρό για να τη φροντίσει οικονομικά ή ψυχολογικά, «τη στιγμή που η κυπριακή κυβέρνηση πετάσσει τα λεφτά εμάς των φορολογουμένων στους λαθρομετανάστες και τους ψευτοπολιτικούς πρόσφυγες». Την ανάρτησή του συνοδεύει και μια μονταρισμένη φωτογραφία υποτιμητική αυτής της κοινωνικής ομάδας.
Άλλη μια άσχετη αφορμή, λοιπόν, όπου οι μη κυπριακής καταγωγής άνθρωποι που ζουν στο νησί, όλοι οι νόμιμοι εργαζόμενοι και διαμένοντες στη χώρα, βλέπουν τους εαυτούς τους να γίνονται στόχος, απλώς επειδή είναι ο πιο εύκολος και ο πιο πρόχειρος από όλους τους στόχους.
Του έφταιξαν οι «λαθρομετανάστες» και οι «ψευτοπολιτικοί πρόσφυγες», επειδή η μητέρα του είναι μόνη και έρημη στο χωριό της. Και θα του φταιν οι «λαθρομετανάστες» και οι «ψευτοπολιτικοί πρόσφυγες» για κάθε τι δυσάρεστο του συμβαίνει στη ζωή – για τις αποτυχίες, τις ήττες, τις απώλειες, τις ανασφάλειες και τη δική του αδυναμία να αναλάβει τις όποιες δικές του ευθύνες.
Δεν αμφιβάλλω ότι είναι ένας γιος που νοιάζεται τη μονήρη μητέρα του, οπότε θα μπορούσε να πάει στο χωριό και, ενδεχομένως, να τη φέρει κάτω στην πόλη να της δώσει την αγάπη και τη φροντίδα που ο ίδιος κρίνει ότι χρειάζεται. Αντί αυτού, βγαίνει και ουρλιάζει την πικρία του εναντίον ανθρώπων που δεν έχουν καμιά σχέση και καμιά ευθύνη για τη δική του κακή διάθεση.
Σίγουρα, το κράτος έχει ρόλο να παίξει στη βελτίωση των συνθηκών ζωής των ηλικιωμένων σε απομακρυσμένες περιοχές, όμως ρόλο έχεις να παίξεις κι εσύ που σε αφορά άμεσα το ζήτημα.
Μια συμπολίτισσα μας με… την ίδια διάθεση, συμφώνησε μαζί του γράφοντας ότι «ο κόσμος είναι αγανακτισμένος με αυτούς τους αλλοδαπούς που μας φορτώθηκαν και δεν λένε να ξεκουμπιστούν από την Κύπρο». Είναι μια συμπαθητική νεαρή γυναίκα που ανάρτησε μάλιστα και δική της φωτογραφία δίπλα στο σχόλιο της αυτό, έχοντας στο πρόσωπο μια… ταιριαστή για την περίσταση, θυμωμένη και δυσοίωνη έκφραση που «εξαφανίζει» κυριολεκτικά τα όμορφα χαρακτηριστικά της…
Θα ήθελα να μπορούσα να γράψω κάτι πιο παραστατικό, έτσι που να καταλάβετε καλύτερα για το πώς μεταμορφώνεται ένα ωραίο πρόσωπο, σε κάτι …λιγότερο απ’ αυτό, για το πώς εκτίθεται τόσο άσκεφτα η σκληρότητα και η ακαμψία μιας αρνητικής και εχθρικής σκέψης που κατευθύνεται ενάντια στον άλλο άνθρωπο. Όμως δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω σήμερα να περπατήσω περισσότερο σε αυτό το σκοτεινό μονοπάτι.
