Αυτό θα είναι πρόβλημα. Τα κατοικίδια μας δεν δικαιούνται να προστατευτούν στα καταφύγια της Πολιτικής Άμυνας. Το είπε χτες η διοικήτρια, Μαρία Παππά, και επήλθε σκότος. Μα, φαντάστηκες να τρέχουν οι πολίτες στα καταφύγια να σωθούν και να αφήνουν τα κατοικίδιά τους να βομβαρδιστούν. Με τι καρδιά;
Μην γελάς ειρωνικά, αγαπητέ μου, είναι πολύ σοβαρό το ζήτημα. Αρκεί να σκεφτείς ότι σχεδόν κάθε σπίτι στην Κύπρο έχει κατοικίδιο το οποίο θεωρείται μέλος της οικογένειας. Πώς θα γίνει, δηλαδή; Αν πας σε καταφύγιο σημαίνει ότι στο σπίτι σου κινδυνεύεις και απομακρύνεσαι τρέχοντας για να σωθείς. Το σκυλάκι σου κινδυνεύει επίσης. Αλλά, δεν σε ενδιαφέρει; Το αφήνεις; Επειδή μόνο ο άνθρωπος χρειάζεται προστασία;
«Το θέμα βρίσκεται υπό εξέταση, καθώς τα υφιστάμενα καταφύγια δεν είναι σχεδιασμένα για τη φιλοξενία ζώων», είπε η διοικήτρια. Δεν είναι ανέκδοτο, έτσι το είπε στο Σίγμα, το μεσημέρι. Εδώ βέβαια ο δημοσιογράφος θα έπρεπε να την ρωτήσει: Καλά, είναι σχεδιασμένα για ανθρώπους τα καταφύγια μας; Η πραγματικότητα, με τις εικόνες που έχουμε για τα καταφύγια, είναι πως μπορεί να είναι σχεδιασμένα για ανθρώπους αλλά οργανωμένα ΔΕΝ είναι ούτε για ζώα.
Πάντως, όπως είπε η κ. Παππά, «η Πολιτική Άμυνα εξετάζει τη δημιουργία ειδικών χώρων ώστε στο μέλλον να μπορούν να φιλοξενούνται και κατοικίδια μαζί με τους ιδιοκτήτες τους». Σοβαρά; Ποιο μέλλον; Το απώτερο; Εδώ, μετά από μισό αιώνα κατοχής και τουρκικού κινδύνου κι ακόμα δεν υπάρχουν οργανωμένα καταφύγια για τους πολίτες και τώρα εξετάζουν τη δημιουργία καταφυγίων που θα επιτρέπουν και τα κατοικίδια; Μας δουλεύουν μέσα στα μούτρα μας!
Η κρίση έφερε στο φως ανικανότητες και ανευθυνότητες. Και δεν μιλώ για τα κατοικίδια. Η συνολική εικόνα είναι δραματική. Τα καταφύγια -έτσι ανακηρύχθηκαν κάποια υπόγεια πολυκατοικιών- είναι αποθήκες ή σκουπιδότοποι ή χώροι στάθμευσης, χωρίς καμιά πρόνοια να φιλοξενηθούν άνθρωποι, έστω και προσωρινά. Κι όλο υποσχέσεις, που την ώρα της κρίσης φαίνονται κοροϊδία και εμπαιγμός νοημοσύνης.
«Έχει ήδη ξεκινήσει εκστρατεία επιτόπιων επισκέψεων στα καταφύγια ώστε να ενημερωθούν οι ιδιοκτήτες για τις υποχρεώσεις τους και να διασφαλιστεί ότι οι χώροι βρίσκονται σε κατάλληλη κατάσταση», έλεγε η διοικήτρια. Μα, τώρα; Την ώρα που βαρούν οι συναγερμοί των πυραύλων και των ντρόουν ξεκίνησε εκστρατεία επιτόπιων επισκέψεων; Τόσα χρόνια γιατί δεν έγινε αυτό;
Άλλωστε, ο βασικός κίνδυνος για τον οποίο χρειάζονται τα καταφύγια δεν είναι οι απειλές του Ιράν εναντίον των βρετανικών βάσεων. Ο βασικός κίνδυνος είναι οι απειλές της Τουρκίας εναντίον όλης της Κύπρου και αυτός υφίσταται μισό αιώνα τώρα! Υφίστατο και πριν το 1974, αλλά τότε έσκαβαν οι παππούδες μας προχώματα μέσα στη γη για να μπει η οικογένεια για λίγη ώρα μέχρι να φύγουν τα βομβαρδιστικά.
Σήμερα, ο πόλεμος δεν γίνεται με ένα γρήγορο πέρασμα αεροπλάνων. Γίνεται από συνεχή πολυήμερο βομβαρδισμό με πυραύλους, που ρίχνουν χωρίς να περνούν από πάνω μας αεροπλάνα. Επομένως, τα καταφύγια πρέπει να είναι οργανωμένα για πολυήμερη φιλοξενία πολιτών. Το είπε κι αυτό η διοικήτρια: «Τα καταφύγια προορίζονται για σύντομη παραμονή σε περίπτωση ανάγκης και όχι για μακρόχρονη φιλοξενία πολιτών». Έτσι νομίζουν. Γι΄ αυτό και είναι ένα χάλι τα καταφύγια. Νομίζουν πως απλώς θα τρέξουμε εκεί για μερικά λεπτά μέχρι να περάσει το κακό.
Άσε τα άλλα, δηλαδή. Που εφάρμοσαν αίφνης το «SaveCY», για να μάθουν οι πολίτες πού είναι τα καταφύγια, έστω και τα ανεπαρκέστατα, και… εντόπισαν τεχνικές αδυναμίες στο σύστημα. Όπως λανθασμένες τοποθεσίες καταφυγίων. Αυτό γιατί δεν το εφάρμοσαν σε καιρό ειρήνης για να εντοπίσουν τις αδυναμίες, να τις διορθώσουν πριν έρθει η κρίση; Το άλλο με το σύστημα τηλε-ειδοποίησης χειρότερα. Άλλα προβλήματα και αδυναμίες εκεί. Είναι δοκιμαστικά που το εφάρμοσαν αυτό, λένε. Εντάξει, αλλά γιατί τώρα; Ας σημειωθεί, όταν περάσει αυτή η κρίση θα ξεχαστούν κι αυτά μέχρι την επόμενη.
