Οι αισιόδοξες παλληκαριές του Τραμπ και του Νετανιάχου ότι θα τελειώσουν τον πόλεμο σε ένα μήνα, θυμίζουν όσα λέγονταν όταν ξεκινούσε η εισβολή στην Ουκρανία και η επίθεση στη Γάζα.
Ειδικά όταν μιλούν για χώρες που παράγουν την παγκόσμια τρομοκρατία και το τζιχάντ, τέτοιες επιθέσεις ξεδιπλώνουν εφιαλτικά σενάρια που δεν τελειώνουν ποτέ. Μπορεί κάποια στιγμή, και σίγουρα όχι σε ένα μήνα, να τελειώσει η ανταλλαγή πυραύλων, να αλλάξει και το καθεστώς του Ιράν ή της Γάζας, όπως άλλαξε το καθεστώς σε όσες χώρες πήγαν οι Δυτικοί να επιβάλουν δημοκρατία και πολιτισμό (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη), αλλά ο Ιερός Πόλεμος των μουσουλμάνων δεν έληξε ποτέ. Και αυτός είναι, ή θα έπρεπε να είναι, ο ορατός κίνδυνος για όσα ακολουθούν. Δηλαδή, η ανάπτυξή του με χτυπήματα μακριά από τις εστίες, στις πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής. Ήδη οι Ιρανοί απειλούν.
Αυτό ήταν πάντα, αυτό θα είναι και τώρα η συνέπεια και αυτής της πυραυλικής εκστρατείας. Πιθανότητα να αξίζει το ρίσκο καθώς η ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, ειδικά και μετά το αιματοκύλισμα των πρόσφατων διαδηλώσεων εντός της χώρας, ήταν απολύτως απαραίτητος. Όπως και ο τερματισμός της χρηματοδότησης από αυτό το καθεστώς σχεδόν όλων των τρομοκρατικών μουσουλμανικών οργανώσεων, παντού στον κόσμο, στο όνομα του Ιερού Πολέμου.
Αλλά, το ερώτημα αν ο αποτελεσματικότερος τρόπος είναι ο βομβαρδισμός και η διάλυση μιας χώρας θα αιωρείται πάντα. Όσο κι αν μιλούν όλοι για πυραύλους ακριβείας, που στοχεύουν μόνο στρατιωτικούς στόχους, οι εικόνες από το Ιράν άλλα δείχνουν. Ερείπια. Η ακρίβεια του Ισραήλ εντυπωσίασε όταν έστειλε πύραυλο και εξόντωσε τον ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, τον Ιούνιο του 2024. Αλλά, δυο χρόνια μετά η Χεζμπολάχ συνεχίζει τη δράση της με βομβαρδισμούς, τόσο κατά την κρίση της Γάζας, όσο και σήμερα. Και σήμερα, δύο χρόνια μετά, το Ισραήλ συνεχίζει να βομβαρδίζει την Βηρυτό για να πλήξει τη Χεζμπολάχ.
Όπως και η εξόντωση του ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Χομεϊνί. Μεγάλη επιτυχία. Αλλά, το Ιράν, συνεχίζει να πολεμά, και μάλιστα εμπλέκοντας στον πόλεμο όλες τις χώρες της περιοχής. Ακόμα και την Κύπρο. Και βάζοντας σε κίνδυνο ακόμα και την παγκόσμια οικονομία ή, πάντως, τις οικονομίες πάρα πολλών χωρών. Ποιος θα αποφασίσει ότι άξιζε το τίμημα; Όπως δήλωνε χτες ο υπουργός Ενέργειας του Κατάρ, Saad al-Kaabi, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να «καταστρέψει τις οικονομίες του κόσμου», προβλέποντας ότι όλες οι πετρελαϊκές χώρες του Κόλπου θα σταματήσουν την παραγωγή μέσα σε λίγες εβδομάδες, εφόσον ο πόλεμος συνεχιστεί και θα οδηγήσουν την τιμή του πετρελαίου στα 150 δολάρια το βαρέλι.
Ο Τραμπ βέβαια, από την άλλη άκρη της γης, πανηγυρίζει (και καταχειροκροτείται) ότι έχει διαλύσει το Ιράν, ο ιρανικός ναυτικός στόλος «έχει εξαφανιστεί», οι ΗΠΑ κατέστρεψαν «24 πλοία σε τρεις ημέρες», «δεν έχουν αεροπορία, δεν έχουν αεροπορική άμυνα», περηφανευόταν. Λες και πρόκειται για ποδοσφαιρικό αγώνα για να πανηγυρίζουν οι οπαδοί για τα γκολ της ομάδας τους.
Μάλλον έχει δίκαιο αυτός που είπε ότι λίγοι λυπήθηκαν για το θάνατο του Χομεϊνί, αλλά η αλήθεια είναι πως με αυτό τον θάνατο δεν τελείωσαν ούτε τα προβλήματα των Ιρανών, ούτε ανατράπηκε το θεοκρατικό καθεστώς, ούτε περιορίστηκαν οι συνέπειες για άλλες χώρες. Τις ζούμε ήδη και στην Κύπρο, και πολύ περισσότερο αλλού.
Σε όσες χώρες επενέβη η Δύση ως απελευθερωτής, υπήρξαν τραγικά αποτελέσματα για τους λαούς. Από την εποχή των Σταυροφοριών μέχρι τις μέρες μας. Παντού χάος και θάνατος. Δεν ξέρω καμιά χώρα που έχει ορθοποδήσει μετά τις επεμβάσεις. Από το χάος και τον θάνατο των πυραύλων γεννήθηκαν οι πιο φανατικοί τρομοκράτες, που δεν ικανοποιούνται με δράση στη Μέση Ανατολή, έστησαν δίκτυα σε όλη την Ευρώπη, και ανά πάσα στιγμή ενεργοποιούνται για να «εκδικηθούν». Τα έχουμε ξαναζήσει.
