Μέχρι πριν από μερικά χρόνια που ερχόμουν στην Κύπρο, όλο και πιο τακτικά ως προπόνηση εν όψει μετεγκατάστασης εδώ, επέλεγα να εστιάζω στα θετικά του τόπου, παρά στα αρνητικά. Για μένα, τα πρώτα υπερείχαν έτη φωτός από τα υπόλοιπα.
Τώρα, η ζυγαριά αρχίζει να γέρνει άσχημα. Για παράδειγμα, εκεί που πανηγύριζα ότι έκανα ένα τέταρτο από το διαμέρισμά μας στην παραλιακή (λίγο πιο μπροστά από το «Poseidonia»), για να μεταβώ στο πατρικό της συζύγου, απέναντι από το «Costa Café» στην Μακαρίου, τώρα θέλω το λιγότερο 40 λεπτά.
Ας μην γυρεύουμε εξηγήσεις. Τις ξέρουμε όλοι. Είμαστε μέρος του προβλήματος. Και δεν βλέπω να στεναχωριόμαστε κιόλας. Κάθε σπιτικό έχει τουλάχιστον τρία αυτοκίνητα. Και οι δημόσιες συγκοινωνίες, είναι μόνο για φτωχούς, Φιλιππινέζες και φτηνούς τουρίστες – εννοώντας κατά βάση τους Άγγλους!
Ο αυτοκινητόδρομος που ξεκινά από Λευκωσία και φτάνει στην Πάφο και διαπερνά τη Λεμεσό δεν έχει πια ώρα της ημέρας που να προχωρούν με λογική ταχύτητα τα αυτοκίνητα.
Το «πρώτη-δευτέρα», έχει πια καθιερωθεί. Αν συνεχιστεί έτσι, θα καταργηθεί και η δευτέρα ταχύτητα. Μη σας πω ότι σύντομα θα προχωράμε με την … πισινή!
Έχω ξαναγράψει για αυτό το «μπλοκάρισμα παντού». Τα καλά νέα είναι ότι δεν έχουμε φτάσει εδώ το μαρτύριο της Αθήνας – παρ’ όλο που έχει υπόγειο και ηλεκτρικό, λεωφορεία και άπειρα ταξί.
Η «νέα μόδα» είναι τα SUV. Μίνιμουμ δύο ανά σπιτικό. Συνήθως και τα δύο είναι γραμμένα σε εταιρεία. Τέτοια είναι της συζύγου, που είναι εγγεγραμμένη στην εταιρεία, μάλλον δεν πατάει ποτέ, αλλά δικαιούται και αυτή εταιρικό αμάξι.
Για να μην παρεξηγηθώ κιόλας, υπάρχουν και …αντίστροφες περιπτώσεις: Η σύζυγος είναι CEO της εταιρείας κι ο άνδρας δημόσιος υπάλληλος. Υπάρχουν και αυτά, ναι.
Αλλάξαν οι καιροί. Προς το καλύτερο; Προς το χειρότερο; Ό,τι και να απαντήσεις, θα φας κράξιμο!
Στην Αθήνα, ο Δακτύλιος γύρω από το Κέντρο, έχει … καταργηθεί. Από τους πολίτες, όχι από την τροχαία. Κάποτε σε σταματούσαν και σου έριχναν χοντρό πρόστιμο εάν έμπαινες τη μέρα που κυκλοφορούσαν τα «μονά» (εκείνα δηλαδή που η πινακίδα τους τελειώνει με μονό αριθμό), ενώ επιτρεπόταν μόνο στα «ζυγά».
Ο νόμος υπάρχει ακόμα, αλλά κανείς δεν νοιάζεται. Ακόμα και αν βρεθεί ένας συνεπής αστυνομικός και σε γράψει, ή και μία εν λειτουργία κάμερα να σε καταγράψει, όλοι έχουν ένα «μέσον» –στην Ελλάδα το λέμε και «βύσμα»– για να σου το σβήσουν.
Επιστρέφω στον περίφημο αυτοκινητόδρομο της Λεμεσού. Αυτόν που διαπερνά την πόλη από βορρά και συνδέει Λευκωσία και Πάφο. Τώρα, λοιπόν, μαθαίνω ότι είναι υπό σκέψη η κατασκευή νέου αυτοκινητόδρομου ακόμη πιο πάνω. Όπου ήδη έχει επεκταθεί και εκεί η πόλη.
Όποιος αγόρασε από τους πρώτους οικόπεδα εκεί, έχει κάνει τη μπάζα του. Αυτό δεν με πειράζει. Η έλλειψη σοβαρού πολεοδομικού σχεδιασμού με ενοχλεί.
Σε όλη την Ευρώπη, κάθε μεγάλη πόλη έχει το στίγμα, τον χαρακτήρα της. Δεν βλέπεις σπίτια και πολυώροφα γραφεία να ξεφυτρώνουν παντού. Δεν υπάρχει έλλειψη δημόσιων συγκοινωνιακών μέσων.
Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, το «όλον» υπερέχει του ατομικού. Κανείς δεν είναι υπέρτερος του άλλου – είτε οδηγεί Rolls Royce είτε μία Ford Cortina ετοιμόρροπη.
Θυμάμαι στα χρόνια μου στην Αγγλία, που κάθε μέρα άλλαζα δύο μετρό από το βόρειο Λονδίνο, για να καταλήξω στο κέντρο, στο Holborn συγκεκριμένα, και από εκεί πήγαινα με τα πόδια στο Bush House, όπου στεγάζεται η Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC.
Στο τρένο έτυχε πολλές φορές να συνταξιδεύω με τον Ουίλλιαμ Γκόλντινγκ, (1911-1993), σπουδαίος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής που, το 1983 είχε τιμηθεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Αυτός ο γίγαντας των γραμμάτων, ασφαλώς και θα μπορούσε να έχει όσα αυτοκίνητα ήθελε και σοφέρ να τον πηγαίνει όπου ζητούσε.
Όχι! Κάθε μέρα ταξίδευε με το τρένο. Πολλές φορές και όρθιος. Και, βέβαια, όλο και κάποιος του παραχωρούσε τη θέση του. Όλοι τον ήξεραν. Οι Άγγλοι είναι φανατικοί βιβλιόφιλοι. Οι περισσότεροι είχαν διαβάσει τα βιβλία του – το συζητούσαν όταν κατέβαινε. Ιδίως το αριστούργημά του «Ο Λόρδος των Μυγών».
Το συστήνω με ενθουσιασμό.
