Αυτή η είδηση με δυσκολεύει. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά για μένα είναι ακόμα, και πάντα εδώ. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τους αναφέρω σκόρπια, όπως γυροφέρνουν μες το μυαλό μου όποτε χάνεται ένας «δικός μου». Τέτοιος ήταν, τέτοιος είναι για μένα ο Γιώργος Μαρίνος. Που μας είπε αυτό που έλεγε πάντα όταν σηκωνόμασταν από το μπαρ, την ταβέρνα, τον καφέ στου Απότσου, για να φύγουμε: «Τα λέμε…».
Είναι το μόνο που μπορώ να του πω τώρα, που μόλις διάβασα τα άσχημα νέα στο Protagon, ότι «Πέθανε ο υπέροχος Γιώργος Μαρίνος (1939-2026)».
«Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα κι εγώ ο πολύς, ο σπουδαίος, θα φύγω απ’ την πίσω την πόρτα, σκυφτός, σιωπηλός, τελευταίος».
Έτσι έκλεινε το θρυλικό σόου του στη «Μέδουσα» επί δύο δεκαετίες ο πολυτάλαντος αυτός σόουμαν, που άνοιξε δρόμους στη σάτιρα και την ελληνική σόουμπιζ και έφυγε από τη ζωή στα 87 του, σιωπηλός.
Όλη μέρα χθες, θέλοντας να αφήσει το μυαλό μου να φύγει από τα δύσκολα που είναι μπροστά, έπαιζα σε συνεχή lupa το «Παιδικά Παιχνίδια» σε μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, σε στίχους της αξεπέραστης Λίνας Νικολακοπούλου.
Μελαγχολία. Έκανα σαν παιδί που του πήραν το καλύτερο παιχνίδι του…
Γιόσκα Φίσερ, 77, πρώην υπουργός Εξωτερικών και αντικαγκελάριος της Γερμανίας (1998-2005) και ηγέτης του κόμματος των Πρασίνων επί σχεδόν 20 χρόνια. Από άρθρο του που αναδημοσιεύεται στην αθηναϊκή εφημερία «Τα Νέα», ξεχωρίζω μία μόνο πρόταση, που νομίζω ότι λέει πολλά:
«Η Γερμανία πρέπει να αποδείξει ότι είναι πρόθυμη και ικανή να ανταποκριθεί στην πρόκληση των ημερών. Το πρώτο βήμα είναι να απορρίψει την ιδέα ότι ο διατλαντισμός είναι ακόμα ζωντανός».
Πράγματι, δεν είναι. Και νομίζω ότι πράγματι η Ευρώπη μπορεί να προχωρήσει και να διαπρέψει από μόνη της. Δημιουργώντας μια διαφορετική σχέση με την Ουάσινγκτον, είτε κυβερνά εκεί ο Τραμπ, είτε όχι.
Υπογραμμίσεις*.
Από ένα βιβλίο Θησαυρός για μένα. Έχει τίτλο «Από Τη Ζωή Των Λέξεων». Είναι γραμμένο από τον Μενέλαο Γ. Παρλαμά (1911-1997), Έλληνας φιλόλογος, συγγραφέας και διανοούμενος, που άφησε έντονο το στίγμα του στην πνευματική ζωή του Ηρακλείου στην Κρήτη.
Διαβάζοντάς το πριν κάποια χρόνια, υπογράμμισα με το αγαπημένο μου μολύβι Faber Castell, γερμανικής ρίζας, που εφευρέθηκε από τον Kaspar Faber το 1761, αυτό το απόσπασμα «Η Γενεαλογία της Δραχμής»:
«Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, κρίνοντας τα εγκόσμια αγαθά και την ματαιότητά τους είχεν εκφωνήσει τον περίφημο εκείνο λόγο, που άρχιζεν έτσι: “Αεί μεν ουν, μάλιστα δε νυν, εύκαιρον ειπείν: Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης”…
Κανένας δεν αμφισβητεί, θεωρητικά, την ορθότητα της χρυσής αυτής θεωρίας. Και όμως, πρακτικά, όλοι επιδιώκουν με μανία αυτά τα έρημα τα “μάταια” εγκόσμια. Και θα μπορούσε σήμερα να επαναληφθεί η φράση του Χρυσοστόμου, αλλά για να προεξαγγείλει ακριβώς την αντίθετη διαπίστωση. Γιατί, πραγματικά, “αεί μεν ουν, μάλιστα δε νυν” τα υλικά αγαθά είναι ο στόχος των ανθρωπίνων αγώνων…
Έτσι, υπερτάτη γόησσα στον τόπο μας είναι σήμερα η δραχμή. Αυτή είναι “και η Ανάσταση και ο Χάρος” – σαν τη Βυζαντινή γόησσα, που επροσωπογράφησε ο Παλαμάς. Γι’ αυτήν, όπως και για την Πενταγιώτισσα, “σφάζονται παλικάρια”»…
ΥΓ: Είπα να κάνω ρεπό από τα πρόσωπα της …πολεμικής βιομηχανίας και του υπερτροφικού τους «εγώ». Στρατάρχης αυτών, είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Αλλά ακούγοντας τις τελευταίες εβδομάδες τον ορυμαγδό των δηλώσεων από τον ωραιοπαθή και βουλιμικό υπουργό Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, 44 ετών, εξεμάνην. Χαρακτηριστικά, όταν οι Δημοκρατικοί τον εγκάλεσαν για τον αμερικανικό βομβαρδισμό ενός σχολείου στην Τεχεράνη, το μόνο που είχε να πει ήταν «This is War» (=Είμαστε σε Πόλεμο).
