… απ’ όσα ακούω, βλέπω και διαβάζω. Εξαιρώ τα όνειρα και τις φαντασιώσεις μου. Εκτός κι αν μου τις κλέβουν άλλοι!
Η Λεμεσός είναι διάσπαρτη από ουρανοξύστες.. Κάτι θηρία που, αν φοβάσαι τα ύψη, καλύτερα βρες κάτι χαμηλό.
Να όμως και αυτά τα «κάτι χαμηλά», όπως και στην περίπτωση της πολυκατοικίας στην Γερμασόγεια της Λεμεσού, γκρεμίζονται σαν χάρτινος πύργος όταν δεν είναι καλά συντηρημένα.
Έχω προσωπική εμπειρία και γνώση από μια από τις πιο ψηλές πολυκατοικίες που υψώθηκαν στη Λεμεσό, λίγο μετά τον πόλεμο, όταν άρχισε η ανάπτυξή της. Επάνω στο κύμα. Υπέροχα.
Τώρα είναι σχεδόν εγκαταλελειμμένη. Χρειάζεται δομικές επιδιορθώσεις. Αλλά και ένας ιδιοκτήτης ή ιδιοκτήτρια να πει όχι, το project ναυαγεί. Κι όπως ο Τιτανικός, θα βυθιστεί κι αυτή σαν τον Τιτανικό.
Διότι, όπως λέει και ένα τραγούδι του Θεοδωράκη, «δεν συνεμορφώθησαν, (οι λίγοι), στις υποδείξεις των πολλών».
Αυτά τα «όχι», μας έχουν «γκρεμίσει» πολλές φορές στην Κύπρο…
Έχω την εντύπωση ότι σε όλη μου τη ζωή, όταν άνοιγα ένα παράθυρο έβλεπα τη θάλασσα. Ακόμα και στον ύπνο μου». – Οδυσσέας Ελύτη;.
«Σ’ όλες τις γλώσσες, είτε των λαών, είτε των συναισθημάτων, είτε του φωτός, το αδύνατον διαρκεί, ως ελπίδα, ως πίστη, ως άνοιγμα αγάπης. Στη δική μας, το αδύνατον ονομάζεται Ανάσταση» – Οδυσσέας Ελύτης
Που’ντη; Την αξίζουμε άραγε; Ή θα μείνουμε στρυμωγμένοι στις ονειρώξεις του παρελθόντος;
Το άλλο μεγάλο πρόβλημα της εποχής, είναι η αντιγραφή και ο φθόνος, που πάνε χέρι-χέρι με την έλλειψη προσωπικής άποψης, αλλά κυρίως με την ευκολία του … ετοιμοπαράδοτου.
Διαβάζω στην Financial Times του Σαββατοκύριακου (για μένα, η καλύτερη εφημερίδα που κυκλοφορεί), ένα θέμα για τα «μαϊμού προϊόντα». Συγκεκριμένα, πολλά από αυτά έχουν πλημμυρίσει την ρωσική αγορά. Για παράδειγμα, το Semavic, που είναι μια φτηνή βερσιόν του γνωστού Ozempic, που αντιμετωπίζει θετικά, κατά πολλούς, τον διαβήτη και, κυρίως, την παχυσαρκία.
Ένα κουτι του ρωσικού προϊόντος κοστίζει περίπου 44 δολάρια εκεί. Ενώ το «ορίτζιναλ» είναι κοντά στα $55.
Από το σχετικό ρεπορτάζ, τέλος, υπογραμμίζω, αυτό: «Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ozempic μπορεί να σου κοστίσει περισσότερα από $1000 εάν δεν έχεις ασφάλεια»!
Υπογράμμισα στις 25/2/2025, από την στήλη Non Paper της Πέπης Ραγκούση στην εφημερίδα Τα Νέα, με τίτλο «Το Στίγμα»: «Ένα τεράστιο ταμπού σέρνεται, τον 210αιώνα, στην Ελλάδα, σαν κακοφορμισμένο φάντασμα από την εποχή των μαγισσών. Το στίγμα της ψυχικής ασθένειας. (…) Να το πώ; Θα το πω. Παίρνω και εγώ συνταγογραφημένα ψυχοφάρμακα. Διότι έχω περάσει κατάθλιψη και, πάνω που είχα αρχίσει να παίρνω τα πάνω μου, ήρθε η καραντίνα και με πήγε πίσω. Επίσης, ψυχοφάρμακα παίρνουν πολλοί φίλοι μου. Και είμαστε απολύτως λειτουργικοί – κάποιοι μάλιστα σε θέσεις ευθύνης».
Υστερόγραφο: Η αυτοκτονία το 2018 του Άντονι Μπουρντέν (φωτό) θα μας θυμίζει ότι το τέρας της κατάθλιψης μπορεί να κατασπαράξει και αυτούς για τους οποίους νομίζουμε ότι «τα έχουν όλα καλά».
Εκείνες τις μέρες, δούλευε σε ένα επεισόδιο της σειράς “Parts Unknown” στο Στρασβούργο με τον συχνό συνεργάτη και φίλο του, Ερίκ Ριπέρ. Στις 8 Ιουνίου 2018, ο Ριπέρ ανησύχησε όταν ο Μπουρντέν έχασε το δείπνο και το πρωινό. Αργότερα, τον βρήκε νεκρό από απαγχονισμό του στο ξενοδοχείου Le Chambard στο Καϊζέρσμπεργκ. Τα αρχεία τηλεφωνικών μηνυμάτων δείχνουν ότι ο Μπουρντέν είχε λογομαχήσει έντονα με την Άσια Αρτζέντο τις ημέρες που προηγήθηκαν του θανάτου του, με την Αρτζέντο να τερματίζει τη σχέση τους λίγο πριν την αυτοκτονία του.
