Το 1968, στο πλαίσιο έκθεσής του στη Νέα Υόρκη, ο πρωτοπόρος της «pop art» Άντι Γουόρχολ προφήτεψε, με πεντέξι μόνο λέξεις, το μέλλον. Στο μυαλό του μπορεί να είχε κάτι θετικό ή/και τη φιλοσοφία του ότι όλοι μπορούν να είναι «σταρ», αλλά η ατάκα «στο μέλλον ο καθένας θα είναι παγκοσμίως διάσημος για δεκαπέντε λεπτά» αντικατοπτρίζει τελικά το χάος και το τίποτα ενός διαδικτύου που προσπαθεί να αντικαταστήσει την πραγματικότητα.
Στην Κύπρο, που είναι πιο καθυστερημένη από άλλες κοινωνίες ή πολιτείες, μπορεί να έχει καταργηθεί το όριο τεχνολογίας-πραγματικότητας ή διαδικτύου-πραγματικότητας. Τουλάχιστον αυτό μπορεί να συμπεράνει κανείς από την προεκλογική περίοδο που διανύουμε. Τα κόμματα τρέχουν και αντιγράφουν τον Φειδία Παναγιώτου και μια παράφωνη κουστωδία ενοχλεί την καθημερινότητα μας. Καταπίνει, μάλιστα, τις τελευταίες σοβαρές φωνές που μπορεί να υπάρχουν σε αυτό το χάος της κυπριακής πολιτικής σκηνής.
Κομματάρχες, βουλευτές, υποψήφιοι εμφανίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για μερικά δευτερόλεπτα και χωρίς να προτείνουν κάτι ουσιαστικό, έχοντας πείσει τους εαυτούς τους ότι ο «φειδιασμός» είναι το μέλλον και πως θα τους ψηφίσει ο κόσμος επειδή κάνουν βιντεάκια όπου και όποτε τους καπνίσει.
Αυτό είναι προβληματικό. Και δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί αλλά και οι ψηφοφόροι τους. Όσοι ζητούν αυτή την κακογουστιά, την προχειρότητα και τη μετατροπή μιας εξαρχής άθλιας προεκλογικής σε ριάλιτι σόου με εκατοντάδες χιλιάδες τηλεθεατές. Βέβαια, ο Φειδίας Παναγιώτου και οι συνεργάτες του το έχουν καταλάβει και αισθάνονται ότι δεν είναι υπόλογοι σε κανέναν. Ότι αρκεί να αμολούν εξυπνοβλακείες και να προτάσσουν μια δήθεν αντισυστημικότητα, για να παίρνουν το χειροκρότημα (ή τα λάικ) ενός πλήθους που «χορταίνει» με τους παράφωνους αλαλαγμούς μιας πρωτοφανούς αθλιότητας.
Αξίζει να δει κανείς τη συνέντευξη που έδωσε ο Φειδίας Παναγιώτου στον Γιώργο Τάττη και στο «Βεργίνα» για να αντιληφθεί αυτή τη διαδικασία. Δύο χρόνια μετά τις ευρωεκλογές, αυτός ο ήδη ξεπερασμένος κομματάρχης δεν έχει ιδέα τι είναι ο προϋπολογισμός της ΕΕ, τι είναι ο κανονισμός της Πράσινης Γραμμής, τι λύση θέλει για το Κυπριακό και άλλα πολλά. Και ούτε θα μάθει ποτέ γιατί το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το χειροκρότημα και η ψήφος, όπως και των υποψηφίων του. Η δημοσιότητα και η έστω πρόσκαιρη καριέρα, όση ζημιά κι αν γίνεται στον τόπο και στη δημοκρατία. Γι’ αυτό και προτάσσουν την άγνοιά τους, με αλαζονεία και υφάκι, αντί να τα μαζέψουν και να πάνε σπίτι τους πριν να φάνε τα μούτρα τους.
Κι αντί οι υπόλοιποι να καταγγείλουν αυτή την τσογλανοπαρέα -«κυβερνάει η γκλαμουριά κι η σινιέ αληταρχία»- και να αντιπαραβάλουν τη σοβαρότητα, τις ιδέες, τις προτάσεις με την αλητεία, την άγνοια, την υπεροψία, θέλουν να της μοιάσουν. Γίνονται Φειδίες στη θέση του Φειδία, μήπως ρεφάρουν σε μια εκλογική διαδικασία, κάθονται απέναντι από ένα κινητό και διεκδικούν μερικά δευτερόλεπτα δημοσιότητας θεωρώντας πως είναι αρκετά για να τραβήξουν το κοινό τους και αυτό, δυστυχώς, δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας σε αυτή τη δυστοπία. Κι όλα αυτά, ως άρτος και θεάματα για έναν λαό, που όφειλε να είναι στα κάγκελα. «Πεινούσαμε στης γης την πλάτη, σα φάγαμε καλά / πέσαμε εδώ στα χαμηλά, ανίδεοι και χορτάτοι».
