Πριν από χρόνια ρώτησα σε τηλεοπτική συζήτηση έναν πολιτικό της λεγόμενης ρεαλιστικής γραμμής, πώς περιμένουν ότι θα πεισθούν και θα εμπιστευθούν οι Ελληνοκύπριοι ότι μπορεί να υπάρξει μιας υγιής ομοσπονδιακή διευθέτηση όταν βλέπουν απέναντί τους τύπους όπως τον Τατάρ και τον Αρικλί. Η απάντησή του ήταν ότι αυτοί θα εξαφανιστούν μετά την λύση.

Με ποιον τρόπο δεν πρόλαβα να ρωτήσω και μάλλον ούτε εκείνος ήξερε καλά – καλά τι θα απαντούσε. Θα εξαφανιστούν ως δια μαγείας. Αλλά, έχω αυτή την απορία ακόμα και σήμερα, που απέναντι στους Ελληνοκύπριους είναι ο πιο διαλλακτικός, ας πούμε, Έρχιουρμαν. Δεν είδαμε ούτε από αυτόν κάποιο δείγμα ουσιαστικής διαφοροποίησης, ιδίως για να δημιουργηθεί κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους. Νομίζει κι αυτός ότι μόνο οι Ε/κ πρέπει να κάνουν βήματα -υποχωρήσεις και δωρεές- για να τους εμπιστευτούν οι Τ/κ και να μην νομίζουν ότι θέλουν να τους σφάξουν -εκεί είναι ακόμα!

Όμως, ούτως ή άλλως, στη ηγεσία των Τ/κ δεν είναι μόνο ο Έρχιουρμαν. Χθες διάβαζα τι είπε ο «υπουργός εξωτερικών» του κατοχικού καθεστώτος Ταχσίν Ερτουγρούλογλου και ειλικρινά μου ήρθε αναγούλα. Πώς διάολο θα συνεννοηθούμε με αυτούς τους ανθρώπους; Προσέξτε μυαλά: Η συνεργασία, λέει, της Κυπριακής Δημοκρατίας με το Ισραήλ συνιστά «βρώμικη συμμαχία κατά των Τούρκων». Και δεν έμεινε μόνο σε αυτή την αξιοθρήνητη ατάκα, προχώρησε και σε απειλές: «η ελληνοκυπριακή πλευρά θα το μετανιώσει βαθιά στο κοντινό μέλλον».

Και να ήταν ο μόνος; Πριν λίγες μέρες ανάλογες ήταν και οι απειλές του «πρωθυπουργού» του κατοχικού καθεστώτος, Ουνάλ Ουστέλ, ο οποίος σχολίαζε τη συμφωνία SOFA με τη Γαλλία. «Η σύστασή μου», έλεγε, «είναι να εγκαταλείψετε άμεσα αυτά τα επικίνδυνα βήματα. Διαφορετικά, ο χαμένος θα είστε και πάλι εσείς».

Η διαφορά τους από τον Έρχιουρμαν είναι ότι αυτός δεν εκτοξεύει τέτοιες απειλές. Αλλά η πολιτική που εκφράζει έχει το ίδιο περιεχόμενο. Επικρίνει την Ευρώπη ότι κάνει μονομερείς ενέργειες υπέρ των Ε/κ, επικρίνει τον Νίκο Χριστοδουλίδη για τις συμφωνίες και τις συνεργασίες με άλλες χώρες, θεωρεί κι αυτός ότι όσα κάνει η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εναντίον των Τ/κ και αρνείται να δει τις πραγματικότητες. Ότι οι συμφωνίες, ακόμα και με το Ισραήλ, δεν γίνονται εναντίον των Τ/κ ή της Τουρκίας, γίνονται επειδή οι Τ/κ και η Τουρκία θέλουν να εξαφανίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία ή και τους Ελληνοκύπριους από το νησί.

Αν δεν υπήρχε αυτός ο κίνδυνος, μπορεί και να μην χρειαζόταν να παλεύει η ελληνοκυπριακή πολιτική ηγεσία να βρει στηρίγματα να αντέξει η Κυπριακή Δημοκρατία και η ε/κ κοινότητα τις τουρκικές πιέσεις.

Μπορούν να γίνουν αυτή τη στιγμή τέτοιες συνεργασίες για δύο λόγους. Πρώτον, διότι η Τουρκία δεν είναι αξιόπιστη για να συνεργαστεί μαζί της το Ισραήλ και άλλες χώρες, και δεύτερο, διότι η Κυπριακή Δημοκρατία (και οι Τ/κ πολίτες της) είναι βαθιά ριζωμένη πλέον στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτά δεν είναι παραμύθια, είναι γεγονότα. Η ευθύνη, λοιπόν, είτε για τις συμμαχίες, είτε για τη σχέση της τ/κ κοινότητας με την ΕΕ, ανήκει εξ ολοκλήρου στην Τουρκία και στους πολιτικούς ηγέτες των Τ/κ.

Αυτό είναι το ένα. Το άλλο, που πρέπει να απαντήσει ο Έρχιουρμαν διότι είναι αυτός που κάνει κάθε μέρα δηλώσεις και αναρτήσεις και ζητά να τον πείσει ο Χριστοδουλίδης ότι θέλει λύση, είναι πώς στο καλό θα κάνουμε χωριό με αυτούς που βρίσκουν αφορμές για να μας απειλούν. Και όχι αστεία πράγματα, ούτε από τυχαίους, αλλά από τους κορυφαίους της «κυβέρνησης», οι οποίοι έχοντας πίσω τους την τεράστια Τουρκία και τα τραύματα της τραγωδίας του 1974, απειλούν ξεδιάντροπα ότι «η ελληνοκυπριακή πλευρά θα το μετανιώσει βαθιά» και ότι θα είναι ξανά η χαμένη, όπως τότε δηλαδή.

Υπό αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, τι επιλογές έχουν οι Ε/κ εκτός από το να ενισχύουν με κάθε τρόπο τη θέση τους στην ΕΕ και στην γειτονιά τους και τη νομιμότητα του κράτους, που τους συντηρεί σε αυτό το νησί, παρά τις φοβερές επιθέσεις που δέχονται από την υπερδύναμη που τους απειλεί.