Κάθε 20 ώρες ένα παιδί αναφέρει περιστατικό σεξουαλικής κακοποίησης. Το στοιχείο είχε δώσει στη δημοσιότητα η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού τον περασμένο Νοέμβριο, στηριζόμενη στις 438 αναφορές που καταγράφηκαν το 2024. Πριν από μερικές ημέρες η Αστυνομία έδωσε άλλο ένα στοιχείο: το 2025 υπήρξαν συνολικά 60 καταδίκες σε υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών.
«Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια υπόθεση που διερευνήθηκε σε βάθος», λέει η ανακοίνωση και συνεχίζει αναφέροντας ότι «υπάρχει συστηματική δουλειά, εξειδίκευση και επαγγελματισμός από τα μέλη της Υποδιεύθυνσης Διαχείρισης Υποθέσεων Ευάλωτων Προσώπων, με στόχο να φτάνει κάθε υπόθεση μέχρι το τέλος». Και πράγματι, η Αστυνομία σε συνεργασία με τον οργανισμό Hope For Children CRC Policy Center και το «Σπίτι του Παιδιού» κάνουν υποδειγματική δουλειά.
Αυτό που έρχεται συχνά να καταστρέψει όλη αυτή τη δουλειά και να προσφέρει ατιμωρησία στους θύτες είναι η καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης. Οι δίκες διαρκούν για χρόνια, με αποτέλεσμα το παιδί που έχει υποστεί την κακοποίηση συχνά να ενηλικιώνεται. Η οπτικογραφημένη κατάθεση που έδωσε ως ανήλικο στο «Σπίτι του Παιδιού» δεν γίνεται δεκτή ως πλήρες αποδεικτικό μέσο μετά την ενηλικίωση. Το θύμα καλείται να εμφανιστεί στο δικαστήριο και να καταθέσει εκ νέου, αυτή τη φορά ενώπιον του δράστη.
Το παιδί που κακοποιήθηκε είναι πλέον φοιτήτρια, στρατιώτης, εργαζόμενος ή εργαζόμενη και η δίκη δεν έρχεται ως κλείσιμο της οδυνηρής εμπειρία του αλλά ως μια νέα δοκιμασία. Πολλά παιδιά αποφασίζουν να μην την ξαναπεράσουν, αποσύροντας τις κατηγορίες. Η επίδραση που έχει ο χρόνος στη μνήμη των θυμάτων, είναι άλλο ένα σοβαρό ζήτημα. Οι λεπτομέρειες αλλοιώνονται με κίνδυνο στις νέες τους καταθέσεις να πέσουν σε αντιφάσεις οι οποίες θα αξιοποιηθούν από την υπεράσπιση, πλήττοντας τελικά και την ίδια την απόδοση δικαιοσύνης.
Επιπλέον, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε περίπτωση κοριτσιού που κακοποιήθηκε από ενήλικα συγχωριανό της. Ο θύτης αφέθηκε ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης και το κορίτσι είναι αναγκασμένο να ζει με τον καθημερινό φόβο ότι θα τον συναντήσει σε κάποιο σημείο της κοινότητας, ενώ όλοι οι κάτοικοι ήδη γνωρίζουν το περιστατικό. Το κορίτσι δεν θέλει καν να βγαίνει πια από το σπίτι και δυσκολεύεται ακόμη και να συνεχίσει το σχολείο. Σίγουρα δεν είναι η μόνη.
Παρά τον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας, την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, το υποστηρικτικό σύστημα από την Αστυνομία και τις υπηρεσίες, έρχεται η καθυστέρηση της δικαιοσύνης να τα ισοπεδώσει όλα. Κάθε υπόθεση που σέρνεται μέχρι την ενηλικίωση του θύματος, μετατρέπει τη δικαστική διαδικασία σε τιμωρία για το παιδί που έσπασε τη σιωπή του, όπως του είχαν ζητήσει οι σχετικές εκστρατείες ευαισθητοποίησης. Και όταν τελικά υποκύψει και αποσύρει την καταγγελία, το σύστημα δεν έχει απλώς αποτύχει να αποδώσει δικαιοσύνη, αλλά έχει συμβάλει στην ατιμωρησία του θύτη.
