Με αφορμή την συμπλήρωση 100 χρόνια ζωής από τον σε Ντέϊβιντ Άτενμπορο, (σς: πιο σωστά Ατενμπρα, όπως συνηθίζει να διαστρέφει τα γράμματα η υπέροχη αγγλική γλώσσα…), τον άνθρωπο που έφερε το ζωικό και φυτικό βασίλειο στα σπίτια μας, με τα εκπληκτικά ντοκιμαντέρ Planet Earth, παρακολούθησα αναδρομικά μια συνέντευξη που έδωσε to 2020 στον δημοσιογράφο Άντερσον Κούπερ, στην περίφημη εκπομπή 60 Minutes.
Ήταν μια συνέντευξη γεμάτη, με ερωτήσεις και απαντήσεις σύντομες, και με πολλή ουσία. Παραθέτω ένα απόσπασμα:
— Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο που διαβάσατε;
— Το «Μια Ζωή του Μπετόβεν».
— Τι σας κάνει αισιόδοξο αυτόν τον καιρό;
— Οι νέοι άνθρωποι.
— Και τι σας φέρνει φόβο;
— Να μην μπορέσω να φροντίζω τον εαυτό μου. Και να γίνω γκαγκά!
— Φοβάστε τον θάνατο;
— Όχι. Φοβάμαι όμως την διαδικασία του θανάτου. Θα ήθελα να είναι γρήγορη.
— Αν υπάρχει κάτι που θα μπορούσατε να κάνετε ξανά, ποιο θα ήταν αυτό;
— Να γυρίσω πίσω τον χρόνο για να δω ξανά τον κοραλλιότοπο (coral reef), βλέποντας ένα κολίβριο (humming bird), καθισμένος δίπλα σε έναν γορίλλα και κρατώντας στην αγκαλιά μου το πρωτότοκό μου παιδί!
— Ποιο βιβλίο είχε την ισχυρότερη επιρροή επάνω σας;
— To «Η Καταγωγή των Ειδών» του Δαρβίνου.
— Και ποιο πρόσωπο;
– Ένας ή και οι δύο γονείς μου.
– Πείτε μου ένα πράγμα που θεωρείτε ότι θα πρέπει να το γνωρίζουν περισσότεροι άνθρωποι;
— Ό,τι είμαστε μέρος αυτού του Πλανήτη. Ότι καθένας από εμάς είναι κομμάτι του άλλου.
In Memoriam. Δημήτρης Γκιώνης, δημοσιογράφος, διευθυντής του Καλλιτεχνικού Τμήματος της πάλαι ποτέ Ελευθεροτυπίας Αθηνών και συγγραφέας. Μόλις έμαθα ότι έφυγε από τη ζωή αυτήν την περασμένη Παρασκευή σε ηλικία 87 ετών, κάτι μέσα μου «έσπασε».
Το «Καλλιτεχνικό» ήταν απέναντι από το δικό μας “Χύμα Γραφείο” με τους “ανεπρόκοπους” εμάς: Θέμο Αναστασιάδη (που και αυτός μας λείπει αφόρητα), Αντρέα Ρουμελιώτη, Γιάννη Τριάντη και την αφεντιά μου. Ανταλάσσαμε μικρο-επισκέψεις. Έναν διάδρομο δρόμο. Εκεί, κυριαρχούσε ηρεμία, με ό,τι ωραίο φέρνει πάντα αυτή. Το δικό μας γραφείο το λέγανε «Περιβόλι των Τρελλών». Ανάδοχος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, βεβαίως!
Δεν θέλω να πω πολλά. Είναι φορές που θυμίζω στον εαυτό μου ότι τέτοιοι άνθρωποι σαν τον Δημήτρη, με ευαισθησίες, ευγένεια και καλλιέργεια, έχουν φωτίσει την πορεία μας για να μην πέσουμε στο σκοτάδι αυτού του όμορφου αλλά και άγριου επαγγέλματος.
Θα ξαναβρεθούμε σε απέναντι γραφεία. Κράτα μου ένα δίπλα, Δημήτρη μου. Καλή βάρδια, και συνέχισε να διορθώνεις ανορθογραφίες και φάλτσα…
Λίγο πριν φύγει, άφησε αυτό: “Έμαθα ότι το πρώτιστο στην πορεία της ζωής μας είναι ηθική ακεραιότητα, η ειλικρίνεια και η εντιμότητα. Και να είσαι χρήσιμος έναντι των άλλων».
Γεννήθηκε το 1939 στη Δημητσάνα της Αρκαδίας. Δημοσιογράφος από το 1964 με εμμονή στα πολιτιστικά, ως συντάκτης και υπεύθυνος καλλιτεχνικών σελίδων. Στη Δημοκρατική Αλλαγή (1964-1967), Γαλλία-Καναδά (1967-1973) λόγω χούντας, συνεργάτης σε ελληνόφωνα έντυπα. Εκδότης με τον Φώντα Λάδη του περιοδικού Τετράδιο (1974-1976), στην Αυγή (1974-1975), στην Ελευθεροτυπία (1975-2011). Στο ρεπορτάζ της τηλεοπτικής εκπομπής «Παρασκήνιο» (1976-1983).
Το 1994 κυκλοφόρησε το αφήγημά του Τώρα θα δεις… (27 εκδόσεις, μεταφρασμένο στα γαλλικά). Ακολούθησαν τα αφηγήματα: Το περίπτερο (13 εκδόσεις, 1996), Καλύτερα στον τυπογράφο παρά στον ψυχίατρο (Συνεντεύξεις με τον Βασίλη Βασιλικό, 1996), Έτσι κι αλλιώς (1999), Και μετά τι έγινε; (2004), Χωρίς προστάτη (2007), το χιουμοριστικό Εμένα μου λες; (2008) – όλα απ’ τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Ένας κι ένας… 46+1 άνθρωποι της τέχνης από κοντά (2014) από τις Εκδόσεις Άγκυρα.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σαςΓια τέσσερις λόγους… (Εκδόσεις Άγκυρα). Οι 4 λόγοι είναι: Ο Καζαντζάκης. Μια μητέρα. Αγάπη χειρόγραφη. Και Ένας γάτος
