Στη διεθνή επικαιρότητα για άλλη μια φορά η δημόσια εικόνα του Ρώσου προέδρου, Βλαντίμιρ Πούτιν και τα φερόμενα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει στα 73 του. Αφορμή στάθηκε σχετικό δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας «Daily Mail» που σχολίασε την εμφάνιση του και τη «γερασμένη όψη» του στη στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο της Ημέρας της Νίκης στην Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα το περασμένο Σάββατο 9 Μαΐου. Ο κόσμος «ξαναθυμήθηκε» ότι βρίσκεται στην εξουσία για περισσότερα από 25 χρόνια –από το 1999– είτε ως πρόεδρος είτε ως πρωθυπουργός και είναι ο μακροβιότερος ηγέτης της χώρας μετά τον δικτάτορα Ιωσήφ Στάλιν που είχε τον απόλυτο έλεγχο της ΕΣΣΔ από το 1922 (και ιδιαίτερα από το 1928) μέχρι τον θάνατο του το 1953.
Σημειώνω το σχόλιο του ουκρανικού διαδικτυακού μέσου ενημέρωσης Crimean Wind, ότι «η εικόνα του Ρώσου προέδρου θυμίζει ιστορικά παραδείγματα αυταρχικών ηγετών λίγο πριν την πτώση του καθεστώτος τους ή τον θάνατό τους, ενώ οι επιστήμονες συνδέουν αυτό το φαινόμενο με το χρόνιο άγχος και τον φόβο της απώλειας εξουσίας που επιταχύνει τη γήρανση».
Νομίζω ότι το πιο χαρακτηριστικό από τα παραδείγματα αυτά είναι ο ίδιος ο Στάλιν που προς το τέλος της ζωής του έγινε εντελώς παρανοϊκός με την υγεία του και δύο χρόνια πριν πεθάνει από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο, άρχισε να σκοτώνει …ακόμα και τους γιατρούς του! Είχε κατασκευάσει τη γνωστή «Υπόθεση των Γιατρών», οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Εβραίοι που συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για …σιωνιστική συνωμοσία δολοφονίας Σοβιετικών ηγετών.
Οι γιατροί αυτοί υπέστηκαν άγρια βασανιστήρια για να ομολογήσουν ενοχή για …ανύπαρκτα εγκλήματα και ξεψύχησαν στα χέρια των βασανιστών ή πέθαναν στα στρατόπεδα εκτοπισμού όπου τους είχε εξορίσει. Μετά τον θάνατο του δικτάτορα, οι κατηγορίες αποσύρθηκαν και όσοι γιατροί είχαν επιβιώσει, απελευθερώθηκαν.
Τελικά, ο Στάλιν πέθανε αλλά δεν εξαφανίστηκε μαζί του το ολοκληρωτικό, μονοκομματικό σύστημα που του επέτρεψε να δράσει για τριάντα χρόνια ανεξέλεγκτος και ατιμώρητος. Γιατί το σύστημα αυτό δεν ήταν απλώς μια «σταλινική παρεκτροπή», αλλά ένα συστατικό στοιχείο της σοβιετικής διακυβέρνησης, όπως επιβλήθηκε ήδη από το 1920.
Οι δομές που στήριξαν το σύστημα, οι φυλακές και τα στρατόπεδα εργασίας όπου εκατομμύρια αθώοι Σοβιετικοί πολίτες άφησαν την τελευταία τους πνοή, συνέχισαν την …«πατριωτική προσφορά» τους μέχρι και το 1991. Εκείνη τη χρονιά, η διάλυση της ΕΣΣΔ προέκυψε ως αναπόφευκτη ιστορική συνέπεια του αυτοκαταστροφικού σοβιετικού αδιεξόδου και ακολούθησε τις ειρηνικές επαναστάσεις των λαών της ανατολικής Ευρώπης που προηγήθηκαν το 1989-1990 και έφεραν το τέλος της σοβιετικής κατοχής και της σοβιετικής εποχής.
