Πιθανόν το μόνο που ήθελε να πει στην πραγματικότητα ο Νίκος Αναστασιάδης χτες ήταν ότι «η Αρχή Κατά της Διαφθοράς δεν απεδέχθη και απέρριψε ως ανυπόστατους και ατεκμηρίωτους τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στα πλείστα Κεφάλαια και Υποκεφάλαια του βιβλίου Κράτος Μαφία».

Τα ανέλυσε μάλιστα σχεδόν ένα προς ένα για να αποδείξει ότι ο Δρουσιώτης διαψεύστηκε και όσα του αποδίδει το πόρισμα δεν έχουν σχέση με εκείνα για τα οποία τον συκοφάντησε, όπως λέει, ο πρώην συνεργάτης του. Και φρόντισε να τονίσει πολλές φορές ότι «οι ισχυρισμοί του Δρουσιώτη δεν έχουν επιβεβαιωθεί στον ελάχιστο βαθμό», ότι πρόκειται για «έναν συγγραφέα που θα έπρεπε να έχει κριθεί αναξιόπιστος», ότι «καταγράφεται μετά το πόρισμα ένταση της τοξικότητας, η σπίλωση ονομάτων, η δολοφονία χαρακτήρων, ακόμα και η ηρωοποίηση του εφευρέτη της μυθοπλασίας για την Σάντη».

Μπορεί αυτό να ήταν μια τακτική ενός τακτικιστή πολιτικού. Να στρέψει την προσοχή αλλού. Μπορεί να ήταν και προϊόν του εκνευρισμού (ήπια το λέω) που του προκαλεί ο πρώην συνεργάτης του. Αλλά αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι στην παρούσα φάση δεν έχει σημασία τι έγραψε ο Δρουσιώτης στο βιβλίο του και τι ΔΕΝ επιβεβαιώνεται από όσα έγραψε. Ξεπεράστηκε αυτό.

Ξεπεράστηκε από το πόρισμα, που εκδόθηκε μετά από έρευνες δύο χρόνων. Το οποίο πόρισμα σε εφτά περιπτώσεις, έστω και στη βάση του περιβόητου πια ισοζυγίου των πιθανοτήτων ή της εύλογης υποψίας, του καταλογίζει «εμπορία επηρεασμού», «κατάχρηση εξουσίας», «ή απόπειρα διάπραξης ποινικού αδικήματος», αλλά σε αυτά οι απαντήσεις του χάθηκαν μέσα στην αχρείαστα και κουραστικά μακρά ομιλία του.

Θα κέρδιζε πολύ ευκολότερα τις εντυπώσεις αν τόνιζε, για παράδειγμα, ότι υπάρχει περίπτωση στην οποία το πόρισμα αναφέρει ρητά ότι για το πλημμέλημα της κατάχρησης εξουσίας, «οι παρεμβάσεις του τέως Προέδρου φαίνεται να ήταν καλοπροαίρετες σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης και δεν έγιναν προς αποκόμιση προσωπικού οφέλους». Γιατί τον κατηγορούν τότε; Διότι, όπως γράφει το πόρισμα, οι καλοπροαίρετες παρεμβάσεις του λόγω της οικονομικής κρίσης, δεν ενέπιπταν στα καθήκοντά του αφού δεν προβλέπονται στα άρθρα 47 και 48 του Συντάγματος.

Ε, τι στο καλό; Θέλουμε τον αρχηγό του κράτους να βλέπει την οικονομική κρίση αλλά να μην παρεμβαίνει διότι δεν είναι στα καθήκοντά του; Με τέτοιες αναφορές μπορεί να κέρδιζε την κατανόηση κάποιων. Αλλά, δεν τις υπέδειξε καν, «κόλλησε» στον πρώην συνεργάτη του!

Η ουσία είναι ότι δίνεται και με το πόρισμα και με όλα τα άλλα -όπως με τις κρίσεις πολλών επώνυμων που βγαίνουν στη δημοσιότητα, όπως και με τα λαϊκά δικαστήρια στα κοινωνικά δίκτυα- μια συνολική εικόνα διαφθοράς, που βαραίνει πια ασήκωτα τη δεκαετή διακυβέρνηση Αναστασιάδη. Και αυτή η εικόνα δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε με μια δημοσιογραφική διάσκεψη, ούτε με δέκα διασκέψεις. Ας μιλά δέκα ώρες ο Νίκος Αναστασιάδης, να επιχειρηματολογεί, να πείθει ή να μην πείθει, δεν πρόκειται να αλλάξει την εικόνα, ούτε να προστατεύσει την υστεροφημία του.

Η μόνη πιθανότητα, και ούτε αυτό το λέμε με σιγουριά, είναι να φτάσουν όλες αυτές οι υποθέσεις στα δικαστήρια, μετά την ποινική διερεύνηση, να εξεταστούν εκεί εξονυχιστικά και να ανακοινωθούν δικαστικές αποφάσεις πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όλα τα άλλα δεν έχουν νόημα. Όχι γιατί δεν όφειλε ο Νίκος Αναστασιάδης να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά γιατί η άποψη της κοινής γνώμης για μια δεκαετία διαφθοράς είναι βαθιά ριζωμένη πια.