Χωρίς άλλο, ο νόμος της ακμής και της παρακμής ισχύει για όλα τα ζωντανά όντα του πλανήτη μας. Οι νέοι οργανισμοί έρχονται στον κόσμο αδύνατοι, αλλά στο πέρασμα του χρόνου αρχίζουν βαθμιαία να ισχυροποιούνται, για να φτάσουν, ύστερα από ένα χρονικό διάστημα, στο μέγιστο σημείο της ακμής τους. Απ’ εκεί και πέρα, αρχίζει το στάδιο της παρακμής, που καταλήγει τελικά στον θάνατο του οργανισμού.
Οι αυτοκρατορίες ακολουθούν κι αυτές ανάλογη πορεία. Παλιές αυτοκρατορίες, που προηγουμένως έφτασαν στο απόγειο της δόξας τους, στη συνέχεια σβήνουν, και τη θέση τους παίρνουν άλλες νεότερες. Σήμερα, βρισκόμαστε στον αστερισμό της αμερικανικής αυτοκρατορίας, με τα σημάδια της φθοράς να πληθαίνουν χρόνο με τον χρόνο. Το τέλος της δεν θα βραδύνει και, τότε, τη θέση της θα πάρει μια άλλη.
Την ίδια πορεία ακολουθούν και τα πολιτικά κόμματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού (ΑΚΕΛ). Στο πέρασμα του χρόνου, μεσουράνησε για αρκετό χρονικό διάστημα, αλλά, εδώ και καιρό, βρίσκεται σε καθοδική πορεία.
Πολλά μπορούν να λεχθούν για τους λόγους που οδήγησαν το ΑΚΕΛ στον κατήφορο. Ένας από αυτούς είναι, οπωσδήποτε, η στάση που τηρούν οι σύντροφοι, εδώ και καιρό, έναντι της Ελλάδας. Αποστρέφονται καθετί το ελληνικό. Εκμεταλλεύονται το άφρον πραξικόπημα, που οδήγησε στην τουρκική εισβολή τού 1974, για να χύνουν το δηλητήριό τους. Ασφαλώς, όλοι μας νιώσαμε απογοήτευση για εκείνη τη φοβερή προδοσία, όμως ποτέ δεν απαρνηθήκαμε την εθνική μας ταυτότητα και ούτε έχουμε διάθεση να μετατραπoύμε σε Φραγκολεβαντίνους της Ανατολής. Και κάτι άλλο σχετικό. Ύστερα από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, τα κομουνιστικά κόμματα επέστρεψαν στις ρίζες τους, με μοναδική ίσως εξαίρεση το ΑΚΕΛ. Για την περίπτωσή μας, πρέπει να είσαι, πρώτα και πάνω απ’ όλα, Έλληνας και, μετά, οτιδήποτε άλλο. Κι όμως! Επί αγγλοκρατίας, οι πρώτοι που έχυσαν το αίμα τους για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα ήταν σύντροφοι. Στις μέρες μας, το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να κατακρίνουν τόσο την Ελλάδα όσο και τον εθικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Τι να πει κανείς! Άλλοι καιροί άλλα ήθη! Οι σύντροφοι πρέπει, επιτέλους, να αντιληφθούν ότι η ελληνικότητα είναι στοιχείο πολύτιμο και αδιαπραγμάτευτο!
Ένας άλλος λόγος που προσμετρά, σήμερα, σε βάρος του ΑΚΕΛ είναι η εναντίωσή του στο θέμα της αμυντικής θωράκισης της Κύπρου. Όλες οι χώρες του κόσμου, μικρές ή μεγάλες, οργανώνουν την άμυνά τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο μόνος αποτρεπτικός παράγοντας στις ορέξεις των ισχυρών είναι η ενίσχυση της άμυνας. Ο εχθρός μας βρίσκεται ήδη εντός των πυλών και οι σύντροφοι απλώς κτενίζονται. Ταυτόχρονα, τάσσονται εναντίον του ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδας- Κύπρου όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ασφαλώς, η Κύπρος δεν είναι σε θέση να νικήσει την Τουρκία. Όμως, αν το καθετί τεθεί στην υπηρεσία της άμυνας, τότε, ναι, η αποτροπή είναι δυνατή! Σε όλο τον κόσμο οι προοδευτικοί πολίτες πολεμούν για ένα δικαιότερο κόσμο. Στην Κύπρο, οι δήθεν προοδευτικοί, λέγε κομουνιστές, αγρόν ηγόρασαν και ζεύγη βοών δύο.
Ένα τρίτο αμάρτημα του ΑΚΕΛ, ίσως το χειρότερο, είναι η εξιλέωση των Τούρκων από τους συντρόφους. Τόση είναι η αντιπολιτευτική τους διάθεση, ώστε φτάνουν στο σημείο να μεγεθύνουν τις επιτυχίες των Τούρκων και να νιώθουν κρυφή χαρά γι’ αυτές, ενώ μειώνουν τις δικές μας. Αντιθέτως, προσπαθούν με κάθε τρόπο να σπείρουν αμφιβολίες και δυσπιστία για τις κακές ενέργειες ή τις αποτυχίες των Τούρκων. Με άλλα λόγια, παραθέτουν ελαφρυντικά γι’ αυτές. Δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε ότι η στάση του ΑΚΕΛ είναι πιο κοντά στις θέσεις των Τούρκων παρά στις δικές μας και ότι, με τον τρόπο που ενεργούν, προωθούν την τουρκική πολιτική. Οπαδοί της όποιας λύσης, λύση να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι, και με ηττημένα μυαλά δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίζουν ορθολογικά το εθνικό μας θέμα.
Με όλα αυτά, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι. Έλεος πια, σύντροφοι! Και μη χειρότερα!
*Φιλόλογος
