Σε μια εποχή πνευματικά άνυδρη, όπου οι άνθρωποι της τέχνης των γραμμάτων και του πνεύματος είναι παραγκωνισμένοι όπου στο δημόσιο διάλογο πρυτανεύει απλά η ανάλυση της επικαιρότητας και τα πάντα εκτιμώνται με βάσει το “έχει” και όχι το “είναι”, είναι αναγκαία η εκλογή ενός πνευματικού ηγέτη που θα χαλύβδωσει θα ενδυναμώσει και θα υψώσει την εκκλησία της Κύπρου στο μπόι πού αρμόζει σε μια αυτοκέφαλη εκκλησία.
Η Κύπρος όσο ποτέ χρειάζεται ένα πνευματικό ταγό που θα εμπνέει με τον λόγο του και θα ποτίζει τις καρδιές του Δήμου με ηθική ευαισθησία.
Ένα πνευματικό ηγέτη που θα οσμίζεται την καταιγίδα και θα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου έγκαιρα με λόγο αφυπνιστικό και ταυτόχρονα ταπεινό.
Ένα αρχιεπίσκοπο λαοφιλή και λαοπρόβλητο που θα δημιουργεί μαγνητικό πόλο έλξης με την νέα γενιά μιλώντας τη γλώσσα της ψυχής τους.
Ένα ποιμένα με παπαφλέσσιο ανάστημα που δεν θα διστάζει να πάρει θέση για θέματα που αφορούν το καλό του τόπου και του έθνος και θα υψώνει φωνή υπέρ πίστεως και πατρίδος.
Η Εκκλησία της Κύπρου ανέκαθεν αποτελούσε το αποκούμπι του Κυπριακού λαού, σε κάθε φουρτούνα κρατούσε τον κοινωνικό ιστό αδιάσπαστο με το έργο της.
Οφείλουμε σαν κοινωνία σύσσωμοι να δώσουμε το βροντερό παρόν μας στις επικείμενες εκλογές και να στείλουμε το μήνυμα πως η Κύπρος έχει ταυτότητα και δεν είναι άλλη από την Ελληνορθόδοξη.
Είναι εκείνη η ταυτότητα που θα μας κρατήσει μοναδικούς και δεν θα μας αφήσει ποτέ να αφανηστούμε μέσα στον χρόνο δεν θα μας αφήσει ποτέ να χαθούμε μέσα στον χώρο.
Είναι εκείνος ο φορέας που σε καιρούς χαλεπούς που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα του κατακτητή κράτησε την Εθνική αυτοσυνειδησία άσβεστη την ελληνική παιδεία άκαμπτη και χάρισε την ελευθερία στο έθνος μας.
Είναι εκείνη η ταυτότητα που μας κρατά ενωμένους με τη μεγαλοπρέπεια του χθές και μας βοηθά να θρέψουμε το μέλλον.
Οι θεσμοί ενός λαού είναι οι δωρικοί κίονες που επάνω τους στηρίζεται το οικοδόμημα της δημοκρατίας μιας χώρας όσο πιο εύρωστοι και στιβαροί είναι οι θεσμοί τόσο πιο μακραίωνη θα είναι η ύπαρξη του εκάστοτε λαού.
