Τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ουκρανία υπάρχουν εθνοτικές μειονότητες οι οποίες αξιούν αυτοδιάθεση. Στην Κύπρο η τουρκική, στην Ουκρανία η ρωσική. Βάσει του Διεθνούς Δικαίου, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης προσαρμόζεται στα όρια της Αποαποικιοποίησης και του Εθνικού Κράτους. Οποιεσδήποτε φιλοδοξίες μειονοτήτων στην απόσχιση ή ξεχωριστό δικαίωμα αυτοδιάθεσης, παραμερίζονται.
Δικαίωμα στην Εξωτερική Αυτοδιάθεση, δηλαδή στη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, έχουν οι λαοί οι οποίοι είναι κάτω από αποικιακό ζυγό ή την τυραννία μιας ξένης δύναμης. Στην Κύπρο η τουρκική μειοψηφία, όπως και η ρωσική στην Ουκρανία, δεν θεωρούνται ξεχωριστός λαός για να δικαιούνται αυτοδιάθεση, αλλά μέρος του κυπριακού και ουκρανικού λαού αντίστοιχα.
Αυτές οι μειονότητες έχουν το δικαίωμα της Εσωτερικής Αυτοδιάθεσης. Η εσωτερική αυτοδιάθεση διέπει την αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση μέσα στο ανεξάρτητο κράτος. Αφορά την εσωτερική κυριαρχία, τη δημοκρατική αντιπροσώπευση, το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των μειονοτήτων, καθώς και τα μειονοτικά δικαιώματά τους. Αυτό σημαίνει ότι οι μειοψηφίες πρέπει να αντιπροσωπεύονται αποτελεσματικά στη διακυβέρνηση, η γνώμη τους να γίνεται σεβαστή στη λήψη αποφάσεων και καθοριστική σε θέματα που άπτονται των δικών τους ιδιαιτεροτήτων ως προς την κουλτούρα, τη θρησκεία, τη γλώσσα και την παράδοσή τους.
Στην Κύπρο η τουρκική μειοψηφία ζούσε διάσπαρτη σε όλη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας σε αναλογία Ελλήνων προς Τούρκους 82%-18% αντίστοιχα. Στην Ουκρανία η αναλογία Ουκρανών – Ρώσων είναι 83%-17%, με τη διαφορά ότι οι περισσότεροι είναι συγκεντρωμένοι σε περιοχές που γειτνιάζουν με τη Ρωσία.
Όταν η μειονότητα είναι συγκεντρωμένη σε μια συγκεκριμένη περιοχή, όπως στην Ουκρανία, της δίνει την ευχέρεια να απαιτήσει Εδαφική Αυτονομία. Η εδαφική αυτονομία δίνει τη δυνατότητα στη μειονότητα να ασκεί τοπική εξουσία στο έδαφος στο οποίο είναι συγκεντρωμένη. Είναι ένα βήμα πριν την ομοσπονδία.
Στην περίπτωση που η μειονότητα είναι διάσπαρτη σε όλο το έδαφος του κράτους, όπως στην Κύπρο, προκρίνεται η Λειτουργική Αυτονομία. Δηλαδή, η διοίκηση των δικών τους υποθέσεων σε σχέση με τις ιδιαιτερότητες και διαφορές τους, που προκύπτουν σε σχέση με τη θρησκεία, την εκπαίδευση, τη γλώσσα και το οικογενειακό δίκαιο. Συνήθως συνδυάζεται με τη Συναινετική Δημοκρατία. Δηλαδή τη χορήγηση ισχυρών προνομίων, στη διακυβέρνηση και λήψη αποφάσεων, ειδικά σε θέματα που την αφορούν.
Η Τουρκία στην Κύπρο, με διάφορες προφάσεις, προσπαθεί να επιτύχει τον γεωγραφικό διαχωρισμό, ώστε να αποκτήσει λειτουργική αυτονομία. Πρώτα με την Τουρκοανταρσία του 1963-64 και τον εγκλεισμό των Τουρκοκυπρίων σε θύλακες και στη συνέχεια το 1974 με τη μετακίνησή τους στις κατεχόμενες περιοχές. Με αυτό τον τρόπο προσπαθεί να συγκεντρώσει τα τρία απαραίτητα στοιχεία για δημιουργία ενός κράτους: Τον Λαό, το Έδαφος και την Αυθυπόστατη Πολιτική Εξουσία. Επιλεκτικά αγνοεί πως το Διεθνές Δίκαιο προνοεί ότι πέραν αυτών απαιτείται και η νομιμότητα στη φάση της σύστασης. Δηλαδή το ότι δεν αναγνωρίζεται κράτος το οποίο προέκυψε από την παράνομη χρήση βίας.
Στην Κύπρο είναι διεθνώς αναγνωρισμένο ότι υπάρχει μόνο ένας λαός, ο Κυπριακός, ο οποίος αποτελείται από Έλληνες, Τούρκους, Μαρωνίτες, Λατίνους, Αρμένιους. Ο σημερινός γεωγραφικός διαχωρισμός είναι αποτέλεσμα πράξης βίας, οπότε μη γενόμενος, άκυρος και ανυπόστατος. Δεν υπάρχει αυθυπόστατη πολιτική εξουσία, καθώς το κατοχικό καθεστώς είναι καταδικασμένο από τον ΟΗΕ σαν παράνομο, άκυρο μη γενόμενο, και μαριονέτα της κατοχικής Τουρκίας. Οποιεσδήποτε απαιτήσεις για αυτοδιοίκηση, ομοσπονδιοποίηση ή ανεξαρτησία είναι εντελώς ανυπόστατες, και εκτός οποιουδήποτε νομικού πλαισίου.
Στην Ουκρανία, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για αυτοδιοίκηση, αλλά όχι για απόσχιση και σύσταση νέου κράτους ή προσχώρηση σε άλλο κράτος.
Το Διεθνές Δίκαιο δεν ευνοεί απαιτήσεις εθνοτικών μειονοτήτων, για απόσχιση. Εξαντλεί όλα τα μέσα για να διατηρήσει τον πληθυσμό στα όρια του ήδη ανεξάρτητου κράτους. Μόνο σε περίπτωση όπου μία μειονότητα δέχεται συστηματική και βάναυση παραβίαση των διεθνώς αναγνωρισμένων και κατοχυρωμένων θεμελιωδών δικαιωμάτων της, η απόσχιση μπορεί να εξεταστεί σαν η έσχατη λύση.
Αυτό όμως δεν ισχύει στην περίπτωση της Κύπρου ή της Ουκρανίας. Το αποτέλεσμα οποιουδήποτε δημοψηφίσματος ή αυτοανακήρυξης είναι νομικά άκυρο και μη γενόμενο, εάν δεν αναγνωριστεί από το επίσημο κράτος το οποίο αφορά. Εν τοιαύτη περιπτώσει την Κυπριακή Δημοκρατία ή την Ουκρανία.
Ο μοχλός πίεσης της Τουρκίας
Οι όποιες διακηρύξεις της Τουρκίας για δύο κράτη ή προσάρτηση, είναι ο μοχλός πίεσης για να νομιμοποιήσουμε με την υπογραφή μας τα εγκλήματά της στην Κύπρο. Ασκώντας τη στρατιωτική της ισχύ, αλλά και εκμεταλλευόμενη το διεθνές εμπορικό και οικονομικό της εκτόπισμα, χειραγωγεί τη διεθνή γνώμη. Επιδιώκει την εγκατάσταση ενός συστήματος χαλαρής ομοσπονδίας, για να έχει τον απόλυτο έλεγχο στον Βορρά και την κηδεμονία στον Νότο, μέσω της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στην οποία θα είναι ισότιμο, 50/50, συνιστών κράτος.
Στην Ουκρανία, τα δημοψηφίσματα θέλουν να προσδώσουν, στα μάτια της κοινής γνώμης, τη νομιμοφάνεια στην παράνομη προσάρτηση, άλλα και για να δικαιολογήσουν τη χρήση πυρηνικών, αφού πλέον στα μάτια της Ρωσίας οι περιοχές που προσαρτήθηκαν, είναι ρωσικό έδαφος και πρέπει να προστατευτούν από ξένη εισβολή. Κεφαλαιοποιώντας στο δόγμα της Αμοιβαίας Πυρηνικής Αποτροπής, η Ρωσία ελπίζει να εξασφαλίσει την ανέχεια της διεθνούς κοινότητας στις προσαρτήσεις της και να αποτρέψει οποιαδήποτε μελλοντική ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Το μεγάλο ερώτημα είναι: Όταν η Τουρκία θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα (λόγω του πυρηνικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που ανεγείρει με τη βοήθεια της Ρωσίας, είναι φυσικό επακόλουθο η παραγωγή πυρηνικών όπλων από το απεμπλουτισμένο ουράνιο που θα παράγει), τι και ποιος θα τη σταματήσει από του να επιβάλει την όποια λύση θέλει στο Κυπριακό, στο Αιγαίο και στην Θράκη;
*Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου ΔΗΚΟ
www.sivitanidis.com
