Η νέα χρονιά που ανατέλλει σήμερα, δεν φέρνει την ελπίδα για κάτι καλύτερο, ούτε για την Κύπρο, ούτε για τον κόσμο όλον. Μπορεί να είναι απομονωμένο, χωσμένο σε έναν κολπίσκο της Μεσογείου το νησί μας, και κανονικά θα έπρεπε να ήταν και να ένοιωθε ασφαλές και προστατευμένο από «καιρικά φαινόμενα», ακόμα και ακραία. Όμως, όχι.
Ακούμε τελευταία, και έτσι είναι πράγματι, ότι η γειτονιά μας είναι πλέον hotspot της κλιματικής κρίσης. Δυστυχώς, εδώ και χρόνια, είναι και hotspot γεωστρατηγικών εξελίξεων και συμφερόντων. Οι παίκτες είναι πολλοί. Λίγοι είναι όμως οι ικανοί και σώφρονες. Εμείς, δεν αποτελούμε εξαίρεση.
Με το «καλημέρα», μπαίνουμε στην τελική ευθεία για την εκλογή νέου Προέδρου – αν και για λόγους πολιτικής τάξεως προτιμώ τον όρο «επόμενου Προέδρου», διότι το «νέος» ενέχει και μια ελπίδα, που δεν προκύπτει από πουθενά. Μακάρι να αποδειχθεί ότι θα έχουμε κάτι «καινούργιο και φρέσκο», αλλά δεν το βλέπω.
Η στεναχώρια και απογοήτευσή μου απορρέει από το γεγονός ότι υπάρχει μια αναντιστοιχία μεταξύ του καλού ανθρώπινου δυναμικού της κοινωνίας, και εκείνου του πολιτικού χώρου – στο τσακ ήμουν να πω «κατεστημένου»! Απορρίπτω την γενίκευση ότι στον πολιτικό καθρέφτη βλέπουμε την πιστή αντανάκλαση της κοινωνίας. Δεν είναι έτσι, αν και οι παθογένειες και σε κοινωνικό επίπεδο δεν είναι λίγες.
Εγώ μιλάω για την έλλειψη, στο πολιτικό τοπίο, ανθρώπων με, κατά σειράν: εντιμότητα, λαμπρό βιογραφικό, ηγετική ικανότητα, καθαρό όραμα και σχέδιο, ρεαλιστικούς στόχους, ενσυναίσθηση, μετριοφροσύνη, να μπορεί να εμπνεύσουν, να είναι ικανοί στην διαπραγμάτευση. Να κάνουν πράξεις, όχι αναρτήσεις!
Κάποιοι από τους υποψηφίους, ασφαλώς και διαθέτουν μερικά από αυτά τα προσόντα – άλλος λιγότερο, άλλος πιο πολύ. Δεν αρκεί όμως. Χρειάζεται όλο το πακέτο! Και πιστέψτε με, ξέρω ανθρώπους στην Κύπρο, σε πολλούς τομείς, που τα διαθέτουν όλα. Στο επιχειρείν, στις επιστήμες, στην ιατρική, στην έρευνα, στην γενετική, στις νέες τεχνολογίες, στην καινοτομία.
Αβίαστα, επομένως, προκύπτει το ερώτημα «γιατί δεν ασχολούνται τότε με την πολιτική;». Αν καταπιαστούμε ποτέ στα σοβαρά με αυτήν την άσκηση, θα έχουμε κάνει πραγματικά την αρχή της αληθινής αναγέννησης του τόπου μας. Νέοι άνθρωποι με λαμπρές σπουδές, με καθαρή κρίση για την κοινωνία και τις ανάγκες της, με ορθή σκέψη και όραμα για «κάτι καινούργιο», τι κίνητρα πρακτικά έχουν για να «ανακατευτούν;». Πέρα από την κατάσταση των κομματικών μηχανισμών, που δεν έχω τις ιδιαίτερες γνώσεις για να κρίνω (αλλά ξέρω ότι φέουδα ασφαλώς και υπάρχουν), γιατί να αφήσει κάποιος, ειδικά νέος άνθρωπος, μια επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία και να μπει στον στίβο της πολιτικής; Της κυπριακής πολιτικής;
Όλοι, λίγο ως πολύ, ξέρουμε τις απαντήσεις. Και προς Θεού, δεν προτείνω σε καμία περίπτωση το ξήλωμα των κομμάτων. Κάθαρση, ναι. Ριζική αναγέννηση, ναι. Μόνο έτσι θα φυτρώσει κάτι καινούργιο, και θα απαλλαγούμε και από τα από-κόμματα τα οποία, επειδή ακριβώς ο τόπος μας είναι μικρός, με ένα ελάχιστο ποσοστό «πουλάνε» την ψήφο και την συνείδησή τους.
Κατεστημένο, είναι γενικά όλο το τοπίο της δημόσιας και κρατικής διοίκησης. Διαπερνά και όλα τα υπουργεία, όπου εκεί κι αν υπάρχουν φέουδα, άμεσα συνδεδεμένα με πολιτικά πρόσωπα και κόμματα. Που όλα τους, μα όλα, πιστεύουν κάποια στιγμή ότι λόγω αυτής ακριβώς της «βάσης δεδομένων», μπορούν να γίνουν και Πρόεδροι!
Καλή μας χρονιά. Και ο Θεός, πραγματικά, να βάλει το χέρι του!
(*που σε άλλη παρτιτούρα, εντελώς καινούργια, μπορεί να μεταλλαχθεί σε ύμνο υπέροχο, σαν την 9η, ας πούμε, την Συμφωνίας της Χαράς του μέγα Μπετόβεν!)
Εικονογράφηση: Ένας αισιόδοξος και ένας απαισιόδοξος, του Vladimir Makovsky, 1893.
