Μοιραία η ανάδειξη του Γεώργιου στο ύπατο ιερατικό αξίωμα, έφερε στο προσκήνιο και την υπόθεση του Παγκρατίου. Η προσωπική ιστορία του οποίου, θα μπορούσε να αποτελεί και σενάριο για δραματική ταινία με έντονο το στοιχείο της συνωμοσίας. Δεν είναι, όμως, τόσο τα όσα έζησε που μας οπλίζουν για να γράψουμε το παρόν σχόλιο, όσο ο τρόπος που αντέδρασε με τα κακά, στραβά κι ανάποδα που αντίκρισε στην ιερατική του πορεία.
Ασχέτως με το πόσο θρησκόληπτοι είμαστε ή όχι, αν είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί ή μουσουλμάνοι ή βουδιστές, πρέπει να παραδειγματιζόμαστε και να φωτιζόμαστε από ανθρώπους που δείχνουν ανώτεροι πνευματικά. Τέτοιος φαίνεται να είναι και ο Παγκράτιος.
Η ιστορία του για το ευρύ κοινό αρχίζει το 1996. Όταν άνοιξε η αυλαία για τις εκλογές προκειμένου να αναδειχθεί Μητροπολίτης Μόρφου. Τότε ήταν που ανετράπη η προδιαγεγραμμένη εκλογή του. Βλέπετε, υποστηρικτές του είχαν συγκεντρώσει 197 από 200 αντιπροσώπους.
Οι εκλογές, όμως, δεν έμελλε να ολοκληρωθούν ένεκα του ότι τέθηκαν ενώπιον της Ιεράς Συνόδου πληροφορίες ότι ο αρχιμανδρίτης ήταν ομοφυλόφιλος. Η πορεία του ανακόπηκε πλήρως το 1998, μετά την είδηση ότι είχε προσβληθεί από AIDS. Οι συνοδικοί στη βάση αυτού του γεγονότος τον έθεσαν σε επ’ αόριστον αργία.
Κάνοντας ένα φλας μπακ στο 1996, θυμηθήκαμε ότι πλήθος κόσμου είχε ξεσηκωθεί, διαδηλώνοντας υπέρ του Παγκρατίου. Είχαν σημειωθεί σοβαρά επεισόδια, τραυματισμοί, συλλήψεις, ενώ η λαϊκή οργή εκφραζόταν και με απειλές για πυρπόληση της Αρχιεπισκοπής. Τελικά, η κατάσταση είχε εκτονωθεί με την προσωπική παρέμβασή του για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Και δυο χρόνια αργότερα αποφάσισε να αποσυρθεί σε μια απόμερη τοποθεσία στη Σκουριώτισσα. Πάνε 27 έτη από τότε…
Όλα αυτά για να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας. Άλλωστε, όπως σημειώσαμε, αυτό που μας εμπνέει στην προκειμένη είναι η αντίδρασή του. Τον Δεκέμβριο 2018 σε συνέντευξή του στον «Φ» είχε μιλήσει μετά από έντονες δημοσιογραφικές πιέσεις για τα επίμαχα γεγονότα. Αρνήθηκε ότι είναι ομοφυλόφιλος, ενώ μετά από αλλεπάλληλες ερωτήσεις, είπε ότι επιμολύνθηκε με AIDS μετά από συνωμοσία. Αναγκάστηκε να μιλήσει και για το πρόσωπο από το οποίο λήφθηκε αίμα για να τον επιμολύνουν και έδωσε -απρόθυμα- ενδείξεις για την πλεκτάνη.
Το εντυπωσιακό ήταν η αντίδρασή του. Το χαμόγελό του όταν μιλούσε για όσα πέρασε. «Αυτά πέρασαν. Δεν βλέπουμε το παρελθόν. Κοιτάμε το μέλλον» σχολίασε. Ενέμεινε τη φειδωλή του στάση: «Το άτομο που χρηματίστηκε έχει πεθάνει. Να τον αφήσουμε στην κρίση του Θεού». Σε άλλο σημείο, αναφέρθηκε και στις επιπτώσεις που θα είχε το ενδεχόμενο να αποκαλύψει γεγονότα: «Αν πω θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και πολλοί δεν θα βρουν ανά το σύμπαν χώρο για να κρυφτούν». Παρ΄ όλα αυτά, ο ίδιος δεν νοιώθει κανένα αρνητικό συναίσθημα: «Όχι δεν νοιώθω πικρία. Ούτε ο πρώτος είμαι, ούτε ο τελευταίος». «Όχι, γιατί να είμαι σκληρός;» επανέλαβε όταν ρωτήθηκε πάλι. Και εξήγησε: «Η μόνη μας δικαίωση είναι πάνω στον ουρανό κι όχι στη γη».
«Βεβαίως τους συγχωρούμε. Διότι αν δεν τους συγχωρέσουμε εμείς, δεν θα μας συγχωρέσει ούτε εμάς ο Θεός. Πρέπει πρώτα εμείς να συγχωρούμε» σχολίασε σε άλλο σημείο των τοποθετήσεών του.
Ο τότε Γενικός Εισαγγελέας Αλέκος Μαρκίδης είχε διατάξει έρευνα για τη συνωμοσία σε βάρος του Παγκράτιου Μερακλή και είχε πει ότι ήταν έτοιμος να δώσει οδηγίες για άσκηση ποινικών διώξεων. Ωστόσο, η υπόθεση δεν προχώρησε λόγω της στάσης του Παγκρατίου. Ο τελευταίος σχολίασε: «Έφτασε (σ.σ. ο Γενικός Εισαγγελέας, εννοεί) στα άτομα που συνωμότησαν εναντίον μου. Υπήρχε περίπτωση να πάνε στη φυλακή. Δηλαδή, να τους στείλει στο δικαστήριο. Ένα από αυτά τα άτομα ήρθε και μου ζήτησε συγγνώμη εμένα. Κλαίγοντας, γονατιστός. Και λέω τότε στον κ. Μαρκίδη: “Ένα από αυτά τα άτομα ήρθε κλαίγοντας και μου ζήτησε συγγνώμη, πώς θα τον οδηγήσω στο δικαστήριο; Κλείσε την υπόθεση”. Έβαλε στο φάκελο “άλλως πως διατεθείσα” και πήγε στα αρχεία της Εισαγγελίας».
Στο πλαίσιο της ίδιας συνέντευξης, ο Μαρκίδης δήλωσε στον «Φ»: «Ήθελε να εφαρμόσει στην πράξη διδάγματα της χριστιανικής θρησκείας, όπως αγάπα και τον εχθρό σου…».
