Το 2022 –και επί θύραις 2023- απέχει από το 1982 40 χρόνια.
Προς τι η απλή αυτή αναφορά μαθηματικής αφαίρεσης;
Επειδή στις 10 Δεκεμβρίου 1982 ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της τρίτης Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS II) στο Μοντέγκο Μπέι της Τζαμάικα, με περισσότερα από 160 κράτη που συμμετείχαν στη Διάσκεψη να προκύψει η Σύμβαση UNCLOS III, μια διεθνής συμφωνία που θεσπίζει νομικό πλαίσιο για όλες τις θαλάσσιες δραστηριότητες. Η Σύμβαση άνοιξε για υπογρεαφή στις 10 Δεκεμβρίου 1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994, με επικύρωση από 60 κράτη. Σήμερα η Σύμβαση έχει επικυρωθεί από 168 μέρη/κράτη. Η Τουρκία έχει το δικό της «διεθνές δίκαιο» που πετάσσεται από τα τουρκικά παράλια στη Λιβύη (!) υπερπηδώντας ξένα πελάγη και νησιά, ακόμη και τη μεγαλόνησο Κρήτη (!)
Με δεδομένη την τουρκική παράνοια και την εμμονική αδιαλλαξία, υπάρχουν ακόμη αιθεροβάμονες που προτείνουν μέτρα οικοδόμησης … ανασφάλειας.
Κοινοποιήθηκαν τα ονόματα των επίδοξων και φιλόδοξων για την Προεδρία της Δημοκρατίας, με τα ίδια ΜΗ επιχειρήματα.
Από τους ΔΗΣΑΚΕΛιστές:
– Όλοι το ίδιο είναι!
– Εν γνώσει τους ότι ΔΕΝ είναι όλοι το ίδιο, αλλά μια τέτοια ισοπέδωση λειτουργεί εις βάρος εκείνων που κάνουν τη διαφορά.
Και τα προβοκατόρικα και αφοριστικά:
– Σωστός ο Γ. Κολοκασίδης, αλλά…
Το αλλά ακολουθεί:
– Είναι χαμηλά τα ποσοστά του…
– Μα, γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να κομφερμάρεις την επιλογή σου, ώστε ένας εσύ, ένας ο διπλανός σου κι ένας ο παραδίπλα, να γίνετε χίλιοι-δεκατρείς!
Υ.Γ.
Η ευχή:
Γρόνους πολλούς, δικαιολογημένα αντικαταστάθηκε με το χρόνους υγιεινούς.
Η αντευχή, όμως:
– Αξιούσθε!
γιατί εκτοπίστηκε από το νεοφανές;
– Επίσης!
– (Αναγκαίος ο σχολαστικισμός στις μέρες μας, όχι μόνον ως φιλολογική ανάγκη αλλά και εθνική/ηθική υποχρέωση)
