Είναι εκπληκτικό αυτό το οποίο συμβαίνει. Υποψήφιοι για την προεδρία της Δημοκρατίας φωνάζουν για την κρατική χορηγία των κομμάτων. Κάποιοι φωνάζουν γιατί την παίρνουν τα κόμματα αλλά σε αυτήν περιλαμβάνεται ποσό το οποίο αφορά τις προεδρικές εκλογές και δεν την παίρνουν ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Κάποιοι άλλοι (π.χ. Αβέρωφ) φωνάζουν ότι πρέπει τα κόμματα τα οποία υποστηρίζουν ανεξάρτητο υποψήφιο να δηλώσουν αν του έχουν παραχωρήσει το ποσό της κρατικής χορηγίας το οποίο αφορά τις προεδρικές εκλογές. Έτσι νομίζουν ότι μπορεί να πλήξουν τους ανεξάρτητους υποψηφίους που είναι αντίπαλοι τους. Είναι ταυτόχρονα εκπληκτικό και το γεγονός ότι πολλοί πολίτες εμφανίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να αντιδρούν για την κρατική χορηγία των κομμάτων και το ύψος της, που μόλις τώρα (υποτίθεται) ότι μαθαίνουν.
Είναι με θλίψη που παρακολουθεί όλο αυτό το παίγνιο η στήλη. Πρόκειται για ένα συνδυασμό αποθέωσης της υποκρισίας και απέραντης αδιαφορίας. Θα εξηγηθούν και τα δύο στη συνέχεια. Κατ’ αρχάς, οφείλουμε να επισημάνουμε τα στοιχεία τα οποία έδωσε στη δημοσιότητα ο υπουργός Οικονομικών. Με τον κρατικό προϋπολογισμό του 2018 έγινε ενοποίηση των δύο χορηγιών για βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, με την πρόνοια της χορηγίας να ανέρχεται σε €6,7 εκατ. ανά έτος, ανεξαρτήτως, εάν διεξάγονται εκλογές ή όχι, είπε. Πρόσθεσε ότι η συνολική χορηγία αυξήθηκε κατά 33% και ανέρχεται πλέον σε €33,5 εκατ. σε μια πενταετία, σε σύγκριση με €25,2 εκατ, μέχρι το 2018.
Ο κ. Πετρίδης μπορεί να εμφανίζεται να κουνάει το δάκτυλο και να το παίζει αυστηρός αλλά είναι απολύτως εκτεθειμένος, όπως είναι και ο προκάτοχός του «τσάρος της οικονομίας». Ο λόγος θα επεξηγηθεί. Πρέπει, όμως, για να έχουν πλήρη εικόνα οι πολίτες, να τονίσουμε ότι η κρατική χορηγία προς τα κόμματα είναι ακόμη μεγαλύτερη. Διότι στα €6,7 εκατ. τα οποία αναφέρθηκε ο υπουργός Οικονομικών πρέπει να προστεθούν ακόμη €4,5 εκατ. τα οποία καλύπτουν τους μισθούς των 101 κοινοβουλευτικών συνεργατών κομμάτων και βουλευτών. Άρα η συνολική δαπάνη του κράτους προς τα κόμματα ανέρχεται σε €11,2 εκατ. Άρα, το συνολικό ποσό ανά πενταετία εκτοξεύεται στα €56 εκατ.!
Από εκεί και πέρα, άκρως υποκριτική είναι η στάση των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Το 2018, εντελώς στα μουλωχτά, ώστε να μην πάρει χαμπάρι ο λαός και αντιδράσει, αύξησαν την κρατική χορηγία με τον τρόπο που περιγράφει ανωτέρω ο Κ. Πετρίδης. Δηλαδή, ενσωμάτωσαν στην χορηγία την οποία έπαιρναν μέχρι τότε (€4,2 εκατ.) την ειδική χορηγία για τις προεδρικές εκλογές (€2,5 εκατ.) ανεβάζοντάς την στα €6,7 εκατ.
Προσέξτε, όμως, πού βρίσκεται ο εμπαιγμός. Μέχρι το 2018 τα κόμματα λάμβαναν την ειδική χορηγία των €2,5 εκατ. μόνο δύο φορές ανά πενταετία, στις βουλευτικές και τις προεδρικές εκλογές που συνέπιπταν εντός της πενταετούς θητείας των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Με την τροποποίηση του 2018, όμως, παίρνουν τα €2,5 εκατ. κάθε χρόνο. Άρα, στην πενταετία επωφελούνται €7,5 εκατ. επιπλέον!
Άκρως θλιβερή και η στάση της κοινωνίας. Σήμερα πολλοί εκπλήττονται. Η στήλη είναι υποχρεωμένη να υπενθυμίσει τι φώναζε το 2018 σε τρία διαφορετικά άρθρα. Στις 9/2/2018 επισημαίναμε: «Αυξημένη κατά €2,5 εκατ. είναι η κρατική χορηγία για το έτος 2018 που μοιράστηκαν προ ημερών τα κοινοβουλευτικά κόμματα… Η αύξηση της κρατικής χορηγίας είναι απότοκο παρασκηνιακής συμφωνίας με το Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο δεν χαλάει χατίρι στους αρχηγούς των κομμάτων… Το ίδιο ποσό, δηλαδή €6,6 εκατ., μοιράστηκαν και πέρυσι τα κοινοβουλευτικά κόμματα με τη διαφορά, όμως, ότι το ποσό των €2,5 εκατ. καταβλήθηκε ως έκτακτη κρατική χορηγία λόγω προεδρικών εκλογών. Για φέτος, αντί να αφαιρεθεί το συγκεκριμένο ποσό, ενσωματώθηκε στο συνολικό ποσό της τακτικής κρατικής χορηγίας… Η πρόκληση κορυφώνεται εξαιτίας του γεγονότος ότι αυτή η αύξηση των €2,5 εκατ. δόθηκε στα μουλωχτά. Μπας και το πάρει χαμπάρι ο λαός προεκλογικά και τα πάρει στο κρανίο».
Δυστυχώς, όμως, ουδείς τότε αντέδρασε. Οι αρχηγοί των κομμάτων ποιούσαν τη νήσσα. Οι συνήθως φωνακλάδες βουλευτές το ίδιο. Οι σημερινοί υποψήφιοι Πρόεδροι αδιαφορούσαν, αφού τότε, προφανώς, δεν ονειρεύονταν να είναι υποψήφιοι. Οι ψηφοφόροι σίγησαν, ασχέτως, του ότι είναι τα δικά τους χρήματα που μοιράζονται με τέτοιο ασύδοτο τρόπο…
Το προσπέρασαν, όπως προσπερνούσαν και το γεγονός ότι στα πρώτα σκληρά χρόνια του μνημονίου, των ανέργων, των δεινοπαθούντων και των κοινωνικών παντοπωλείων, ο Χάρης Γεωργιάδης το έπαιζε σκληρός. Αποκόπτοντας επιδόματα που αφορούσαν ευάλωτες ομάδες της κοινωνίας. Απορρίπτοντας λογικά αιτήματα ομάδων εργαζομένων. Δεν τόλμησε ποτέ, όμως, να ακουμπήσει έστω κι ένα σεντ από τις χορηγίες που κάθε χρόνο μοίραζε απλόχερα στα κόμματα!
Όσο εκτεθειμένος είναι ο Γεωργιάδης, άλλο τόσο είναι και ο Πετρίδης. Διότι μπορεί σήμερα να κουνάει το δάκτυλο στα κόμματα αφού το μείζον θέμα είναι γιατί δεν απέκοψε την επιπρόσθετη χορηγία των €2,5 εκατ. από κάθε χρόνο που δεν υπάρχουν εκλογές. Αφού το ποσό αυτό δινόταν –έστω λανθασμένα- αποκλειστικά για τα έξοδα σε εκλογές, γιατί τα δίδει και σε χρονιές που δεν υπάρχουν εκλογές; Όταν ο Αβέρωφ καμώνεται ότι είναι ο σωτήρας της οικονομίας, γιατί δεν τραβάει το αφτί των υπουργών του σε τέτοια αναλγησία; Ποιος άραγε προώθησε παρασκηνιακά και στα μουλωχτά αυτήν την πρόκληση;
Τέλος, απέραντη υποκρισία διακρίνω και σε κάποιους εκ των υποψηφίων Προέδρων. Κάποιοι δεν φωνάζουν για το εξωφρενικό ποσό των €52 εκατ. (με τους μισθούς των συνεργατών) που συνολικά μοιράζονται τα κόμματα σε μια πενταετία αλλά γιατί δεν δίδουν και σε ανεξάρτητους υποψήφιους. Ανέμενα αυτό να ήταν το κύριο ζήτημα. Ανέμενα να ακούσω τους υποψηφίους να δεσμεύονται ότι θα περιορίσουν την τεράστια πρόκληση. Μόνο ο Δημητριάδης είπε ότι αν εκλεγεί θα συζητήσει με τα κόμματα περιορισμό.
Κρίμα…
