Οι τουρκικές απειλές έναντι της Ελλάδος και κατ’ επέκταση και της Κύπρου είναι γεγονός με διάρκεια οκτώ εβδομάδων. Σημειώνουμε, ότι μια τέτοια, διαρκής λεκτική ένταση εκ μέρους της γείτονος χώρας συνέβη έναν αιώνα πριν κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν επισημαίνεται στα πλαίσια της λεγόμενης κινδυνολογίας, αλλά σίγουρα τα πράγματα είναι σοβαρά. Η εντατικοποιημένη τουρκική προκλητικότητα εξυπηρετεί δυο στόχους του Recep Tayyip Erdogan: Πρώτον, επιδιώκουν δια της απειλής να σύρουν την Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων -υπενθυμίζουμε ότι οι Τούρκοι αξιωματούχοι επαναλαμβάνουν την πρόκληση για στρατιωτική επίθεση στην Ελλάδα και μάλιστα επισημαίνουν ότι αυτό θα γίνει ένα βράδυ με αναφορές στην εισβολή του 1974– και δεύτερον, τη συσπείρωση των ψηφοφόρων του Erdogan, καθώς το μόνο ενδιαφέρον, τουλάχιστον για τον ίδιο, είναι το ζήτημα της έντασης με την Ελλάδα, κάτι που φέρνει μαζί του τον εθνικισμό. Εν πολλοίς, μέχρι και τις εκλογές στην Τουρκία, η ένταση με την Ελλάδα θα κλιμακώνεται για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης.
Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι από τη μια πλευρά, η πάγια στρατηγική της Τουρκίας για διαπραγμάτευση και η συζήτηση εφ’ όλης της ύλης με την Ελλάδα ταιριάζει με τους εκλογικούς στόχους του Erdogan και από την άλλη, ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος προσπαθεί να διατηρήσει τις ισορροπίες με τις ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, ζητά επίμονα την πώληση των αμερικανικών F-16 στην Τουρκία, ωστόσο, δεν κρύβει ότι σκοπεύει να τα χρησιμοποιήσει εναντίον της Ελλάδος. Ενώ λοιπόν απειλεί, εντατικοποιεί το οπλικό του επιχείρημα. Η αντίφαση αυτή, ίσως και να αποτελεί έναν από τους λόγους, που η παρούσα κρίση παραμένει σε λεκτικό επίπεδο. Βέβαια, το βασικό ερώτημα του πολέμου ή ενός θερμού επεισοδίου παραμένει. Όπως έχουμε επαναλάβει και αλλού, ο στόχος του Erdogan δεν είναι το θερμό επεισόδιο με την Ελλάδα. Ωστόσο, επιμένει σε αυτό στηριζόμενος στο ενδεχόμενο του πρώτου πλήγματος από την ίδια την Ελλάδα. Άλλωστε, αυτό τον σκοπό εξυπηρετεί η αντιστροφή της πραγματικότητας τόσο από τον Recep Tayyip Erdogan, όσο και από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu επαναλαμβάνοντας ότι η Ελλάδα απειλεί την Τουρκία και την απειλεί διότι εξοπλίζει τα ανατολικά νησιά του Αιγαίου -που απειλούνται από την Τουρκία, αλλά αυτό είναι κάτι που προφανώς οι Τούρκοι αξιωματούχοι αγνοούν- και επειδή ακριβώς η Ελλάδα απειλεί την Τουρκία, εκείνη είναι υποχρεωμένη να λάβει μέτρα. Αυτή η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας αποτελεί μια σοβαρή προσπάθεια εσωτερικής κατανάλωσης στην Τουρκία, η οποία θέτει την Ελλάδα στη θέση του θύτη και την Τουρκία στη θέση του θύματος.
Εν κατακλείδι, τόσο ο Τούρκος ΥΠΕΞ, όσο και ο Τούρκος πρόεδρος, προσπαθούν να καλλιεργήσουν το κατάλληλο κλίμα στην Τουρκία εν μέσω προεκλογικής περιόδου, έτσι ώστε να διατηρούν κινητοποιημένο το εκλογικό σώμα με τη συμβολή της ψυχολογίας, η οποία καλεί το δίκιο με το μέρος του επιτιθέμενου˙ γι’ αυτό και κατά την Τουρκία, η Ελλάδα πρέπει να συμμορφωθεί, αλλιώς θα αναγκαστεί η ίδια να τη συμμορφώσει. Επομένως, οι ευθείες απειλές είναι πραγματικότητα, είναι γεγονός. Σε αυτό το σημείο, να υπενθυμίσουμε ότι το 1967, η Χούντα απέσυρε την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο φοβούμενη έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. Τόσο τα γεγονότα του 1967, όσο και η εισβολή του 1974, δεν θα επαναληφθούν, τουλάχιστον, εξαιτίας μιας δεύτερης αποστρατιωτικοποίησης ελληνικών νησιών. Αυτή είναι και η απάντηση της στρατιωτικής και πολιτικής διπλωματίας έναντι της συνεχιζόμενης τουρκικής προκλητικότητας.
*Πολιτικός επιστήμων, επικεφαλής της IS Pegasus Coaching & Consulting Ltd
