Αφού λοιπόν «επανενώσαμε» και «απελευθερώσαμε» την Κύπρο από την τουρκική κατοχή βρήκαμε τώρα τον χρόνο να ασχοληθούμε με τη «σεξουαλική δια-παιδαγώγηση» των νέων.
Ουδέποτε ασχοληθήκαμε σοβαρά με τα προβλήματα της νεολαίας τα οποία επιμελώς εκμαύλισαν (διέφθειραν) τα πολιτικά κόμματα. Η νεανική παραβατικότητα καθημερινά οξύνεται όταν οι μαθητές πυρπολούν και καταστρέφουν σχολικές αίθουσες και προβαίνουν σε σωρείαν άλλων παρομοίων ενεργειών.
Τρίζουν τα κόκκαλα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και του Πετράκη Γιάλουρου.
Περίπτωση να δοθεί νέα πνοή στον τόπο δεν υπάρχει εξού και οι Τούρκοι ανενόχλητοι εδραιώνουν τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής, ενώ συνεχώς δημιουργούν και νέα, για παράδειγμα περίφραξη περιοχής της Καρπασίας από τον Άγιο Φίλωνα (Ουρανία, Αφέντρικα) μέχρι το Ακρωτήριο του Αποστόλου Ανδρέα.
Αποστολή νέου «πρέσβη» της Άγκυρας στην κατεχόμενη Λευκωσία σε ρόλο Gauleider, επίσκεψη Αντιπροέδρου Αφρικανικής χώρας μέσω του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου, δημιουργία ναυτικής βάσης στο Μπογάζι (Τρικώμου), μετατροπή του παράνομου αεροδρομίου του Λευκονοίκου και στρατιωτικό – πολεμικό αεροδρόμιο και άλλα πολλά.
Τώρα ο Ερσίν Τακάρ αφού πέτυχε την αποδοχή της ούτω καλουμένης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» ως «παρατηρητού» στη διάσκεψη των μουσουλμανικών – τουρκόφωνων κρατών, κομπάζει ότι θα μετατρέψει την κατεχόμενη Αμμόχωστο σε «πολιτιστική πρωτεύουσά τους».
Μα είναι γνωστό και διεθνώς παραδεκτό ότι οι Τούρκοι θεωρούνται ως ένας λαός χωρίς πολιτισμό και για τούτο προσπαθούν να επιβληθούν σε όλες τις περιπτώσεις με τη βία σε αντίθεση με τους Έλληνες που από όπου πέρασαν διά μέσου των αιώνων άφησαν μνημεία πολιτισμού και τέχνης.
Οι διεκδικούντες την Προεδρεία της Κυπριακής Δημοκρατίας στις προσεχείς προεδρικές εκλογές δεν πρόκειται τηρουμένων φυσικά πάντοτε των αναλογιών να διαδραματίσουνε ρόλο Νέλσον Μαντέλα, Μαχάτμα Γκάντι, Χο Τσι Μινχ ή Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Συνεπώς ούτε «επανένωση» μήτε «απελευθέρωση» θα υπάρξει αλλά μάλλον εδραίωση της κατοχής νοουμένου ότι η Τουρκία ουδέποτε απέκρυψε τις προθέσεις της με την πολιτική της ούτω καλουμένης «γαλάζιας πατρίδας» που στην περίπτωση της Κύπρου εννοούσε τη μετατροπή της «βιλαέτι» (επαρχία) μιας σύγχρονης νεοθωμανικής «αυτοκρατορίας».
Οι διακηρύξεις περί δημιουργίας «κυβέρνησης εθνικής ενότητος» κλπ. είναι λόγια του αέρα.
Δεδομένων των προγραμματικών δηλώσεων των υποψηφίων μάλλον «κυβέρνηση διχονοίας» καθίσταται δυνατή.
Προϋπόθεση ενότητας υπάρχει μόνον με τη δημιουργία ενός ενιαίου συμπαγούς, αντικατοχικού, απελευθερωτικού μετώπου το οποίο θα έπρεπε να εγκαθιδρυθεί την επομένη της τουρκικής εισβολής.
Αντ’ αυτού υπογράψαμε τις ούτω καλούμενες «συμφωνίες υψηλού επιπέδου» Μακαρίου-Ντενκτάς (19/2/1977) και Κυπριανού-Ντενκτάς (19/5/1979) γνωστές ως «συμφωνίες κορυφής» με τις οποίες αποδεχθήκαμε έμμεσα τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής και την Βρετανικο-τουρκικής προέλευσης «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (Δ.Δ.Ο.)» και στη συνέχεια με την υποβολή «χάρτου για το εδαφικό» αποδεχθήκαμε έμμεσα και τη διχοτόμηση.
Με αυτά τα εθνικώς απαράδεκτα ολισθήματα ούτε και Πανεθνική ενότητα του Ελληνισμού δύναται να υπάρξει προς αντιμετώπιση της καθημερινά αυξανόμενης τουρκικής επιθετικότητας και απειλών.
*Gauleider: Επί ναζιστικού καθεστώτος ο επί κεφαλής μιας Διοικητικής Περιφέρειας.
*Πρώην συνδικαλιστής
