Πριν τρεις μέρες, καθώς γίνονταν οι προετοιμασίες για την κηδεία του έκπτωτου βασιλιά της Ελλάδας, ο συγγραφέας και πανεπιστημιακός, Νικόλας Σεβαστάκης, ανέλυε στη Lifo πως το στέμμα δεν είναι παρά μια αδρανής φαντασίωση. «Τα άτομα των δημοκρατικών καιρών», έγραφε, «νιώθουν ζήλια ή φθονούν που και που τις “αριστοκρατίες”. Δεν αισθάνονται όμως κανένα δέος ούτε θα ήθελαν να έχουν από πάνω τους πραγματικούς μονάρχες. Όχι τουλάχιστον σε χώρες που τραυματίστηκαν ιστορικά ή που δεν είχαν, έτσι κι αλλιώς, ανθεκτικές δομές με ευγενείς και κοινωνικές ιεραρχίες… Σήμερα, στους νεότερους, στα παιδιά αυτού του αιώνα, τα βασιλικά πράγματα είναι η Μέγκαν και ο Χάρι, το “Crown”, κάποια αυτοκίνητα, κάποιοι άνθρωποι που μοιάζουν πολύ πλούσιοι και ζουν όπως πρέπει να ζουν οι υπερπλούσιοι του κόσμου μας».
Άλλο η διανόηση όμως κι άλλο η πραγματικότητα. Χθες, ημέρα της κηδείας του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, χιλιάδες άνθρωποι σχημάτισαν ουρά έξω από το μητροπολιτικό ναό Αθηνών για να απευθύνουν το ύστατο χαίρε στον θανόντα. Τυλιγμένοι με σημαίες, ντυμένοι με παραδοσιακές στολές, υψώνοντας φωτογραφίες με την πρώην βασιλική οικογένεια, κρατώντας σημαίες με βασιλικά σύμβολα και οικόσημα, έχοντας τυπώσει φυλλάδια στα οποία αναγραφόταν «αθάνατος» και επευφημώντας τα μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας. Κι όλοι αυτοί δεν ήταν άτομα μιας κάποιας ηλικίας που έζησαν επί βασιλικών καιρών, αλλά πολλοί ήταν αγέννητοι.
Μπορεί κάποιος να πει πως σε μια χώρα 9 εκατομμυρίων το να υπάρχουν δέκα χιλιάδες γραφικοί που νοσταλγούν βασιλικούς καιρούς θρηνώντας έναν άνθρωπο που δεν απολογήθηκε ποτέ για την στήριξη της χούντας, δεν πρέπει να ξενίζει. Έτσι είναι άραγε; Πρόκειται απλά για ένα πλήθος ανθρώπων που έχουν ξεμείνει σε κάποιο παρελθόν; «Τα συναισθήματα είναι άταφα πουλιά -γράφει ο Σεβαστάκης- κι όσο κι αν πολλά σιγοσβήνουν στο πέρασμα του χρόνου. Σε ένα τμήμα του λαού (και σε κάποιες ηλικίες ικανές για ενθυμήσεις) επιζεί μια ιδέα. Είναι όμως θολή, ευσυγκίνητη και εύκολα μπορεί και υποκαθίσταται από κάποιον ισχυρό πρωθυπουργό που είναι η δική μας εκδοχή “μονάρχη”».
Κι οι νεαροί; Αυτοί τι ακριβώς σκέφτονται; Τι τους ωθεί να θέλουν βασιλιάδες, με αυλικούς, πριγκίπισσες και πριγκιπόπουλα; Μια εκδοχή λέει πως για αυτούς οι γαλαζοαίματοι δεν είναι παρά celebrities που περιφέρουν τη γοητεία τους, την οικογενειακή ζωή και τα σκάνδαλα τους στα κοσμικά των περιοδικών και στις ιστοσελίδες, χωρίς πολιτική τοποθέτηση. «Για τις γενιές του TikTok και του Instagram έχει μεγαλύτερη σημασία ότι ο τάδε εγγονός του Κωνσταντίνου είναι “ωραίος” απ’ όσο όλες αυτές οι συζητήσεις για τον ρόλο του παππού του στην Ιστορία». Είναι τόσο αθώα τα πράγματα όμως;
