Τα πιο αυθαίρετα κομματικά βαφτίσια έγιναν από την κυβέρνηση Αναστασιάδη όταν το 2015 αποφάσισε να βαφτίσει το αεροδρόμιο Λάρνακας με το όνομα του Γλαύκου Κληρίδη. Αυθαιρεσία, διότι δεν ήταν την πολυκατοικία του ΔΗΣΥ, που βάφτισαν, ήταν το κεντρικό αεροδρόμιο της χώρας και γι΄ αυτό θα έπρεπε να είχαν λόγο όλοι για κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον, να γινόταν διαβούλευση με όλα τα κόμματα, αν θεωρήσουμε ότι τα κόμματα εκπροσωπούν ακόμα το λαό.
Το ΑΚΕΛ θύμωσε πολύ τότε. Και αρνήθηκε να παραστεί στην τελετή μετονομασίας «ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στη μονομερή, αυταρχική απόφαση της κυβέρνησης Αναστασιάδη-Συναγερμού, να επιχειρήσει να μετατρέψει τον ιστορικό ηγέτη της Συναγερμικής δεξιάς, σε Εθνικό ηγέτη του κυπριακού λαού». Είχε το δίκαιο του το ΑΚΕΛ. Διότι, ως γνωστό, μπορεί οι συναγερμικοί να θεωρούν τον Κληρίδη, εθνάρχη τους, αλλά δεν επιτρέπεται να επιχειρούν να τον μετατρέψουν σε εθνάρχη του γένους, επειδή τυγχάνει να κυβερνούν.
Τώρα με τις περιπέτειες στο Γέρι, επανέρχεται ως άλλη μια κομματική αυθαιρεσία η πολιτική με τα βαφτίσια, που άλλους ικανοποιεί κι άλλους εξοργίζει. Ικανοποιεί τους «οπαδούς» και εξοργίζει τους «εχθρούς» που πάνε και σπάνε ή λερώνουν με μπογιάδες τις πινακίδες. Τους εξοργίζει; Ή, απλώς, ξυπνάει μερικών τον χουλιγκανισμό του άμυαλου, που έχουν μέσα τους ούτως ή άλλως;
Φυσικά δεν συγκρίνεται η ονομασία ενός δρόμου με την ονομασία ενός αεροδρομίου, αλλά όπως και νάχει, σημασία έχει ότι πρέπει να τελειώνουμε με αυτές τις κομματικές αυθαιρεσίες. Ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε τα δημαρχεία επιτρέπεται να συνεχίζουν τα βαφτίσια αγνοώντας και τον λαό και την ιστορία. Ειδικά όταν μιλάμε για τα ονόματα σύγχρονων πολιτικών, κομματικών αρχηγών, που είναι ακόμα νωπή η παρουσία τους και μπορεί να έχουν φανατικούς οπαδούς αλλά δεν έχουν καθολική αποδοχή, όπως έχουν ιστορικές προσωπικότητες, που δεν συμμετείχαν στο σύγχρονο πολιτικό γίγνεσθαι κι έχουν καταταχθεί από την ιστορία στις σελίδες και στις τιμές που τους αξίζουν.
Στις περιπτώσεις δρόμων, όπου το πάνω χέρι το έχει το εκάστοτε δημοτικό συμβούλιο, τι θα συμβεί αν στις επόμενες δημοτικές εκλογές υπάρχει πλειοψηφία συμβούλων που «αντιπαθούν» τον Χριστόφια; Θα αποφασίσουν ότι αλλάζουν το όνομα του δρόμου για να ικανοποιήσουν όσους αντιδρούν; Και αν η επόμενη κυβέρνηση είναι του ΑΚΕΛ, μπορεί να αλλάξει το όνομα του αεροδρομίου και να το βαφτίσει αεροδρόμιο Δημήτρης Χριστόφιας; Γιατί όχι; Αφού οι άλλοι αυθαίρετα το βάφτισαν και οι επόμενοι το ίδιο αυθαίρετα μπορούν να το ξαναβαφτίσουν.
Αυτά είναι τα συστατικά της δημοκρατίας μας. Δεν είναι οι αρχές, οι κανόνες, ούτε κάποιο πλαίσιο ηθικής, αλλά τα κόμματα και η έπαρσή τους. Που κάνει τους αρχηγίσκους να πιστεύουν ότι όταν αναλαμβάνουν να κυβερνήσουν για μια πενταετία περνά στην κυριότητα τους η Κύπρος με τα υπάρχοντα της και το λαό της και δικαιούνται να παίρνουν αυθαίρετες κομματικές αποφάσεις στο όνομα του κράτους. Όπως παρομοίως σε τοπικό επίπεδο οι δήμοι και οι κοινότητες.
Ο Δήμος Γερίου, για παράδειγμα, που ήθελε να αλλάξει το όνομα ενός δρόμου, θα έδινε ηχηρό παράδειγμα για το τι πρέπει να γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά θα είχε και την έξωθεν καλή μαρτυρία, αν έκανε ένα τοπικό δημοψήφισμα. Όπως και όλα τα άλλα δημοτικά συμβούλια, που αποφασίζουν να βαφτίζουν ή να μετονομάζουν δρόμους επειδή έτσι έκοψεν ο νους κάποιου δήμαρχου ή μερικών δημοτικών συμβούλων. Οι δημότες που ζουν σε αυτούς τους δρόμους έχουν δικαίωμα να εκφράζουν τη γνώμη τους και πρέπει αυτό το δικαίωμα να τους αναγνωρισθεί.
Δημοκρατικά, για να εξηγούμαστε, όχι καταστρέφοντας πινακίδες. Γιατί αν είναι έτσι, δεν θα κάναμε άλλη δουλειά. Άλλοι, θα κατέστρεφαν του Γρίβα, άλλοι του Μακάριου, του Τάσσου, του Σπύρου, του Γλαύκου κι άλλοι του Γκεόργκι Δημητρώφ. Ναι, έχουμε και τέτοιο δρόμο στη Λευκωσία επειδή κάποιοι άλλοι αυθαιρέτησαν πριν πολλά χρόνια! Με το όνομα του πρώτου κομμουνιστή πρωθυπουργού της Βουλγαρίας και ηγέτη της Τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνούς, και υπάρχει μέχρι σήμερα, έστω κι αν στη Βουλγαρία, οι Βούλγαροι κατέστρεψαν το μαυσωλείο του μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1999. Εμείς ακόμα θέλουμε να κτίζουμε μαυσωλεία…
