Ακόμα λίγο θα μας το πουν εντελώς ξεκάθαρα οι εργοδοτικοί σύνδεσμοι: Δεν νοείται κάποιοι εργαζόμενοι να παίρνουν ΑΤΑ, έστω τη μισή, και κάποιοι άλλοι να μην παίρνουν τίποτε. Είναι αδικία. Και πρέπει να σταματήσουν να την παίρνουν και αυτοί που την παίρνουν. Για να αρθεί η αδικία!
Επαναλαμβάνουν πως την ΑΤΑ τη δικαιούται ένα «μικρό» ποσοστό εργαζομένων. Υποτίθεται οι προνομιούχοι εργαζόμενοι. Όχι, αγαπητοί. Την ΑΤΑ τη δικαιούνται όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως μισθού. Διότι δεν είναι αύξηση, είναι αποζημίωση (αποκατάσταση) της απώλειας που έχουν από τις ψηλές τιμές. Και βάσει της συμφωνίας των κοινωνικών εταίρων, τη δικαιούνται μόνο όταν έχει προηγηθεί ανάπτυξη τον προηγούμενο χρόνο. Άρα, δεν αξιώνει κανείς ΑΤΑ όταν η οικονομία συρρικνώνεται. Αφήστε κατά μέρος τις κλάψες. Τη μια μέρα σιγοντάρετε την Κυβέρνηση που κατάφερε να έχουμε το πιο ψηλό ποσοστό ανάπτυξης από όλη την ΕΕ και λιβανίζετε συλλήβδην τον επιχειρηματικό κόσμο που πάντα τα καταφέρνει και μας ξελασπώνει, αλλά την άλλη μέρα, όταν είναι να συζητηθεί η αποκατάσταση δικαιωμάτων των εργαζομένων, καλή ώρα η αποκατάσταση μισθών από τη διάβρωση του πληθωρισμού, όλα ξαφνικά γίνονται «μαύρα και γέρημα» και… δεν αντέχει άλλες δοκιμασίες η οικονομία.
Είναι, ναι, αδικία ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα να μην παίρνει ΑΤΑ. Δεν την παίρνει, όμως, επειδή δεν του τη δίνουν κάποια μέλη των εργοδοτικών συνδέσμων. Όχι επειδή δεν τη δικαιούνται.
Χθες, μιλώντας στον Alpha, ο υπουργός Εργασίας είπε πως «δεν διεφάνη δυνατότητα σμίκρυνσης των διαφορών, που θα μου έδινε δυνατότητα υποβολής διαμεσολαβητικής πρότασης. (…) Μπορεί η μια πλευρά να άκουγε την πρόταση πιο καλά από την άλλη, αλλά δεν θα υπήρχε επιτυχία». Δηλαδή, να υποθέσουμε πως ο υπουργός δεν κατέθεσε πρόταση για να μην ικανοποιηθεί η μία από τις δύο πλευρές και να μην εκτεθεί αυτή που θα έλεγε όχι; Είναι αυτό ανάληψη ευθύνης; Η συμφωνία που έληξε προβλέπει 50% απόδοση ΑΤΑ. Και προβλέπει επίσης πως το 50% θα δίνεται ακόμα και αν η συμφωνία αυτή δεν αντικατασταθεί με άλλη συμφωνία. Συνεπώς, το 50% υπήρχε εξ αρχής στο τραπέζι και θα ήταν το χειρότερο σενάριο για τους εργαζόμενους αν ναυαγούσαν οι διαβουλεύσεις και το καλύτερο για τους εργοδότες.
Οι συντεχνίες ζήτησαν αρχικά 100% και μετά είπαν ας δοθεί κάποια αύξηση τώρα και προτείνετε, κ. υπουργέ, ένα χρονοδιάγραμμα μερικών ετών για να πάμε στο 100%. Και μιλάμε πάντα για χρονιές που προηγήθηκε ανάπτυξη. Και δεν ανταποκρίθηκαν οι σύνδεσμοι εργοδοτών. Και ο υπουργός ένιψε τα χείρας του και δεν κατέθεσε πρόταση για κάποια αύξηση του 50%, για να μην εκθέσει, μάλλον, για αδιαλλαξία την πλευρά των εργοδοτών, στην οποία εκ των πραγμάτων βρισκόταν η μπάλα.
