Το ερώτημα ξεκίνησε μέσα μου από ένα πιο γενικό: Τι είναι αυτό που κάνει το μεγαλύτερο κακό στη Δημοκρατία; Έχω κι άλλα πολλά. Και εκτός από το να τα σκέφτομαι, να στοχάζομαι, να κάνω διάλογο με τον εαυτό μου και, βεβαίως, να γεμίζω ένα αρχείο στο λάπτοπ με σημειώσεις, τα «δοκιμάζω», αυτά τα ερωτήματα, σε φίλους και φίλες, που επίσης έχουν την ίδια με μένα λόξα να σκεφτόμαστε!
Όλοι (εμείς οι λίγοι, δηλαδή!) συμφωνούμε ότι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχουμε προς την Δημοκρατία μας είναι ο βαθμός στον οποίο δεν μοιραζόμαστε μια κοινή βάση για τα αυτονόητα πράγματα και γεγονότα. Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει όλοι να πιστεύουμε τα ίδια πράγματα, αλλά τουλάχιστον στο «καλό» και «κακό» να μπορούμε όχι μόνο να συμφωνούμε, αλλά και να το δείχνουμε με τις πράξεις μας. Αυτό που λέμε «κοινή βάση», έχω όλο και πιο πολύ την αίσθηση ότι στον τόπο μας δεν υπάρχει. Προφανώς, εννοώ την «κοινή βάση» στα καλά και έντιμα πράγματα. Γιατί στα «λοξά», δυστυχώς, η… συναίνεση είναι μεγάλη!
Η είδηση που συζητείται πολύ από την ομιλία του Έλληνα πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη κατά τη 5θήμερη συνεδρία στη Βουλή για τον Προϋπολογισμό του 2023 είναι ότι: Από Φεβρουάριο και για 6 μήνες το κράτος θα καλύπτει το 10% των αγορών κάθε νοικοκυριού για τρόφιμα. Αφορά εισοδήματα 24.000/ζευγάρι+ 5.000 ανά παιδί. Μηνιαίο όριο αγορών 220 ευρώ και επιπλέον 100 ευρώ για κάθε μέλος, έως 1.000 ευρώ.
Έχει πολλές διαστάσεις αυτή η είδηση. Πρώτον, υπάρχει πράγματι πολύς κόσμος που, λόγω της ακρίβειας που προέκυψε ως αποτέλεσμα του πολέμου του Πούτιν στην Ουκρανία, δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα. Ο βαθμός δυσκολίας διαφέρει από νοικοκυριό σε νοικοκυριό, όπως και από χώρα σε χώρα. Όταν λέμε ότι δυσκολευόμαστε εμείς, προφανώς δεν εννοούμε το ίδιο πράγμα που βιώνουν οι κάτοικοι των 5 «πιο πεινασμένων» χωρών του κόσμου αυτή τη στιγμή, που είναι η Αιθιοπία, η Υεμένη, το Νότιο Σουδάν, η Σομαλία και το Αφγανιστάν.
Δεύτερον, οι «δηλώσεις εισοδήματος» στην Ελλάδα εξακολουθούν σε μεγάλο βαθμό να είναι πλασματικές. Είναι πολλοί εκείνοι που βγάζουν περισσότερα απ’ όσα δηλώνουν, και αρκετοί από αυτούς διάγουν βίον άνετον, και που βεβαίως θα σπεύσουν να πάρουν και το βοήθημα.
Τρίτον, αυτό το μέτρο, στην δική μου την κρίση και λαμβανομένου υπόψιν ότι απευθύνεται σε ένα τεράστιο τμήμα του πληθυσμού, δεν λέγεται «βοήθημα», αλλά «ψηφοθηρία».
Εδώ, οι σοβαροί πολιτικοί επιστήμονες θα σου πουν ότι δεν πάς να παίξεις λαϊκισμό στο γήπεδο του αντιπάλου σου, που είναι σε αυτό πολύ καλύτερος από σένα. Είναι, για να το πω και… μουντιαλικά, σαν να πηγαίνεις στο γήπεδο μιας ομάδας που παίζει φουλ επίθεση, και να παίξεις φουλ επίθεση και εσύ. Θα σου κάνει την άμυνά σου σουρωτήρι.
Μιας και τόφερε η κουβέντα, είπε ο μέγας λαϊκιστής, Αλέξης Τσίπρας: «Όσο ήμουν πρωθυπουργός δεν πήγα ποτέ στο γήπεδο, αν και είμαι φίλος του ποδοσφαίρου. Πήγα μόνο μία φορά στο παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδος με την Βοσνία και κερδίσαμε».
Υστερόγραφο: Εκείνο το παιχνίδι Ελλάδας-Βοσνίας έληξε ισόπαλο!
Πρόταση για βιβλίο: Στέλιου Ράμφου, σύγχρονου φιλοσόφου, η εργασία του οποίου, όπως λέει ο ίδιος, επικεντρώνεται «στην ερμηνευτική του ελληνισμού, με ιδιαίτερη έμφαση στην κατανόηση των πνευματικών χαρακτηριστικών που κληροδότησε το Βυζάντιο στην Νεώτερη Ελλάδα, η άγνοια των οποίων εμποδίζει την αυτοσυνειδησία μας». Το βιβλίο που προτείνω είναι το «Καλώς Άρχειν και Άρχεσθαι». Είναι μια «περιδιάβαση στα Πολιτικά του Αριστοτέλους, με νεοελληνικό επίμετρο», και κυκλοφορεί από τη σειρά Μούσες των εκδόσεων Αρμός. Ένα απόσπασμα, που πολύ θα ήθελα να το διάβαζαν πρωτίστως οι υποψήφιοι για τον προεδρικό θώκο της Κύπρου:
«Οι όροι της δημοκρατίας είναι πρώτα ηθικής τάξεως και δευτερευόντως φυσικής. Η δημοκρατία αναπνέει στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη, πατά δε σε αξίες καθολικές, όχι σε μερικότητες συμφερόντων οι οποίες μπορεί να υπάρχουν θεμιτά, είναι όμως τραγικό να κυβερνούν. Αυτή είναι η ‘’πολιτική’’ της ουσία, και αυτήν πρέπει να υπηρετούν οι θεσμοί και οι συμβολισμοί της».
Εικονογράφηση: Αλέξης Κυριτσόπουλος
