Για άλλες εκλογικές αναμετρήσεις θα λέγαμε πως είναι ήττα της δημοκρατίας το 30% συμμετοχής. Για την εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής όμως, για ανάδειξη του νέου Αρχιεπισκόπου, μπορεί κάποιος να πει πως δείχνει μια ωριμότητα. Αν και το 70% των πολιτών που είχαν δικαίωμα ψήφου και δεν μπήκαν στον κόπο να ψηφίσουν, δεν το έκαναν όλοι για τον ίδιο λόγο, αποτελεί μια ένδειξη της στάσης της κοινωνίας απέναντι στην Εκκλησία. Αν όχι της Εκκλησίας αυτής καθ’ αυτής, τουλάχιστον των αξιωματούχων της και των διαδικασιών που ακολουθεί.

Η πιο αισιόδοξη ανάγνωση θα ήταν η ερμηνεία πως η πλειοψηφία, αν όχι όλο το 70%, επιθυμεί ένα κοσμικό κράτος και όπως δεν θέλει τους ιεράρχες να αναμειγνύονται σε διάφορα ζητήματα, με τον ίδιο τρόπο κρατάμε και εμείς αποστάσεις κι αφήνουμε τους μητροπολίτες να κάνουν τη δουλειά τους όπως γνωρίζουν. Είναι σχήμα οξύμωρο όμως για μια βαθιά συντηρητική και σχεδόν θεοκρατική κοινωνία, να στέλνει τόσο ηχηρά μήνυμα διαχωρισμού Εκκλησίας και Κράτους. 

Πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι πως οι μητροπολίτες είναι τόσο μακριά από το λεγόμενο ποίμνιο και την πραγματική ζωή ώστε, πέραν από τους πολύ κοντινούς τους και τους φανατικούς, για τους υπόλοιπους όλοι οι ίδιοι μοιάζουν. Κι όποιος κι αν ανέλθει στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, την ίδια στάση θα τηρήσει: Για την Παιδεία, για τη θέση της γυναίκας, για τις αμβλώσεις, για τους ομοφυλόφιλους, για το περιβάλλον, για την εμπλοκή της Εκκλησίας στις επιχειρήσεις… Με το ίδιο θράσος με τον μακαρίτη τον προηγούμενο θα συνεχίσει κι ο επόμενος να κόβει δέντρα για να αναγείρει καθεδρικό κάτω από τον οποίο θα φροντίσει να φτιάξει τον τάφο του. 

Με την ίδια ασέβεια θα γκρεμίζει διατηρητέα κτίρια για να «εξωραΐσει» την περιοχή. Μπορεί να μην είναι το ίδιο αθυρόστομος για να προκαλεί, ωστόσο, η ουσία θα είναι η ίδια. 

Ο πιο ουσιαστικός λόγος όμως της αποχής, ενδεχομένως να είναι ο τρόπος εκλογής του Αρχιεπισκόπου. Η ψήφος του κοινού λίγο ρόλο θα παίξει. Οι ψηφοφόροι εκλέγουν τους τρεις τα ονόματα των οποίων θα τεθούν ενώπιον της Ιεράς Συνόδου, η οποία έχει τον τελικό λόγο. Κι ενώ έγινε τόσος προεκλογικός αγώνας, πρωτόγνωρος, με αφίσες, διαφημίσεις, διαδικτυακές πλατφόρμες, ακόμα και όσοι σε ασχολούνται πολύ με τα εκκλησιαστικά μπορούσαν να προβλέψουν τον επόμενο Αρχιεπίσκοπο. Ο οποίος θα γνωστοποιηθεί σε λίγες ώρες μετά από τα βυζαντινά παίγνια που ήδη έχουν αρχίσει. Γιατί λοιπόν να ψηφίζαμε;