Τρεισήμισι χρόνια μετά την έγκριση από τον κυπριακό λαό και την υπογραφή του σχεδίου Ανάν από τους Ελληνοκύπριους, τους Τουρκοκύπριους, την Ελλάδα, την Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι κάτοικοι του Κορμακίτη θα επέστρεφαν στο χωριό τους, υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση. Κατ’ ακρίβειαν, κατά τα τέλη του 2007, με την προϋπόθεση της δημιουργίας νέων οικισμών για τους τωρινούς κατοίκους (Τουρκοκύπριους και έποικους που θα παρέμεναν στο νησί). Συγκεκριμένα, το άρθρο 5 του μισοπεθαμένου σχεδίου Ανάν προέβλεπε ότι όσοι απ’ αυτούς διέθεταν επαρκή οικονομικά μέσα, θα εκκένωναν τις περιουσίες των Ελληνοκυπρίων το αργότερο ένα μήνα πριν τη συμφωνημένη ημερομηνία μεταβίβασης της διοίκησης της σχετικής περιοχής, «εκτός εάν το Συμβούλιο Μετεγκατάστασης αποφασίσει κατ’ εξαίρεση διαφορετικά». 

Αυτό το τελευταίο δεν ήταν φιλοσοφία μόνο του σχεδίου Ανάν, αλλά όλων όσων συμφώνησαν κατά καιρούς οι ηγέτες μας, κάθε συζήτησης για το εδαφικό και το περιουσιακό, κάθε διαπραγμάτευσης για χάρτες, αναπροσαρμογές και άλλα κουραφέξαλα. Σημειώνεται το παραπάνω, αφενός γιατί ήταν το μόνο ολοκληρωμένο σχέδιο που είχε ενώπιόν του ο κυπριακός λαός και αφετέρου γιατί ο μεγαλύτερος θιασώτης του είναι σήμερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Απερχόμενος και κουρασμένος, αλλά Πρόεδρος μέχρι τον Φεβρουάριο. Σημειώνεται επίσης γιατί προχτές, σε χαιρετισμό του στην ετήσια χοροεσπερίδα του Σωματείου «Κορμακίτης», εξέφρασε την ακόλουθη ευχή: «Ευλογημένη θα είναι η ώρα όταν θα δούμε και εύχομαι να βρίσκομαι εν ζωή για να δω ένα όραμα να πραγματώνεται, τα καραβάνια της επιστροφής». Και δεν ντράπηκε. 

Δεν ντράπηκε, όντας βέβαιος για τον εαυτό του, λαλίστατος και αρκετά έμπειρος για να αοριστολογεί απέναντι σε πρόσφυγες. Σε πρόσφυγες που τους τάζουν καραβάνια ήδη βαλτωμένα σε συνθήκες και μεταβατικά στάδια, από τα πολλά που έχει η λύση που ευαγγελίζεται ο Νίκος Αναστασιάδης, η λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Μιας λύσης που δημιουργεί πολίτες δεύτερης κατηγορίας, πολίτες που δεν δικαιούνται να ονειρεύονται ούτε καραβάνια επιστροφής ούτε τίποτε, μπροστά σε ένα κυπριακό απαρτχάιντ που θα δημιουργήσει. Μετά από τρεισήμισι χρόνια και αν, θα έβλεπε τα καραβάνια προς τον Κορμακίτη ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, τότε πρόεδρος του ΔΗΣΥ, και έδωσε τα ρέστα του για έναν τέτοιο συμβιβασμό.

Συμβιβασμό που περιγράφουν άψογα και οι τρεις «βασικοί» υποψήφιοι στα προγράμματά τους. Μοιραίοι και άβουλοι να προτάξουν κάτι διαφορετικό, αυτοεγκλωβίζονται σε έναν συμβιβασμό που υπέγραψαν και αποδέχτηκαν νεκροί ή συνταξιούχοι ηγέτες και ηγετίσκοι, συμβιβασμό που δεν περιέχει «ευλογημένες ώρες» ή «καραβάνια της επιστροφής», παρά μόνο ξέμπαρκους πολίτες μέσα στο χάος της μετάβασης, της αβεβαιότητας, της ανασφάλειας, του ρατσισμού. Κι αν ο Αναστασιάδης τα έκανε θάλασσα, πρώτα με το σχέδιο Ανάν και έπειτα, ως Πρόεδρος, με όσα μας φόρτωσε ως συμφωνηθέντα, οι Χριστοδουλίδης, Μαυρογιάννης και Νεοφύτου, μοιάζουν επαναλαμβανόμενες φάρσες, που φυσικά οδηγούν σε τραγωδίες. Οραματίζονται τον συμβιβασμό; Θέλουν να εκλεγούν για να υπογράψουν συμβιβασμό; Αυτή τη δόξα επιδιώκουν; Αυτό αξίζει στον κυπριακό Ελληνισμό; Δεν δικαιούμαστε να ζήσουμε στην Κερύνεια, στον Καραβά, στη Μόρφου, στη Λάπηθο, στην Καρπασία; Δεν δικαιούμαστε να ζήσουμε χωρίς «συμβούλια μετεγκατάστασης» και προϋποθέσεις, να ζήσουμε σαν άνθρωποι στα σπίτια των μανάδων και των γιαγιάδων μας;