Με αφορμή την ένοπλή ληστεία που έγινε το πρωί της Τρίτης στο κατάστημα της Rolex στο κέντρο Αθήνας, όπου οι δράστες έφυγαν με λεία 20 πανάκριβα ρολόγια, ξέσπασε ένας άτυπος πόλεμος στα σόσιαλ μίντια, όχι για την κλοπή, αλλά για το προϊόν. Υπενθυμίζω ότι τα περίφημα αυτά ρολόγια, όπως και αρκετά άλλα της ίδιας «υψηλής κατηγορίας», είναι περιζήτητα τα τελευταία χρόνια διότι, λόγω της έλλειψης ημιαγωγών και άλλων εξαρτημάτων εξαιτίας της κρίσης της πανδημίας και τώρα του πολέμου, «βγαίνουν» λίγα από την παραγωγή. Η μεγάλη ζήτηση έχει εκτοξεύσει τις τιμές και την αξία τους.

  Στο πρώτο tweet που διάβασα νωρίς χθες το πρωί, ερχόμενο μάλιστα από γιατρό – χειρουργό σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας, η χολή έρεε άφθονη. Απορούσε, ο γιατρός, για «τα φραγκάτα καραψώνια», όπως λέει, που «αγοράζουν ακόμα πανάκριβα Ρόλεξ, ενώ υπάρχουν καταπληκτικά smart watches με 120 ευρώ;». 

  «Μα πόσα χρόνια πίσω τους πηγαίνει ο νεοπλουτισμός τους και η κιτσαρία τους ;», καταλήγει ο λε μιζεράμπλ τουιτεράς, μη μπορώντας να καταλάβει ότι και τα δύο ρολόγια έχουν την αξία τους, όπως συμβαίνει και με χίλια άλλα πράγματα: Αυτοκίνητα, κουστούμια, σετ πιάτων και μαχαιροπίρουνων, ποικιλίες κρασιών, …, τι θέλει δηλαδή, να ’ναι όλα τουρλού-τουρλού;

  «Γιατρέ, να σου θυμήσω τη μαρξιστική διάκριση ανάμεσα στην αξία χρήσης και την ανταλλακτική αξία. Ε, τα Ρόλεξ είναι για τη δεύτερη», ήρθε η πρώτη απάντηση.

  «Γιατρέ ελπίζω να τρολάρεις. Τα Ρόλεξ και γενικά τα ρολόγια αυτής της κατηγορίας είναι κοσμήματα. Δεν τα φοράει κανένας για να κοιτάει την ώρα», ήρθε το δεύτερο.

  Έπειτα και το τρίτο, που αποδεικνύει και πόσοι… παντογνώστες κυκλοφορούν σ’ αυτό το τεράστιο διαδικτυακό οικόπεδο, όπου όλα τα φυτά ανθούν:

  «Εδώ έγκειται το λάθος σας.Fun fact: Μέχρι τα 70s, τα Rolex ήταν ρολόγια εργασίας για δύτες και στρατιωτικούς. Έγιναν status symbol από τους γιάπηδες των 80s. Ρολόγια – κοσμήματα είναι τα Α. Lange Sohne, Patek Philippe, Audemars Piguet, Richard Mille (Στοιχίζουν όσο 1 διαμέρισμα)». 

  Αυτά λοιπόν, ως πρώτη δόση! Καλημέρα σας και καλωσορίσατε στη χώρα όπου περισσότερο ασχολούμαστε κριτικά με τους άλλους, παρά με τον εαυτό μας.

  Είναι Πέμπτη σήμερα, του Δεκεμβρίου του 2022 η 22η ημέρα. 10 έμειναν ως τη νέα χρονιά, που ποιος ξέρεις τι θα μας φέρει;

  Αν μας έλεγε κάποιος, παραμονές των Χριστουγέννων πέρυσι, ότι στις αρχές του έτους ένας παρανοϊκός τύπος θα κήρυττε πόλεμο εναντίον της γειτονικής του χώρας, θα τον στέλναμε για εξέταση. Ήδη σήμερα, μετράμε 302 μέρες από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. 

  Τι Χριστούγεννα θα κάνουν εκεί οι άνθρωποι; Μέσα στην παγωνιά και στον φόβο; Δεν ξέρω. Η αξιοπρέπειά τους πάντως απέναντι στη βαρβαρότητα και το θάρρος με το οποίο υπερασπίζονται την πατρίδα τους, έχουν κερδίσει τον σεβασμό όλων των πολιτισμένων ανθρώπων του κόσμου. 

  Στα δικά μας εδώ στην Ελλάδα, όπως και στην Κύπρο όμως, φουλ προεκλογικές ατζέντες, με όλο το γνωστό πακέτο υποσχέσεων, παροχών, επιθετικών προσδιορισμών, δημοσκοπήσεων, από τις οποίες με ανησυχεί πιο πολύ το «2 και κάτι τοις εκατό» του διαβόητου Κασιδιάρη της πάλαι ποτέ Χρυσής Αυγής (σ.σ.: «ποτέ», φωνάζω εγώ!). Θέλημα λαού θα πει κάποιος. Ναι, αλλά όπως λέω και πιστεύω βαθιά, δεν έχει πάντα δίκιο ο πελάτης!…

  Υπάρχουν, όμως και ωραία πράγματα στη βιτρίνα της επικαιρότητας. Ο τουρισμός που φαίνεται πως αγαπάει και την χειμερινή Ελλάδα. Αλλά και η απόφασή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με την οποία καταδικάστηκε η Ελλάδα και δικαιώθηκε η Ντόρα Μπακογιάννη για τη μη άρση της ασυλίας του αλησμόνητου Πάνου Καμμένου προκειμένου να δικαστεί για την σε βάρος του μήνυση που είχε καταθέσει για εξύβριση και συκοφαντική δυσφήμιση – συγκεκριμένα, ο ακατάσχετος Καμμένος, έθιξε την αξιοπρέπεια της κας Μπακογιάννη και τη μνήμη του δολοφονημένου από την «17 Νοέμβρη» συζύγου της, Παύλου Μπακογιάννη. 

  Εκείνο που λέει λοιπόν, η απόφαση του ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, καμιά πολιτική ασυλία δεν σε καλύπτει όταν συκοφαντείς χυδαία οποιονδήποτε άνθρωπο. Τώρα, το πρόστιμο θα το πληρώσει η χώρα, αλλά τύποι σαν τον Καμμένο εύχομαι να μην ξεφυτρώσουν πάλι. Ούτε και να βρεθούν δήθεν προοδευτικοί πολιτικοί για να συμμαχήσουν μαζί τους προκειμένου να αναρριχηθούν στην εξουσία!