Η δημοσιοποίηση της ηρωικής απεργίας διανομέων φαγητού που εργοδοτούνται φαινομενικά από μεσάζοντες, υπό όρους των οποίων η νομιμότητα διερευνάται με μεγάλη καθυστέρηση από το Υπουργείο Εργασίας, επιτρέπει τη δημιουργία ελπίδας ότι σε αυτό τον ραγδαία αναπτυσσόμενο τομέα θα καταστεί δυνατή σύντομα η συνομολόγηση νόμιμων, αξιοπρεπών συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Που θα εφαρμόζονται, όμως. Διότι συλλογικές συμβάσεις έχουμε σε πολλούς κλάδους, αλλά δεν εφαρμόζονται όλες. Και πολλές φορές, εκεί που εφαρμόζονται, δεν εφαρμόζονται πλήρως. Στο όνομα μιας ευελιξίας που επικαλούνται πολλοί εργοδότες, η οποία είναι αλληλένδετη με την προάσπιση των δικών τους συμφερόντων, εις βάρος δικαιωμάτων των εργαζομένων. Όσο πιο «ευέλικτη» εμφανίζεται μια εργοδότηση, τόσο πιο απροστάτευτος είναι ο εργαζόμενος. Γι’ αυτό και η ΕΕ και το Ευρωκοινοβούλιο με κάθε ευκαιρία στηρίζουν την επέκταση της υπογραφής συλλογικών συμβάσεων σε όλους τους κλάδους. Διότι, όπου υποχωρεί ο θεσμός των συλλογικών συμβάσεων (όπως για παράδειγμα στην Κύπρο των τελευταίων χρόνων) αυξάνονται η εκμετάλλευση, η παρανομία και η εργασιακή φτώχεια.
Αυτή είναι η ουσία του ξεσπάσματος των διανομέων. Που δεν ζουν και εργάζονται σε χειρότερες συνθήκες από χιλιάδες άλλους εργαζόμενους στη διανομή φαγητού, έστω και αν η πλειοψηφία παρακολουθεί από απόσταση τους πρωτοπόρους και ελπίζει στην επιτυχία του αγώνα τους.
Όμως, ας μην συνδέσουμε την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης, τις συνθήκες δουλεμπορίου, την στέρηση νόμιμων δικαιωμάτων και ωφελημάτων, την παραχώρηση μισθών ή ωρομισθίων πείνας και την αναβίωση πρακτικών υποχρεωτικής καταβολής μίζας από εργαζόμενους σε κάποιους μεσάζοντες ή ατζέντηδες ή πράκτορες ή όπως αλλιώς θέλουν να λέγονται, ΜΟΝΟ με τους αλλοδαπούς διανομείς φαγητού. Συμβαίνουν παρόμοια, τα ίδια ή και χειρότερα και σε άλλους τομείς, των υπηρεσιών, των κατασκευών, της εστίασης, κλπ. Όχι βέβαια από όλους, αλλά ούτε και μεμονωμένα. Και αφορούν και χιλιάδες Κύπριους και κοινοτικούς πολίτες. Κυρίως νέους και γυναίκες.
Όπως γράψαμε και στην στήλη της Κυριακής, το Υπουργείο Εργασίας, η Κυβέρνηση, η Βουλή, τα κόμματα, οι συντεχνίες, τα ΜΜΕ ήξεραν εδώ και μήνες πολλά απ’ όσα απαράδεκτα συμβαίνουν, έστω σε αυτόν τον κλάδο. Τα συζήτησαν και τα εξέθεσαν σε κοινή θέα από τον Μάρτιο του ‘22, σε συζήτηση στη Βουλή, που προκάλεσαν το ΑΚΕΛ και το ΔΗΚΟ. Από τότε, ξανά στο περιθώριο και το θέμα και οι ταλαιπωρημένοι εργαζόμενοι.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι σημερινές δημόσιες παρεμβάσεις των συντεχνιών και του ΑΚΕΛ (δεν είδα ανακοινώσεις άλλων κομμάτων, ούτε ανακοινώσεις από τους τρεις επικρατέστερους υποψήφιους προέδρους, πέραν του επιτελείου Μαυρογιάννη) δεν θα σταματήσουν, μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας.
Και θα περιμένουμε να δούμε πώς στ’ αλήθεια θα εφαρμοστεί το διάταγμα για τον κατώτατο μισθό σε αυτόν και σε άλλους τομείς εργασίας.
