Πριν δέκα μέρες, ήταν απλώς οι «ντελιβεράδες» που ήρθαν στην ώρα τους και περιμέναμε με αγωνία όποτε τους χρειαζόμασταν. Κάποιοι ψάχναμε φιλοδωρήματα, άλλοι τα προσθέταμε στην εφαρμογή και δεν ξέραμε καν αν τους τα δίνουν οι μεσάζοντες που τους εργοδοτούν. Ήταν οι Πακιστανοί, οι Σριλανκέζοι, οι Σύροι, οι Νεπαλέζοι που τους σκεφτόμασταν μόνο όταν έβρεχε καταρρακτωδώς. Κάποιοι.
Ήταν παιδιά ενός κατώτερου Θεού που τους θεωρούσαμε και προύχοντες επειδή πληρώνονταν όσο δούλευαν –αν δούλευαν όλη μέρα, σκεφτόμασταν από τη θαλπωρή του καναπέ μας, θα έβγαζαν παραπάνω από τους βουλευτές. Δεν ασχολούνταν μαζί τους ούτε οι συντεχνίες ούτε φυσικά το υπουργείο Εργασίας, το οποίο όφειλε να ξέρει τι διάολο συμβαίνει με τόσους εργαζόμενους που εξυπηρετούν τόσες χιλιάδες πολίτες της Δημοκρατίας.
Και ξάφνου, εδώ και δέκα μέρες, ανακαλύψαμε την αδικία, η οποία δεν αντέχεται. Μείωση στη μείωση, σκοτεινές συμβάσεις, αποκοπή έως και 41% από τις απολαβές τους και όλα αυτά σε άθλιες συνθήκες εργασίας που δεν ήξερε (ή δεν ήθελε να ξέρει) ούτε το Υπουργείο ούτε η ΠΕΟ ούτε η ΣΕΚ. Κι ακόμα και σήμερα, δέκα μέρες απεργίας, υπάρχουν τεράστιες σκιές πάνω από τις συνθήκες εργοδότησης των διανομέων της Wolt, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι αλλοδαποί φοιτητές και αιτητές ασύλου. Τεράστιες σκιές γύρω από το πλαίσιο των συμφωνιών τους με τους μεσάζοντες εργοδότες ή με αυτούς που τους παίρνουν κουβαλητούς στην αγορά εργασίας.
Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας και Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων του Υπουργείου Εργασίας πρέπει να κινητοποιηθούν άμεσα, όχι μόνο για να παύσει η απεργία των διανομέων, αλλά για να εκδοθούν πορίσματα σχετικά με τις εταιρείες που εμπλέκονται σε αυτή την αδικία. Να καταγγελθούν για τη διαδικασία και το καθεστώς εργοδότησης, έστω και αν θεωρούν τους εργαζόμενους δήθεν «συνεργάτες» και να βρεθεί η άκρη γύρω από το «εμπόριο λευκής σαρκός» που διεξάγεται με τους αιτητές ασύλου και άλλους μετανάστες, οι οποίοι εγκλωβίζονται στα δίχτυα μιας φούσκας προς εξυπηρέτηση συγκεκριμένων ανθρώπων.
Οποιαδήποτε άλλη συζήτηση δεν χωρεί σε αυτή την αδικία που βιώνουν οι εργάτες της Wolt, οι προλετάριοι των καιρών μας. Χρειάζεται όλοι να δακτυλοδείξουμε τους υπαιτίους και να σταθούμε στο πλευρό των εργαζομένων, διότι το κεφάλαιο δεν ασχολείται με την καταγωγή του καθενός για να τον αφαιμάξει, δήθεν γιατί τον αντιμετωπίζει ως αφεντικό. Άλλωστε, αν σήμερα οι διανομείς είναι μόνο μετανάστες, αύριο θα είναι και Ελληνοκύπριοι, επίσης εργαζόμενοι υπό εκμετάλλευση: «Αυτοί έσκαβαν και δεν άκουγαν τίποτα πια / δεν έγιναν σοφοί, δεν έβγαλαν κανένα τραγούδι, δεν επινόησαν καμιά γλώσσα. Αυτοί έσκαβαν». Νίκη στους απεργούς.
