Χειρότερη συγκυρία για να διεξαχθούν οι αρχιεπισκοπικές εκλογές, δηλαδή μέσα στην περίοδο των Χριστουγέννων δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Εν μέσω μιας από τις μεγαλύτερες γιορτές της χριστιανοσύνης, που μάλιστα χαρακτηρίζεται γιορτή της αγάπης οι διεκδικητές του αρχιεπισκοπικού θρόνου, επιδίδονται σε ένα άγριο αγώνα αλληλοεξόντωσης προκειμένου να κερδίσουν, χωρίς να λογαριάζουν τις συνέπειες.
Οι χαρακτηρισμοί που δόθηκαν τόσο στην προεκλογική εκστρατεία όσο και στην ανάδειξη του νέου ηγέτη της Εκκλησίας της Κύπρου είναι ενδεικτικοί της κατάστασης που επικρατεί. «Game of thrones», «βυζαντινές μηχανορραφίες» «υπόγειο και έντονο παρασκήνιο» είναι μερικοί από όσοι έχουν λεχθεί και που δείχνουν ακριβώς ποιο είναι το κλίμα ανάμεσα στους συνοδικούς. Ένα κλίμα που δεν τιμά κανένα πόσο μάλλον εκείνους που θέλουν να αποκαλούνται εκπρόσωποι του Θεού στη γη.
Οι φιλοδοξίες και η δίψα για εξουσία των ιεραρχών είναι τόσο μεγάλες που δεν μπορούν να κρυφτούν κάτω από το ταπεινό και μειλίχιο ύφος που συνήθως υιοθετούν. Η μεταξύ τους αντιπάθεια και ο ανταγωνισμός είναι τόσο έντονα, που δύσκολα μπορούν να πείσουν για το αντίθετο. Όπως και το «αγαπητός εν Χριστώ αδερφός», έκφραση με την οποία αποκαλούν ο ένας τον άλλο, μας κάνει να αναρωτιόμαστε τι χρειάζεται κάποιος τους εχθρούς αν τα αγαπητά «αδέρφια» συμπεριφέρονται έτσι.
Τα τελευταία χρόνια πολύς κόσμος έχει απομακρυνθεί από την Εκκλησία. Και ένας από τους λόγους είναι ακριβώς αυτές οι συμπεριφορές. Χωρίς να υποτιμάται το έργο και η προσφορά της Εκκλησίας, όλο και περισσότεροι απαξιούν τον ρόλο της, έχοντας κουραστεί, απηυδήσει, θυμώσει, ο καθένας εδώ διαλέγει όποια λέξη τον εκφράζει καλύτερα, από συμπεριφορές που κάθε άλλο θυμίζουν το κήρυγμα του Χριστού για αγάπη, ταπεινότητα και ανεκτικότητα. Όλα αυτά που ακούμε και βλέπουμε απέχουν πολύ από το κήρυγμα εκείνου, που θεωρείται ο θεμέλιος λίθος της Εκκλησίας και που είπε πως «όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, ας είναι υπηρέτης σας και όποιος θέλει να είναι πρώτος ανάμεσά σας, ας είναι δούλος σας» (Ματθαίος 20:26–27).
Το κλίμα που έχει δημιουργηθεί είναι απαξιωτικό και η ευθύνη βαραίνει ξεκάθαρα την ηγεσία της Εκκλησίας. Σε μια εποχή με τόσα προβλήματα που ο κόσμος έχει ανάγκη την παρουσία του Θεού και που η ύπαρξη μιας ηγεσίας που θα περιθάλπει με αγάπη είναι απαραίτητη οι ιεράρχες με την συμπεριφορά τους, διώχνουν τους πιστούς μακριά. Και αυτό φαίνεται όχι μόνο από το μειωμένο ποσοστό προσέλευσης στις αρχιεπισκοπικές κάλπες αλλά από τους ίδιους τους ναούς, που Κυριακή με Κυριακή γεμίζουν και με όλο λιγότερους πιστούς.
