Μια πρώτη απάντηση προς όσους κακολογούν τον κ. Αβέρωφ Νεοφύτου δόθηκε την Πέμπτη, με την πρώτη του επιτυχία: Θα είναι σίγουρα παρών στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών! Για τον δεύτερο κανείς δεν είναι σίγουρος, θα είναι όμως παρών στον τρίτο (μετεκλογικό) γύρο, όπου ο βαθμός επιτυχίας εξαρτάται από την σκοπιά που το βλέπει κανείς. Για κάποιους, π.χ., επιτυχία θα είναι να μετακομίσει στην Αργάκα…
Να τελειώνουμε πια με τις εκλογές γιατί άρχισαν να μας ζαλίζουν οι υποψήφιοι: Από εκεί που δεν είχαν τίποτα να μας πουν πέρα από τις αλληλοκατηγορίες (που συνεχίζονται), φτάσαμε να έχουμε υπερπροσφορά προτάσεων σε μια άτυπη πλειοδοσία – 15 προτάσεις για το Κυπριακό ο ένας, 42 προτάσεις για την Οικονομία ο άλλος, 187 προτάσεις για το Μεταναστευτικό ο τρίτος… Όμως ο κ. Νεοφύτου τους ξεπέρασε όλους διαμιάς: «Μπορώ να βρίσκω λύσεις σε όλα τα προβλήματα», είπε σε συνέντευξή του χριστουγεννιάτικα, και μου θύμισε ένα παλιό ανέκδοτο: Ένας ανάπηρος περνά στον δρόμο με πατερίτσες –τακ, τακ, τακ– και ένας μικρός τον πλησιάζει και του λέει, «κύριε-κύριε, να κάνω κι εγώ;».
Από την άλλη, βεβαίως, αίνιγμα συνεχίζει να είναι η στάση του απερχόμενου (λέμε και κανένα ανέκδοτο) προέδρου, του κ. Αναστασιάδη: Άγνωστο γιατί, όλοι υποψιάζονται –κάποιοι είναι σίγουροι– ότι προτιμά τον κ. Χριστοδουλίδη, παρά τις διαβεβαιώσεις του (ή μήπως εξαιτίας τους;) ότι υποστηρίζει τον κ. Νεοφύτου, αρχηγό του κόμματός του. Τώρα θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, θεωρείται καλό να έχεις την υποστήριξη του Αναστασιάδη; Μήπως εκεί βρίσκεται η εξήγηση των ψιθύρων, ότι δηλαδή στην πράξη δυσφημεί αυτόν που υποστηρίζει και όχι τον άλλο; Νομίζω πως αυτή η υπόθεση έχει μια δόση αλήθειας, αν σκεφτούμε ότι και ο χαρακτηρισμός του κ. Μαυρογιάννη ως πρώην συνεργάτη του έχει σαφώς τον ίδιο σκοπό, δηλαδή να τον δυσφημίσει στους αριστερούς (και όχι μόνο) ψηφοφόρους. Άβυσσος το μυαλό του Αναστασιάδη, και το να κρυφοκοιτάξει κανείς εκεί είναι, ενδεχομένως, πιο τρομακτικό και από την ταινία «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς».
Στο έργο, ένας μαριονετίστας μπαίνει στο μυαλό του Μάλκοβιτς και καταφέρνει να τον ελέγχει απόλυτα. Δεν υπονοώ ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο με τον κ. Αναστασιάδη (το υπονοεί ωστόσο, ο Μ. Δρουσιώτης στα βιβλία του, αν και τα όσα αναφέρει είναι πιο περίπλοκα και ο έλεγχος μάλλον αμφίπλευρος – ο ορισμός των διαπλεκόμενων συμφερόντων). Μάλιστα, υπάρχει διάχυτη μια γενικότερη θεώρηση, σύμφωνα με την οποία ο απερχόμενος πρόεδρος δεν είναι και τόσο απερχόμενος αλλά θα είναι παρών με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: Αφενός με την εκλογή προέδρου που ελέγχει και δεν θα τον εκθέσει, αφετέρου με ανθρώπους της εμπιστοσύνης του σε καίριες θέσεις, όπως π.χ. ο Γενικός Εισαγγελέας, ώστε να μην κινδυνεύει από μια ενδεχόμενη δίωξη για διαφθορά, όπως πολλοί επιθυμούν διακαώς – όσο απίθανο και αν είναι ένα τέτοιο ενδεχόμενο σ’ αυτόν τον τόπο όπου οι πάντες ανέχονται τα πάντα και όλα ξεχνιούνται, ακόμα και το «Δεν ξεχνώ».
Ο πρόεδρος στην τελευταία συνέντευξή του στον «Φ», εκτός από αυτά που θεωρεί μεγάλα επιτεύγματά του, αναφέρθηκε και σε λάθη του, όπως το ταξίδι με το αεροπλάνο του γνωστού Σαουδάραβα – είπε ότι ήταν κακή εκτίμηση και δεν είχε οικονομικό όφελος (από το τζάμπα ταξίδι, που δεν ήταν μόνο ένα) ούτε ήταν ανταπόδοση χάρης (λέμε τώρα…). Άλλο λάθος ήταν το πρόγραμμα πολιτογραφήσεων, επειδή κάποιοι το εκμεταλλεύτηκαν (όχι ο ίδιος ή το πρώην δικηγορικό του γραφείο στο οποίο μετέχει και η κόρη του, εκείνοι διεκπεραίωσαν «μόνο» καμιά εξηνταριά, και ακόμα να μάθουμε αν κάποιες ήταν έκνομες). «Ασφαλώς δεν αισθάνεστε ευτυχής να σας χαρακτηρίζουν ως τον πιο διεφθαρμένο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας». «Όχι μόνο δεν αισθάνομαι ευτυχής, αλλά αισθάνομαι, το έχω πει και θα το επαναλάβω, ότι με σκοτώνει αυτή η ανυπόστατη αναφορά». Ακούς, Μακάριε;
chrarv@phileleftheros.com
Ελεύθερα, 8.1.2023
