Ζούμε σε μια εποχή όπου το ψυχοφθόρο έγινε ρουτίνα στην καθημερινότητα και τείνει να καταστεί φυσιολογικό. Μακριά από την τηλεόραση, ακριβέστερα, από την εκκωφαντική ενημέρωση, τις ψυχοπλακωτικές εκπομπές και τα talent shows που στα πλείστα εξευτελίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και αναδεικνύεται η ηλιθιότητα σε όλο της το μεγαλείο, κέρδισα, έστω εν μέρει, μια σχετική ψυχική ηρεμία. Κράτησα μακριά τρομολάγνα δελτία ειδήσεων, κατευθυνόμενες ενημερωτικές εκπομπές, δημοσιογράφους που με κάνουν να ντρέπομαι για το επάγγελμα και παραγωγές που διαιωνίζουν στερεότυπα. Αφήνω πίσω αυτούς που νομίζουν ότι είναι πλήρως ενημερωμένοι για τα τεκταινόμενα. Αυτά που καταπίνουν αμάσητα από τους δέκτες και στην τελική, την άποψη που διαμορφώνουν, τη θεωρούν «ιερή» και αδιαμφισβήτητη…
Γι’ αυτό, προτιμώ, τουλάχιστον, στον ελεύθερό μου χρόνο να μην αυθυποβάλλομαι σε περαιτέρω ψυχολογική κακοποίηση κι ας μην έχω ιδέα για ό,τι προβάλλεται στους τηλεοπτικούς δέκτες με τόσο «ζήλο». Υπάρχουν πολλά άλλα ευχάριστα πράγματα που γεμίζουν τον χρόνο καθώς και ταινίες οι οποίες πραγματικά προσφέρουν ψυχαγωγία.
Συμπέρασμα, είναι απαραίτητο να μάθουμε να εστιάζουμε στο θετικό, σ’ αυτό που μέχρι πριν περνούσε δίπλα μας απαρατήρητο. Σε εκείνη τη μικρή αλλά χαρούμενη είδηση η οποία σταδιακά μάς περνά πίσω από το σκοτεινό σύννεφο που έχει απλωθεί γύρω μας κι επιτέλους διακρίνουμε τον ήλιο και τα βράδια πηγαίνουμε για ύπνο με ένα χαμόγελο ανακούφισης, χωρίς βάρος στο στήθος και το στομάχι ανάκατο.
Η αξία και το νόημα στη ζωή
Οι παλαιότεροι έχουν μεγαλώσει σε έναν κόσμο με σταθερές δημοκρατίες, ακόμα κι αν δεν ήταν τέλειες. Ο πληθυσμός αρκείτο με τα λίγα και ήταν χαμογελαστός και χαρούμενος. Και τώρα, με όλες αυτές τις ανέσεις που άλλοτε ήταν αδιανόητες και κάποιες ήσαν ορατές μόνο μέσα από ταινίες επιστημονικής φαντασίας, αντί να παρέχουν γαλήνη και ευτυχία όσον αφορά αυτό το κομμάτι της ζωής, πρέπει να ανησυχούμε. Να ανησυχούμε, για όλα αυτά που βιώνουμε αλλά και ένα καταθλιπτικό κόσμο που έγινε μυγιάγγιχτος και ψυχολογικά αδύναμος, ζώντας μέσα σε μία παρατεταμένη ανασφάλεια.
Και η αντίδραση σχεδόν μηδενική, η δειλία μάς καθηλώνει και μας προσαρμόζει στο κατεστημένο της ζωής. Και μετά, συνηθίζουμε να αναρωτιόμαστε για το νόημα της ζωής και την αξία που έχει. Ίσως, το λάθος να είναι στο ίδιο το ερώτημα που θέτουμε. Ίσως, δεν πρέπει να ψάχνουμε για αξίες και νοήματα, αλλά να δίνουμε εμείς αξία και νόημα στη ζωή μας…
Διαφθορά και κοινό μυστικό
Πόσοι τα παίρνουν για να προωθούν συμφέροντα κρατών και βιομηχανιών; Με αφορμή την περίπτωση της Ελληνίδας ευρωβουλευτού Εύας Καϊλή και την υπόθεση χρηματισμού –αν τελικά αποδειχθεί– να πούμε πως το φαινόμενο αποτελεί κοινό μυστικό. Άλλως, η σιωπηρή έκβαση της παροιμίας, «ο κόσμος το ’χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι»!
Πολλές χώρες, λοιπόν, διαθέτουν στον προϋπολογισμό τους ένα τεράστιο χρηματικό κονδύλι που ξοδεύεται για χρηματισμό εξεχουσών προσωπικοτήτων παγκόσμιας εμβέλειας και πολιτικών προσώπων για προώθηση των συμφερόντων τους. Κι αυτό, το συναντάμε και σε περιπτώσεις κυρίως κολοσσιαίων βιομηχανιών για την προώθηση των προϊόντων τους. Το ζήσαμε και πρόσφατα. Απλώς, στις πλείστες φορές των περιπτώσεων δεν αφήνουν αποδεικτικά στοιχεία για να στοιχειοθετήσουν τη διαφθορά ή κουκουλώνονται, συγκαλύπτοντας τα αποτυπώματα εμπλοκής υψηλά ισταμένων προσώπων τα οποία παραπέμπουν σε διαφθορά και κατ’ επέκταση στην τιμωρία τους.
