Υποθέτω ότι στην Κυβέρνηση έφτασε η δυσφορία πολλών ανθρώπων που παρακολουθούν τα ενεργειακά, για την «πανηγυρική» δημοσιοποίηση από επίσημα χείλη της επιθυμίας της Total να εμπλακεί στα φωτοβολταϊκά.
Δεν ακούστηκε καλά να ανακοινώνεται -ως θετική εξέλιξη, για την οποία πρέπει υποτίθεται να χαρούμε- ότι μία από τις εταιρείες που αναμένουμε να αναλάβουν πρωτοβουλίες για αξιοποίηση κοιτασμάτων αερίου δεν είχε κάτι ουσιαστικό να μας πει και μάς πέταξε το «κόκκαλο» των επενδύσεων στις ΑΠΕ.
Δικαίωμα της Total να επενδύσει στα φωτοβολταϊκά. Το κάνουν εκατοντάδες άλλοι επενδυτές, χωρίς το δικό της βάρος, το οποίο στην περίπτωση των ΑΠΕ δεν μας είναι και πολύ χρήσιμο. Το βάρος της Total ή της ΕΝΙ ή της Chevron ή της ExxonMobil το θέλαμε για τον εντοπισμό αλλά κυρίως την αξιοποίηση του φυσικού αερίου.
Για τις ΑΠΕ έχουμε πάρα πολλούς ενδιαφερόμενους. Προφανώς γιατί μυρίστηκαν «ψόφιο». Πολλοί από αυτούς έχουν ήδη προβάδισμα έναντι της Total, καθώς είναι για καιρό μέσα στις μυλόπετρες της γραφειοκρατίας. Σε βαθμό που δεν αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει η επίκληση από την υπουργό του one stop shop για ταχείες αδειοδοτήσεις σε ό,τι αφορά τη γαλλική εταιρεία. Θα ήταν ισότιμη μεταχείριση να βοηθηθεί η Total να προχωρήσει τάχιστα τους σχεδιασμούς της για φωτοβολταϊκά, όταν εκατοντάδες άλλοι περιμένουν στη σειρά;
Ένας αναγνώστης ρώτησε «γιατί ενθουσιάστηκε η υπουργός;» με την Total. Του υπέβαλα πως «ίσως γιατί είναι ξένη επένδυση». Η απάντηση ήταν αυτή που ανέμενα: «Τα περισσότερα (πάρκα ΑΠΕ) είναι με ξένο χρήμα. Έπεσαν όπως τους καρχαρίες. Και εμείς, πρέπει να λέμε ευχαριστώ που μας βοηθούν στην πράσινη μετάβαση αλλά θησαυρίζουν στη ράσιη μας. Η πράσινη ενέργεια είναι τόσο καλή περίπτωση για να δώσουμε ιδιοκτησία και έλεγχο στον κόσμο, που πραγματικά με στεναχωρεί που πάλε ξεπουλάμε…».
Τον ρώτησα γιατί τον ξένισε τόσο πολύ το ενδιαφέρον της Total και μου έστειλε το εξής: «1. Υπάρχει μεγάλη ουρά από αιτήσεις για τέτοια πάρκα. 2. Της ΑΗΚ της απαγορεύουν να δημιουργήσει πάρκα αλλά είναι εντάξει να τα δώσουμε σε ξένους. 3. Η ΕΕ προωθεί τις Ενεργειακές Κοινότητες, για να δώσει ιδιοκτησία και έλεγχο των ενεργειακών πόρων στους πολίτες, αλλά εμείς θέλουμε να δώσουμε ιδιοκτησία και έλεγχο σε ξένα ιδιωτικά χέρια».
Δεν συμφωνώ με τη διάκριση «ξένοι – δικοί», την οποία τονίζει ο αναγνώστης. Αλλά συμμερίζομαι τις ανησυχίες του για την απώλεια άλλης μιας ευκαιρίας ο ηλεκτρισμός (από ΑΠΕ) να αξιοποιηθεί (και) από κοινωνικούς φορείς (και κρατικούς), προς όφελος, ει δυνατό, όλης της κοινωνίας και όχι προς όφελος ενός νέου ολιγοπωλίου, που σιγά-σιγά θα αντικαταστήσει το ολιγοπώλιο των εισαγωγέων πετρελαιοειδών. Και θα αλλάξει μόνο το χρώμα: Από μαύρος χρυσός θα γίνει πράσινος. Ερήμην των κοινωνιών.
