Κάποιος που δεν συμμετέχει στην κομματική ζωή, ούτε καν στην ευρύτερη πολιτική δράση, δεν μπορεί να ξέρει, με αξιοπιστία, σήμερα που μιλάμε, τι πραγματικά συμβαίνει στο μεγάλο «περιθώριο» όπου συνωστίζονται πολίτες που είναι μεν ενεργοί πολιτικά αλλά δεν ψηφίζουν, απαξιώνοντας έμπρακτα τις επιλογές που προσφέρονται κατά κανόνα. Ή ψηφίζουν, κάποιες φορές, με το στανιό, με την ελπίδα να αποφευχθούν τα χειρότερα. Και συνήθως το μετανιώνουν. Μέχρι το δίλημμα της επόμενης φοράς, που η επανάληψή του καταντά κουραστική και απωθητική. Και κάθε φορά αυξάνονται αυτοί που απορρίπτουν το δίλημμα, χωρίς καν να το εξετάσουν.
Στο «περιθώριο», που μεγαλώνει τόσο που κάποια στιγμή ίσως πάψει να μοιάζει με περιθώριο, καταφεύγουν πολίτες απ’ όλους τους χώρους. Σε αυτό το κείμενο μιλάμε για τους πολίτες που παρακολουθούν, διαμορφώνουν άποψη και συμμετέχουν. Συνήθως όχι μέσω των κοινοβουλευτικών κομμάτων και συχνά όχι μέσω των εκλογών. Δεν μιλάμε γι’ αυτούς που στηρίζουν τις τοποθετήσεις τους στην αδιαφορία και την πλήρη απολιτικοποίηση (με πρόφαση την «καταραμένη κομματοκρατία»).
Η δημόσια παρέμβαση των Ως Δαμέ, αρχές του 2021, μέσα από τη συνεργασία πολλών οργανώσεων που ούτε έχουν, ούτε διεκδικούν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ήταν μια πολιτική εξέλιξη που προβλημάτισε εποικοδομητικά γύρω από τις προθέσεις και τις προοπτικές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Ακούγοντας στις πολιτικές εκπομπές να δηλώνεται ότι «πάει πολύ καλά η συσπείρωση του ΑΚΕΛ» ή ότι «ενδεχομένως ο κ. Μαυρογιάννης να αγγίζει το ταβάνι του», που είναι θέσεις θεωρητικά βάσιμες, δεν γίνεται να μην σκεφτείς πως αφού η συσπείρωση αφορά όσους ψήφισαν ΑΚΕΛ στις οδυνηρές βουλευτικές του ’21, τότε ούτε το 75%, ούτε το 80% μπορεί να είναι ικανοποιητικό για την ηγεσία. Διότι πιο καλά απ’ όλους ξέρει ότι, έξω από τις γραμμές των ψηφοφόρων της ευρύτερης αριστεράς που θα καταλήξουν την Κυριακή στις κάλπες, παραμένουν χιλιάδες άλλοι (ακόμα και από αυτούς που έκαναν τη διαδρομή το ’21) που πάλι θα μείνουν εκτός, όχι γιατί βαριούνται ή αδιαφορούν, αλλά γιατί αναζητούν άλλη πολιτική διαδρομή από την κοινοβουλευτική αριστερά. Όχι όλοι την ίδια.
Αφορμή για το κείμενο ήταν η ανακοίνωση του νεοεμφανισθέντος DiEM25 Κύπρου. Που μέσα από μια ανάλυση που σε κάποια συμφωνώ και σε άλλα όχι, καταλήγει στην ίδια απόγνωση για τη διαφαινόμενη αδυναμία της Αριστεράς να αλλάξει ουσιαστικά τα δεδομένα. Αλλά, επειδή ίσως «κάτι» γίνεται ή πάει να γίνει στην κυπριακή -πέραν του ΑΚΕΛ- αριστερά, τόσο το DiEM25, όσο και νωρίτερα η Αριστερή Πτέρυγα, ίσως και κάποιες άλλες οργανώσεις που δεν γνωρίζω αν τοποθετήθηκαν, επιλέγουν τη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία. Με σαφή επιλογή στήριξης Μαυρογιάννη η Πτέρυγα, με επιλογή απόρριψης του «χειρότερου» το DiEM25. Κάποιοι άλλοι του χώρου δεν θα δουν ούτε τα αποτελέσματα.
