«Ο υφυπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Χατζηγιάννης παρευρέθηκε στα γενέθλια του προέδρου του ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλου.
Ο Υφυπουργός επεφύλαξε μια ιδιαίτερη έκπληξη στον πρόεδρο τραγουδώντας του τα χρόνια πολλά στο πιάνο αλλά και άλλα αγαπημένα τραγούδια.
Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ έσβησε τα κεράκια στην εντυπωσιακή τούρτα γενεθλίων του έχοντας στο πλευρό του την αγαπημένη του σύζυγο Γιώτα Παπαδοπούλου, στενούς συνεργάτες και φίλους.
Νικόλας και Γιώτα Παπαδοπούλου έκλεψαν τα βλέμματα με το χορό που χάρισαν για λίγο στους καλεσμένους τους, με αυτούς να χειροκροτούν με ιδιαίτερο ενθουσιασμού».
Αυτό το κείμενο δεν είναι κοσμικό ρεπορτάζ από κάποιο λάϊφσταϊλ περιοδικό, αλλά επίσημο ανακοινωθέν του νέου υφυπουργού Πολιτισμού της Κύπρου, τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη.
Εννοείται ότι γίνεται πάρτι στα σόσιαλ μίντια. Και στο πάρτι αυτό κυριαρχεί ο χαβαλές. Σε μένα η είδηση έφτασε μέσω του πρώην υπουργού της Κύπρου Κωνσταντίνου Πετρίδη, από τους πιο σοβαρούς ανθρώπους στην κυβέρνηση Αναστασιάδη, ο οποίος έγραψε στο τουίτερ ότι «και εγώ πήγαινα σε γενέθλια αλλά δεν έβγαζε ανακοινώσεις το Υπουργείο! Χρόνια πολλά πάντως», διανθίζοντάς το με δύο emoji, κρακεράκι και τούρτα.
Για να σοβαρευτούμε τώρα. Δεν είναι μόνο το ότι ο υφυπουργός Πολιτισμού βγάζει ανακοίνωση επειδή πήγε στα γενέθλια πολιτικού αρχηγού. Το περιεχόμενό της είναι αυτό που σε αφήνει με ανοικτό το στόμα!
Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης είναι ένα καλό παιδί. Έχει ταλέντο στην μουσική. Αν και σαν να ξέκοψε κάπως τα τελευταία χρόνια. Βρέθηκε να του προσφέρει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ένα νεοσύστατο Υπουργείο, που για πολλούς από εμάς που έχουμε ριζωμένη μέσα μας μια Κύπρο του Πολιτισμού και όχι μόνο μια Κύπρο των όφσορ, είναι ίσως το σημαντικότερο απ’ όλα τα άλλα. Πιθανώς γιατί μπορεί να περικλείει, να συμπεριλαμβάνει όλα τα άλλα.
Ο Μιχάλης χρειάζεται βοήθεια! Κάποιος να τον προστατέψει από τέτοια ατοπήματα. Αυτή η ανακοίνωση είναι καμπανάκι. Δεν παίζουμε με τον Πολιτισμό. Δεν είναι Πολιτισμός το happy birthday to you, και μάλιστα με τέτοια παιδική περιγραφή, σε οποιονδήποτε.
Αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, αποχαιρετίσαμε δύο σπουδαίους ανθρώπους του Πολιτισμού. Την διευθύντρια του Μουσείου Μπενάκη Δέσποινα Γερουλάνου, και τον διευθυντή του καταξιωμένου διεθνώς (και χάρη σε αυτόν) Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, Μισέλ Δημόπουλο.
Έκαναν πολλή δουλειά, και αθόρυβα. Ήξεραν το αντικείμενό τους, φρόντισαν να έχουν δίπλα τους ανθρώπους «καλύτερους από μένα» μας έλεγε ο Μισέλ, και η βασική τους έγνοια ήταν, όχι να «πουλήσουν» τον Πολιτισμό της Ελλάδος, αλλά να τον κρατήσουν ζωντανό και να τον εξελίξουν.
Υπάρχει και μια σοβαρή παρεξήγηση. Πολιτισμός δεν είναι μόνο μια συναυλία ή μια ωραία παράσταση στο Ηρώδειο και την Επίδαυρο ή ένα κονσέρτο στο Μέγαρο Μουσικής. Είναι μια ζώσα εμπειρία. Που έχει ανάγκη να προσαρμόζεται συνεχώς στις ανάγκες και στις τάσεις της εποχής. Να ανανεώνεται. Να καινοτομεί. Ακόμα και να προκαλεί.
Κάθε πρωί που ανοίγω το λάπτοπ για να σκανάρω τα τελευταία νέα και να γράψω το εισαγωγικό μου για την εκπομπή μου στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, αλήθεια σας λέω, έχω ένα σφίξιμο στην καρδιά. Όχι μόνο για αυτά που συμβαίνουν εδώ και αλλού. Αλλά πιο πολύ για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται και συζητούνται στην πολιτική αρένα. Από επίσημα στόματα, από τουιταρίσματα, από διάφορα bits and pieces.
Καμιά φορά, αποστρέφω το πρόσωπο από την οθόνη του λάπτοπ, και πάω στο μπάνιο να ρίξω λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο. Κοιτάζω τον καθρέφτη, και τρομάζω. Πριν από λίγο, γονάτισα! Όταν έπεσε μπροστά μου η είδηση μιας ακόμη μεγάλης απώλειας. Του αγαπημένου, επί 12 χρόνια καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, Μισέλ Δημόπουλου. Τι γίνεται, Χριστέ μου;
Μια είδηση που έπεσε μπροστά μου πρωί-πρωί στην Γκάρντιαν, είναι ότι η οικογένεια του θρύλου της Φόρμουλα 1, Μίκαελ Σουμάχερ, σκοπεύει να κινηθεί νομικά εναντίον του γερμανικού περιοδικού Die Aktuell, που δημοσιεύει ως αποκλειστική μια «εικονική» συνέντευξή του μέσω της πλατφόρμας Τεχνητής Νοημοσύνης ChatGPT. Ο Σουμαχερ, εδώ και 10 χρόνια είναι διασωληνωμένος χωρίς καμία επικοινωνία με τον κόσμο, έχοντας υποστεί ανεπανόρθωτη, όπως λένε οι γιατροί, βλάβη στον εγκέφαλο έπειτα από φοβερό σκι ατύχημα στις Άλπεις το 2013.
Το περιοδικό έχει μεγάλη φωτογραφία του Σουμάχερ χαμογελαστό, και από κάτω, με μεγάλα γράμματα, τον τίτλο «Η Πρώτη Συνέντευξη» – εννοεί, με ΑΙ. Δεν είμαι εναντίον αυτής της μεγάλης, συναρπαστικής εξέλιξης στον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης. Όμως, είμαστε ακόμα σε αχαρτογράφητα νερά. Χρειάζεται γνώση – να ξέρουμε, να διαβάζουμε τι συμβαίνει – και κριτική σκέψη για να την αξιολογούμε.
Σαν σήμερα, πριν από ακριβώς 56 χρόνια καταλύθηκε η Δημοκρατία και επιβλήθηκε στρατιωτική δικτατορία. Αυτή οδήγησε και στην εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, με το εγκληματικό της πραξικόπημα κατά της νόμιμης κυβέρνησης του νησιού. Ως Έλλην, κουβαλώ μέσα μου μια αιώνια ντροπή….
